Devri

Recherche 'fur...' : 62 mots trouvés

Page 1 : de fur-1 (1) à furman (50) :
  • fur .1
    fur .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Sage.

    (1499) Ca 88b. Fur. g. saige. l. doctus / ta / tum. ●89a. [fur] Jtem iuris peritus / ta / tum. g. saigez de droit. b. fur en guir. ●(c. 1501) Donoet 7-6. furoc, doctissimus, en per furaff, tr. « plus sage, doctissimus, le plus sage »

    (1557) B I 11. Hep quet a mar nac oa mar fur, tr. «quelque sage qu’il fût, sans aucun doute.»

    (1659) SCger 107a. sage, tr. «fur.» ●(1689) Anton.ms 60. euoach ar fura den a guement asou er bet. ●(1792) BD 1303. ol vugale adam fur ha sot, tr. «Tous les enfants d'Adam, sages et fous.»

    (1849) LLB 15. den fur ha gouziek. ●(1862) JKS 83. Ne viot biken den fur ha mad a bep hent. ●(1872) ROU 95b. Pour plaire à tous il faut être sage et fou, tr. «evit plizout d'an oll, eo red beza fur ha foll.» ●(1878) SVE 82 §530. Briz-diod, hag a oar tevel, / Ouz eun den fur a zo hevel, tr. «Sot qui sait garder le silence / D'un homme sage a l'apparence.»

    (1910) MAKE 101. eur gwaz fur ha tamm ebet dispignour na boesounier.

    (2) Modéré, raisonné.

    (1911) BUAZperrot 512. Bezit fur en ho tibri hag en hoc'h eva.

    (3) (en plt d'une femme) Qui garde sa vertu.

    (1904) BSAB 20. difenner ar groage fur.

    (4) Bezañ fur da ub. =

    (1903) MOAO 86. Ar bugel vo fur d'e vamm. ●(1972) SKVT I 18. bugale fur d'o zad ha d'o mamm.

    B. (en plt de qqc.)

    (1) Sage.

    (1868) FHB 177/164a. kenteliou fur an Aotrou Person.

    (1909) FHAB Gouere 217. klevet a ran ennon va-unan mouez ar zoudard o rei d'in aliou fur, hervez ar bed ; va c'houstians avat a chou anezo. ●(1921) FHAB Du 298. Yez divastar ha giziou fur.

    (2) Bien réglé.

    (1932) BRTG 92. Sourvoémet e vezent é huélet un orloj ker fur bamdé, é hoari en dal hag é vrechen pep sul de noz.

    C. Attr. Fur eo : il est sage, prudent de.

    (1869) FHB 210/5b. an hevelep merc'hed, – ha fur eo ho damanti, rak flemm mad ho devez peur vuia. ●(1878) EKG II 33. Ha fur oa dign ober ar memez hent gant-ho ?

    (1910) MAKE 57. Daoust ha n'eo ket furoc'h d'ar re dinerz ha dister plega d'ar re galloudus ha krenv ?

    II. Adv.

    (1) Sagement.

    (c.1500) Cb 24a. [berr] g. brief et pourfitable. sicomme homme brief parlent / et substancieusement. b. nep a comps fur e berr langag. ●85a. [filosoph] g. saigement parler. s. philosophaument. b. comps fur.

    (1923) BUBR 35/748. An hini goz a gomze fur a-walc'h.

    (2) Ent fur : sagement.

    (1499) Ca 42a. Comps ent fur. g. sagement parler.

    (3) Loc. adv. Fur-difur : plus ou moins sage.

    (1977) PBDZ 783. (Douarnenez) fur-difur, tr. «(enfant) qui n'est jamais bien sage.»

    III.

    (1) Fur evel beg e votez koad : voir botez.

    (2) Fur evel ur santig plastr : voir sant.

    (3) Fur evel ur santig pri : voir sant.

    (4) Fur evel un ael : voir ael.

