Recherche 'flut...' : 21 mots trouvés

• flut .1
  flut .1

  adj. Tan flut : petit feu moribond. Voir flut .5

  ●(1939) WDAP 3/192. (Pleiben, Gwezeg) Eun tan flut a zo eun tammig tan dister, prest da vervel ha nebeut a geuneud ennañ.

• flut .2
  flut .2

  m. (argot de Pont-l'Abbé) Lit, plumard, pageot, pieu.

  ●(1960) LLMM 82/310. Langaj-chon ar vilajenn gran. Flut = Gwele. ●(1973) SKVT II 150. Emañ da flut ouzh da c'hortoz.

• flut .3
  flut .3

  s. Tamm flut barv : un semblant de barbe.

  ●(1905) BOBL 11 novembre 60/1b. an dud-ze na vent, peurvuia, nemed eur briz aotrou benag, a zonj d'ê bea dreist ar re all, war digare ma vez, marteze, eun tam flut baro var ho muzel d'an nec'h, frizet duze, en kostez Pariz, pe en eun toull fall benag.

• flut .4
  flut .4

  s. Sorte de jeu de cartes.

  ●(1876) TDE.BF 209b. Flut. C’hoari flut. Jeu de cartes assez semblables au vingt et un.

  ●(1927) GERI.Ern 157. flut m., tr. «Sorte de jeu de cartes.»

• flut .5
  flut .5

  s. Mont e flut : être gaspillé. cf. flut .1

  ●(1939) WDAP 3/192. (Pleiben) Aet eo e arc’hant e flut hag e pasteou. – Aet eo e arc’hant e flut hag e setou (Gwezeg). ●(1955) STBJ 167. Neuze e yee ar gwenneien «e flut hag e pasteou.»

• flutaj
  flutaj

  m. Niaiseries.

  ●(1879) ERNsup 168. vlutach, niaiseries, Lanv[ollon].

• flutañ / flutiñ .1
  flutañ / flutiñ .1

  v.

  I. V. tr. d.

  (1) Gaspiller.

  ●(1939) WDAP 3/192. Fluta, verb. Dispign arc'hant da brena traou didalvoud. Skouer : Flutet eo bet e holl arc'hant o paea lod ar pardon d'ar merc'hed yaouank. ●(1955) STBJ 134. perak hon devoa flutet arc'hant d'o frena. ●167. Fluta arc'hant hep o zañva. ●(1957) BRUD 2/32. M'ho-peuz moneiz da fluta.

  (2) Flutañ an tan : raviver le feu.

  ●(1939) WDAP 3/192. Fluta (an tan), verb. C'houeza el ludu da glask lakaat an tan da gregi.

  (3) Mettre bas.

  ●(1866) BOM 4. Vel Bastarded, (…) / Fluted e Gall, tr. «Comme des mâtins, (…) / Mis bas en pays français.»

  ●(1924) BILZbubr 38/842. da fluta moc'h munud. ●(1927) GERI.Ern 157. fluta C[ornouaille] v a, tr. «Mettre bas.»

  ►absol.

  ●(1978) BRUDn 16/27. «en eur fluta», evel ar gwized.

  (4) plais. Pondre (un texte).

  ●(1866) BOM 44. Piou n'euz fluted ar zon nevez ?

  ●(1913) PRPR 85. Soniou nevez fluted gant ar C'Hernewad kôz. ●(1927) GERI.Ern 157. fluta C[ornouaille] v a, tr. «produire, fam.»

  (5) Flutañ koñchoù : raconter des contes.

  ●(1879) ERNsup 168. vlutañ koñcho, raconter des contes, Lanv[ollon].

• flutañ / flutiñ .2
  flutañ / flutiñ .2

   

  A. V. intr.

  (1) (argot de Pont-l’Abbé) Se coucher au lit, se plumer, se pager.

  ●(1936) IVGA 134. N’em eus ket ezomm eus he bouchou da vont da «fluti». ●268. fustomp d’al loch, da «fluti !». ●(1960) LLMM 82/310. Langaj-chon ar vilajenn gran. Fluta = Mont da gousket.

  (2) S’accroupir.

  ●(1931) DIHU 239/266. Flutein e hra ar hé zran, un akebut étré é zehorn. ●(1934) BRUS 43. Accroupir, tr. «flutein.» ●(1975) YABA 12.08. nen doè meid flutein èl er merhed eid gobér é «nèh-kan-kan». ●(1978) LIMO 21 janvier. Flutein : S’accroupir. (langage familier) Flutein e hra ar yar eid dovein, la poule s’accroupit pour pondre. Se dit aussi pour «mettre bas, s’accroupir pour «se soulager». ●(1982) LIMO 04 juin. Ne oé named flutein eid gobér «kekah». ●(1986) LIMO 02 mars. Aeésoh (lire : aesoh) dehè flutein a pe vezènt tapet d’un hoant bennag.

