Devri

Recherche 'feuk...' : 7 mots trouvés

Page 1 : de feuk (1) à feukus (7) :
  • feuk
    feuk

    m. & adv.

    I. M.

    A. (escrime)

    (1) Botte.

    ●(1821) GON 215a. Feûk, s. m., tr. «Botte, en terme d'escrime.» ●(1876) TDE.BF 204b. Feuk, s. m., tr. «Coup fourré, botte, terme d''escrime.»

    ●(1927) GERI.Ern 1151. feuk m., tr. «botte, en escrime.» ●(1931) VALL 73b. Botte d'escrime, tr. «feuk m.»

    (2) sens fig. Coup fourré, coup en traître.

    ●(1821) GON 215a. Feûk, s. m., tr. «au figuré, coup fourré, coup inattendu, coup de traître.»

    ●(1927) GERI.Ern 151. feuk m., tr. «Coup fourré.»

    B. Taol-feuk.

    (1) Coup porté avec une arme pointue (épieu, etc.)

    ●(1867) MGK 97. eur pez taol feuk.

    (2) spécial. Taol-feuk : coup porté avec une épée, botte.

    ●(1732) GReg 110b. Bourrade, coup que l'on porte à quelqu'un, du bout, ou de la pointe de l'arme offensive, tr. «Taul-feucq. p. taulyou-feucq.»

    ●(1821) GON 215a. Feûk, s. m., tr. «Botte, en terme d'escrime. Ce mot ne s'emploie guère seul, mais on dit taol-feûk.»

    ●(1909) KTLR 6. Ar mestr-eskrimer a bakas meur a daol feuk en e gosteziou. ●(1914) DFBP 34b. botte, tr. «Taol-feuk.» ●(1931) VALL 73b. Botte d'escrime, tr. «taol-feuk m.»

    (3) sens fig. Coup fourré, coup en traître.

    ●(1821) GON 215a. Feûk, s. m., tr. «au figuré, coup fourré, coup inattendu, coup de traître. Ce mot ne s'emploie guère seul, mais on dit taol-feûk.»

    II. Froissement, vexation.

    ●(1927) GERI.Ern 151. feuk m., tr. «choc, offense, déplaisir, désagrément.» ●(1931) VALL 321b. Froissement ; au fig., tr. «feuk T[régor].»

    III. Adv. (escrime) Skeiñ a-feuk : frapper d'estoc.

    ●(1925) FHAB Eost 297. ar c'hleze ken prim all skoet a-feuk a dreuzas porpant Kevareg.

  • feukadenn
    feukadenn

    f. –où

    (1) Botte d'escrime.

    ●(1931) VALL 73b. Botte d'escrime, tr. «feukadenn f.»

    (2) Bourrade.

    ●(1927) GERI.Ern 151. feukadenn f., tr. «bourrade.»

    (3) Vexation, froissement.

    ●(1932) ANDOgwal 29. Gwarizi ? Piou oar. Feukadenn ? Marteze.

  • feukañ / feukiñ
    feukañ / feukiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Pointer, frapper du bout d'un objet plus ou moins pointu.

    ●(1732) GReg 110b. Donner des bourrades, bourrer quelqu'un, tr. «feucqa ur re.»

    ●(1902) PIGO I 74. an diaoul a feuke anei gant e vaz.

    (2) Choquer, froisser, vexer (qqn).

    ●(1883) IMP 80. A petra, ar joa-ze 'hell ho feuki, eta ? ●(1896) GMB 472. pet[it] tréc[orois] feukañ fâcher.

    ●(1910) MBJL 176. feuket an neus ao Otro Asquith n'ê ket hepken ar Gatoliked. ●182. eur bill hag a zo ennan peadra da feukan ar gatoliked. ●(1922) FHAB Gouere 222. hep aon ebet da feuka den. ●(1927) GERI.Ern 151. feuka v. a., tr. «choquer.» ●(1927) GERI.Ern 151. feuki v. a., tr. «choquer, offenser, déplaiire à, blesser.» ●(1931) VALL 121a. Choquer ; offenser, tr. «feuka.» ●(1943) FATI 26. eun netraig a veze a-walc'h evit he feuka.

    (3) [au passif] Bezañ feuket gant udb. : être choqué par qqc.

    ●(1955) STBJ 77. Ma mamm, he-unan er gêr, a voe feuket gant ar ganaouenn lakez-se.

    (4) (sport) Porter une botte d'escrime.

    ●(1821) GON 215a. Feûka, v. a., tr. «Porter une botte, en terme d'escrime.» ●(1876) TDE.BF 204b. Feuka, v. a., tr. «Maltraiter, porter uen botte, terme d'escrime.»

    ●(1927) GERI.Ern 151. feuka v. a., tr. «porter une botte à.» ●(1931) VALL 73b. porter une botte à, tr. «feuka.»

    (5) sens fig. Frapper en traître.

    ●(1821) GON 215a. Feûka, v. a., tr. «Au figuré, porter un coup fourré, un coup de traître.»

    II. V. intr.

    (1) Fouiller (avec le bout d'un bâton, etc.).

    ●(1908) PIGO II 50. o feukan dindan eur gwele gant ar vaz-yod.

    (2) Se fâcher, se vexer.

    ●(1896) GMB 472. pet[it] tréc[orois] feukañ, tr. «se fâcher.»

    ●(1927) GERI.Ern 151. feuki v. n., tr. «se fâcher.» ●(1931) VALL 121a. se choquer, être choquer, tr. «feuki.» ●(1934) YANB 20. O, ne feuko ket evit ken nebeurt, moarvat ! ●(1955) STBJ 32. Feuka ha facha a ree buan, met ne bade ket pell he c'horfad droug pa veze flanet outi.

    (3) = S'effondrer (?) cf. pukañ (?).

    ●(1911) BZIZ 115. Teatr Breiz a oa prest da feuka.

  • feuket
    feuket

    adj.

    (1) Choqué, froissé.

    ●(1910) MBJL 140. n'int ket feuket o welet kement-se. ●(1934) YANB 20. Ha me'ta'zo tec'het hep lavarout kenavo da Janed ! Marteze e vo feuket. ●(1963) LLMM 99/265. Feuket gant an dismegañs-se.

    ●(1955) STBJ 101. Feuket ruz e oa.

    (2) Maniéré.

    ●(1927) GERI.Ern 151. feuki v. a. et n. (…) p. maniéré. ●(1931) VALL 446b-447a. Maniéré, tr. «feuket.»

  • feukidik
    feukidik

    adj. Succeptible.

  • feukiñ
    feukiñ

    voir feukañ

  • feukus
    feukus

    adj. Froissant, choquant, offensant, vexant.

    ●(1931) VALL 121a. Choquant, tr. «feukus.» ●321b. qui froisse, tr. «feukus.» ●509b. Offensant, tr. «feukus.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...