  • fur .2
    fur .2

    m. –ion Sage.

    (c. 1501) Donoet 7-5. e[n] fur, doct[ior], tr. « le sage, doctior » ●(1575) M 1705. Han fur nen deuruoe quet, é bout aeth en heder, tr. «Et le sage ne voulut pas qu'il fût allé en perdition.» ●1723. Neuse an fur peur prest, medest á protestas, tr. «Alors le sage très vite, je l'atteste, protesta.»

    (1710) IN I 182. Ne garren nac ober ar sot, nac ober ar fur.

    (1834) SIM 191. Petra eta a so ret evit beza ur fur ? ●(1834) APD 10. Ar Fur eo a ro deoc'h an avis-se. ●(1866) HSH 22. Lavarit d'in piou a hentit, eme ar Fur. ●(1886) SAQ I 3. Ar foll ervez an dud a voe ar fur ervez Doue.

    (1924) ZAMA 174. eur fur a-ziwar ar meaz.

  • furaat
    furaat

    v.

    I. V. intr. S'assagir.

    (1499) Ca 89a. Furhat. g. ensagir.

    (1659) SCger 149a. furaat, tr. «deuenir sage.» ●(1732) GReg 837b. Devenir sage, tr. «Furaat. pr. fureët. Van[netois] furât. pr. fureit

    (1869) FHB 251/332b. ne fureot tam ebed. ●(1872) DJL 14. Mar krediz e furra an dud var ar poent-ze. ●(18--) EER 37. Neuze c'he bet kaset a mez euz e gontre, / Evit c'hessa gouelet ag hen a vurache !

    (1902) LZBt Du 44. Daoust ha n'in a furaio ? ●(1908) FHAB Mezheven 173. Furaat a rit eun dra bennag, prezeger mezus ar blijadur. ●(1923) KNOL 115. Ac'hanta ? furaat a rez ? ●(1939) RIBA 19. Furat e hret taol ha taol.

    II. V. tr.

    (1) V. tr. i. Furaat da ub. : faire s'assagir qqn.

    (1914) DIHU 108/87. Ret e oé bet de vélèan en Toulplouz kizein fri Fanchon ha furat dehi.

    (2) V. tr. d. Rendre sage.

    (1732) GReg 837b. rendre sage, tr. «Furaat. pr. fureët. Van[netois] furât. pr. fureit

    (1846) DGG 441. furraat an dud.

    (1935) NOME 84. o klask furaat an dud sot.

    III. V. impers. Furaat d'ub. : s'assagir.

    (1910) ISBR 116. Fureit e oé d'en Normaned é gré Alan. ●131. Ne oé ket fureit de Robert. ●(1936) DIHU 305/176. Furat e hra d'en dud.

  • furaet
    furaet

    adj. Assagi.

    (1920) KANNgwital 205/100. an dud ne seblantont ket kalz fureet.

  • furch
    furch

    m.

    (1) Recherche, fouille.

    (1732) GReg 429a. Fouille, tr. «furch. feurch

    (1878) EKG II 223. meur a veach oa bet a-ziaraok, enn he zi, furch ha klask da veleien.

    (1931) VALL 315b. Fouille, tr. «furch m.»

    (2) Ober furch, ar furch : chercher, perquisitionner.

    (1847) FVR ix. mar bije doan ne arruje ar zoudarded d'ober eno ar furch. ●(1877) EKG I 121. Ni (...) a ia da ober ar furch dre an ti. ●218. eur vanden soudarded na baouezent da ober klask ha furch dre ar vro. ●(1878) EKG II 298. ne veze ket da ziveza oc'h ober furch.

    (1922) FHAB Gwengolo 259. d'ober furch en o c'haoiou. ●(1924) ARVG Eost 183. goude bean grêt ar furch tro-dro d'ar stêr. ●(1925) FHAB Mae 175. Pevar den d'ober ar furch raktal ! eme an ofiser.