  B. V. pron. réfl. En em flutañ : s’accroupir.

  ●(1907) DIHU 30/471. Jobig (...) hum flutas étré diùhar er meùel.

• flutenn .1
  flutenn .1

  f. –où

  (1) Bec d'un pot, d'une cafetière.

  ●(1895) GMB 239. pet[it] Trég[uier] vlutenn, f. pl. o, bec, goulot (d'un pot).

  ●(1927) GERI.Ern 155. flutenn T[regor], tr. «bec, goulot (d'un pot).» ●(1931) VALL 339b. Goulot d'une cruche, tr. «flutenn T[régor] f.» ●(1982) PBLS 206. (Sant-Servez-Kallag) flutenn, tr. «bec de versoir, de cafetière.»

  (2) fam. Zizi.

  ●(1982) PBLS 206. (Sant-Servez-Kallag) flutenn, tr. «fam. zizi.»

  (3) (alimentation) Flûte de pain.

  ●(1978) VWMZ 18. (Ar Yeuc'h) Mari, ouie dont er-maez, a-wechou vie ganti, mabei un hanter flutenn vie ganti, Mari vie moñsañ war hennezh.

• flutenn .2
  flutenn .2

  f. –ed Charogne.

  ●(1732) GReg 137a. Carogne, injure, tr. «coz-flutenn. p. coz-flutenned, coz-flutennou.»

• flutenn .3
  flutenn .3

  f. –où (marine) Flûte.

  ●(1732) GReg 420b. Flute, vaisseau de charge & de transport, tr. «Flutenn. p. flutennou. flëutenn. p. ou.» ●Une flûte hollandaise, tr. «Ur flutenn Hollandès.»

• fluterig-an-douar
  fluterig-an-douar

  m. (mycologie) Vesse-de-loup.

  ●(1732) GReg 956b. Vesse de loup, sorte de plante, ou espece de pomme, dont il sort un vent ou une fumée quand on marche dessus, tr. «flutericq an doüar.»

  ●(1876) TDE.BF 209b. Fluterik-ann-douar, s. m., tr. «Vesse-de-loup, plante.»

• flutet
  flutet

  adj. Accroupi.

  ●(c.1897) GUN.dihu 147/332. flutet ar hé deuhlin.

  ●(1912) DIHU 83/67. Flutet édan ur bodig lan (...) Elennig vihan (...) e houilé. ●(1923) LZBg Ebrel 6 Aveit er Chinézed nen des ket brasoh plijadur, meit chom, érieu abéh doh-tu, flutet en-dro d'er lampr, da barlandal, én ur vutumein pimpadeu unan arlerh en al !

• flutigoù
  flutigoù

  plur. Àr e flutigoù : accroupi.

  ●(1927) DIHU 187/203. Hi en um lakè ar hé flutigeu. ●(1934) BRUS 89. Accroupi (à croupeton), tr. «ar (me, te, é, etc.) flutigeu.» ●(1941) DIHU 360/277. Un tiad e zo kavet ar ou flutigeu, en ou oèled ; ur vam e oè krogellet hé bugale dohti, ou eskern libouret ha oeit de nétra.

• flutiñ
  flutiñ

  voir flutañ

• flutkerc'h
  flutkerc'h

  coll. (botanique) Folle avoine.

  ●(1962) TDBP II 252. Flutkerh, tr. «folle avoine.»

• flutrenn
  flutrenn

  f. –ed Celui qui soustrait, qui dérobe.

  ●(1732) GReg 884a. Celui qui soustrait des meubles, des papiers, par soi ou par autrui, tr. «flutrenn. p. flutrenned.»

• flutrennerezh
  flutrennerezh

  m. Soustraction, vol.

  ●(1732) GReg 883b. Soustraction, enlevement, recelement de papiers, de meubles, tr. «flutrennérez.»

• flutrennez
  flutrennez

  f. –ed Celle qui soustrait, qui dérobe.

  ●(1732) GReg 884a. Celle qui soustrait, tr. «flutrennès. p. flutrennesed.»

• flutrenniñ
  flutrenniñ

  v. tr. d. Soustraire, dérober.

  ●(1732) GReg 883b-884a. Soustraire, enlever, détourner, derober par soi ou par autrui, tr. «flutrénni. pr. flutrénnet.»

• flutuañ
  flutuañ

  v. tr. d. Vaincre qqn au jeu de «flut».

  ●(1939) CDFi 27 mai. Goude m'en doe flutuet an Aotrou de Kêrmell.