    (3) Fri-furch : fouineur, fouineuse.

    (1945) DWCZ 30. Eur fri-furch, eur fri kurius, eur Vari beg-araok.

  • furch-difurch
    furch-difurch

    adv. Toujours en train de fouiller.

    (1867) BBZ III 448. Piou zo furch difurch dre ann ti ? tr. «qui furète et furète dans la maison ?»

    (1910) MAKE 30. Moumoutig he doa pourmenet he c'hrabanou furch-difurch en arbel leaz. ●(1929) MKRN 168. Piou zo furch-difurch dre an ti ?

  • furchadeg
    furchadeg

    f. –où Fouille collective, perquisition.

    (1931) VALL 315b. Fouille (…) en foule, tr. «furchadeg f. pl. ou

  • furchadenn
    furchadenn

    f. –où Fouille.

    (1931) VALL 315b. (une) fouille (archéologique, etc.), tr. «furchadenn f. pl. ou

  • furchadur
    furchadur

    m. –ioù Fouille.

    (1732) GReg 429a. Fouille, action de fouiller, tr. «Feurchadur.» ●(1744) L'Arm 162b. Fouille, tr. «Furgeadurr.. reu. m.»

  • furchal / furchañ / furchat / furchiñ
    furchal / furchañ / furchat / furchiñ

    v.

    I. V. tr.

    A. V. tr. d.

    (1) Fouiller (un endroit).

    (c.1718) CHal.ms ii. fouiller, tr. «clasqu' furgein.» ●(1732) GReg 429a. Fouiller, chercher quelque chose en des lieux particuliers, chercher sur quelqu'un, tr. «Feurcha. feurchal. pr. feurchet.» ●(1744) L'Arm 162b. Fouiller, tr. «Furgein, furgeale.» ●(1790) MG 194. en ur furgeal me foche. ●(17--) BMa 104. Da furchal ar chabarejo, tr. «fouiller les cabarets.»

    (1849) LLB 1703. É furchal peb bleuen, é chugal peb bokèt. ●(1872) FHB 406/325b. Nicolaz en doa hirrez o lacat he zorn e godel den ebet. Guillou n'oa ket ken jurdig hag ho furchas. ●(1877) EKG I 88. M'hen tou d'ehoc'h e furchent mad ar vro. ●(1878) EKG II 155. furcha a rejont ar girzier lann a dro-var-dro. ●278. Ar zoudarded a en em lakeaz da c'houillia ha da furcha kement tra a ioa enn ti. ●(1890) ARK 21. furchat peb kogn tro. ●(1894) BUZmornik 144. e furchaz (...) kement pleg ha displeg a ioa enn he c'houstians.

    (1920) FHAB Genver 195. It ha furchit paperou an noterien. ●(1924) BILZ 69. Bilzig a oa o furchal kerreg an enezenn. ●(1933) ALBR 36. furchal ar girzier hag ar brouskoajou, evit kaout neiziou. ●(1939) KTMT 16. tud o furcha etouez ar reier pe o kouch war ribl ar mor.

    ►[empl. comme subst.] Fouille.

    (1889) SFA 298-299. Ar furcha-ze a oue great ep lavaret ger da zen.

    (2) Chercher pour comprendre.

    (1862) JKS.lam 457. Na glaskit ket ar pez a zo en tu all d'e-hoc'h, na furchit ket ar pez a zo dreist ho spered. ●(1877) BSA 228. diouall a dleomp da furchal secrejou an nev divarbenn gloar ha galloud ar zent er baradoz.

    B. V. tr. i. Furchal e, e-barzh : fouiller dans.

    (1732) GReg 429a. Fouiller dans un coffre, tr. «Feurchal èn ur c'houffr.»

    (1847) FVR 81. Da furchan ebarz an tie.

    (1906) KPSA 29. Furchal a rit hep paouez e koustians ho nesa. ●(1907) FHAB Genver/C'hwevrer 15. ma klasker brema dialc'houezia hor c'houstianz ha furchal ennhi en despet d'eomp. ●(1931) ATBR 31. o furchal en e c'hodellou. ●(1936) PRBD 104. ho mamm a glask holl an dilhad fank. Hag e furch er c'horn-ma, hag e sklask er c'horn-se. ●(1965) KATR 43. N'az-peus ket furchet 'barz an arbel ?

    II. V. intr. Fouiller.

    (17--) TE 48. Laban e hum laquas de glasq ha de furgeal partout.

    (1879) BMN 203. piou a lavaro pegen treset oa dorn ar medisin a furche ken scanv beteg ar plegou ar c'huzeta euz ar galon ! ●(1889) ISV 446. ne gave nep preiz / Caer en doa furchal noz ha deiz.

  • furchañ
    furchañ

    voir furchal

  • furchat
    furchat

    voir furchal

  • furchata
    furchata

    v. Fureter.

    (1942) VALLsup 84b. Fureter, tr. «furchata

  • furcher
    furcher

    m. –ion

    (1) Fouilleur.

    (1732) GReg 429a. Fouilleur, celui qui fouille, tr. «Feurcher. p. feurchéryen.» ●(1744) L'Arm 162b. Fouilleur, tr. «Furgérr.. gerion. m.»

    (1803) MQG 9. Reder an toullou fall, pe furcher an davarn. ●(1876) TDE.BF 218b. Furcher, s. m., tr. «Curieux ou avide à connaître les affaires des autres.»

    (1914) DFBP 147a. fouilleur, tr. «Furcher.» ●(1933) ALBR 43. Eun daoulagad furcher en e benn. ●(1970) BHAF 46. med ive dre avani e oan furcher.

    (2) Chercheur.

    (1910) MBJL 36. eul levr grêt gant mestr ar furcherien en Bro-Zôz.

  • furcherez .1
    furcherez .1

    f. –ed Fouilleuse.

    (1876) TDE.BF 218b. Furcher, s. m., tr. «Curieux ou avide à connaître les affaires des autres. Furcherez, s. f. C'est le féminin du précédent.»

  • furcherez .2
    furcherez .2

    f. –ioù (agriculture) Charrue fouilleuse.

    (1909) BOBL 18 décembre 260/éc. an eil alar gret evit al labour-ze a dro c'hoaz douar en ant gret gant an hini kenta (furcherez). ●(1920) MVRO 30/1b. eun alar ordinal ouz pehini e vezo laket eur «furcherez» vihan (fouilleuse).

  • furcherezh
    furcherezh

    m. Fouille.

    (1931) VALL 315b. Fouille, tr. «furcherez m.»

  • furchiñ
    furchiñ

    voir furchal

  • fured
    fured

    m. –ed (zoologie)

    I. Furet.

    (14--) Jer A.151. Tregont myll (lire : mul) ha tregont furet, tr. « Trente mulets et trente furets »

    (1633) Nom 35a. Viuerra : furet : vr furet.

    (1732) GReg 443a. Furet, petit animal, tr. «Fured. p. fureded, furedou

    (1876) TDE.BF 218b. Fured, s. m. tr. «Furet, petit animal. On dit aussi furik

    II. Bezañ kurius evel ur fured : être très curieux.

    (1877) FHB (3e série) 32/249b (L) *Torr-e-Benn. Feiz-ha-Breiz a zo curiuz evel eur fured.

  • fureder
    fureder

    m. –ion Fureteur.

    (1890) MOA 278a. Fureteur, tr. «Fureder, m.»

  • furediñ
    furediñ

    v. intr.

    (1) Fureter, chasser avec un furet.

    (1732) GReg 443a. Fureter, chasser avec un furet, tr. «Furedi. pr. furedet

    (2) Fureter, chercher.

    (1732) GReg 443a. Fureter, chercher partout comme un furet, tr. «furedi

  • furentez
    furentez

    f. Sagesse, prudence.

    (1824) BAM 142. ne eller quet quemeret aoualc'h a furentez evit en em ziouall ounta. ●(1872) ROU 102a. dans le sens de prudence, on dit quelque fois, furentez, au lieu de furnez. En em glevet zo furentez pa vez ano d'ober prosez. ●(1890) MOA 39b. La sagesse veut qu'on s'arrange, quand il est question de procès, tr. «En em glevet a zo furentez, / Pa vez hano a brosez.»

    (1936) BREI 450/2b. kuit a furente. ●(1974) THBI 222. ar vurentez personelet.

  • furetal
    furetal

    voir furetañ

  • furetañ / furetal
    furetañ / furetal

    v. intr. Fureter.

    (1900) KAKE 141. kaër hen doa fureta / Ne gave netra da blaouia. ●(1906-1907) EVENnot 22. (Landreger) Piou e zo bet e furetal aman c'hoaz, tr. «fureter, fouiller.»

  • furgutañ
    furgutañ

    v.

    (1) Farfouiller, fourgonner.

    (17--) FG II 10. ne zear quet da fulgotta er speret e teu tud da chaasseäl.

    (1867) MGK 139. Kaer enn deus furguta, c'houesa / E touez kement all a lastez. ●(1870) MBR 274. Tennet e oe ar gwele, furgutet e oe dindan-han, tr. «On tira le lit (de sa place), on fouilla dessous.» ●(1876) TDE.BF 218b. Furgata, v. n., tr. «Fouiller en mettant tout en désordre, fourgonner.»

    ►absol.

    (1878) EKG II 69. Goude beza furgutet dre bevar c'horn an ti.

    (1923) BUBR 32/678. Heman (...) a glask, a furgut.

    (2) V. tr. d. Fouiller.

    (1877) EKG I 41. goude beza furgutet kement toull kuz a ioa dre al leandi. ●(1890) MOA 147b. Bouleverser tout pour chercher quelque chose, tr. «furguta

  • furi
    furi

    f.

    (1) Furie.

    (1687) MArtin 3. Pa voa dré fury violant / En bresel gant an Æsrouant. ●(1792) HS 218. Mæss, ean e zalhass ; ha memp, é léh hum anaouit, é furie e gresquass. ●(17--) EN 346. modered o fury, tr. «modérez votre furie.»

    (1838) OVD 292. calmet furi ul lod vad.

    (1919) DBFVsup 25b. furi, tr. «fureur.»

    (2) Inflammation.

    (1919) DBFVsup 25b. furi, tr. «inflammation.»

    (3) sens fig. Ardeur.

    (1804) RPF 40. guet ur fuli ag en deryan. ●(1861) JEI 162. er bara-zé (...) e zistanne er fuli ag hur goal inclinationeu.

  • furienn-moc'h
    furienn-moc'h

    s. Plantain.

    (1985) OUISnote. neuf feuilles de furien moc’h (plantain).

  • furiet
    furiet

    adj.

    (1) Furieux.

    (1839)BEScrom 145. ur vuoh goué ha furiet. ●(1876) TIM 382. ur jàu furiet.

    (1919) DBFVsup 25b. furiet, tr. «furieux.»

    (2) (Plaie) enflammée.

    (1919) DBFVsup 25b. furiet, tr. «(plaie) enflammée.»

  • furig
    furig

    m. –ed (zoologie) Furet.

    (1876) TDE.BF 218b. Fured, s. m. tr. «Furet, petit animal. On dit aussi furik

    (1909) BOBL 25 septembre 248/2b. Chase ar c'honifl a c'hell beza great c'hoaz gant chas red pe gant furiked.

  • furiiñ
    furiiñ

    v. intr. S'enflammer (plaie).

    (1907) VBFV.fb 36a. enflammer, tr. «velimein, furiein.» ●37b. envenimer, tr. «lakat de velimein ou de furiein

  • furikat
    furikat

    v. intr.

    (1) Fureter, chasser au furet.

    (1931) VALL 324a. chasser au furet, tr. «furikat

    (2) Fureter, fouiller.

    (1874) FHB 482/93a. Mes en eur furigat etouez he baperiou.

    (1958) BRUD 4/54. goude beza bet o firikat. ●58. firikat : klask, furchal.

  • furius
    furius

    adj.

    I. Furieux.

    (1633) Nom 268a-b. Lymphaticus, lympaticus, Ceritus quasi Cereris ira agitatus. Laruatus, velut. Laruarum incursitatione animo vexatus : furieux, hors de sens : vn den furius, vn den disquiantet.

    (1792) HS 110. er furiussan ennemizèt. ●(1794) ABR.goerz 8a. A enep dan tigret furius.

    (1834) SIM 137. ul loen furius. ●(1838) OVD 45. er haz hag er vangeance, péré ou rante furius. ●(1841) IDH 17. Haval doh ur giboessaour péhani e heusse arlerh ur gibér ur vanden châss furius. ●(1871) KTB.ms 15 p 34. setu neuze ur gombad furiuz.

    II. Bezañ furius evel un dragon : voir dragon.

  • furluc'hañ
    furluc'hañ

    v. Soulever de la poussière. (?) cf. fulac'henn (?)

    (1909) BROU 240. (Eusa) Furluc'ha, tr. «Soulever ou lancer de la poussière.»

  • furluker
    furluker

    m. –ion =

    (1847) MDM 285. furlukerien efrountet.

  • furlukin
    furlukin

    m. –ed

    (1) Bouffon, saltimbanque.

    (1633) Nom 329a. Samniones, vel potius sanniones, à sanna : mocqueurs, les fols au ieu : goabaëryen, furluquinet, fol an hoary.

    (1659) SCger 16a. boufon, tr. «furluquin, pl. et.» ●30b. conteur diseur de conte, tr. «furluquin.» ●(c.1718) CHal.ms i. bouffon, tr. «furluquin, farçour, farcer, bouffon.» ●(c.1718) CHal.ms ii. facetieus, tr. «maruailler, farcer, furluquin orbidour, quelques uns croyent quil signifie ordinairement un dissimulé un grimacier.» ●farceur bouffon, tr. «farcer, furluquin boufon un den fintus.» ●fou bouffon, tr. «furluquin, farcer, boufon.» ●(1732) GReg 76a. Baladin, danseur de theâtre, bouffon qui divertit le peuple, tr. «furluqin. p. furluqined.» ●107b. Bouffon, celui qui divertit le public par ses plaisanteries, tr. «Van[netois] Furluqin. p. furluqined.» ●(1744) L'Arm 25a. Baladin, tr. «Furlukin. m.» ●34b. Bouffon, tr. «Furluquin.» ●(1752) PEll 319. Furlukin, En Cornwaille, est un bouffon, un folâtre, un baladin, un homme facétieux. ●(17--) BUE MALARGE. Jean-Marc Lecocq, thèse pour le doctorat de IIIe cycle Université de Haute-Bretagne, Rennes 2, 1983. (Textes de la fin du 17e ou du début du 18e siècle au plus tard, d'après J.-M. Lecocq. Publication des mms de Paris (P) de Rennes (R) et de Lesquifiou (L).">BMa 558. Evel eur forlot fourlequin, tr. «Comme un bouffon, un histrion.» ●(17--) FG II 28. seurt furluquin.

    (1867) BUE 82. Eur paour keaz furlukin, eur Rivallon dre he hano. ●87. Groek Rivallon, ar furluskin (sic), eo a wrie an diliad. ●(1876) TDE.BF 219a. Furlukin, s. m., tr. «Charlatan, baladin ; pl. ed

    (1931) VALL 60b. Bateleur, tr. «furlukin pl. –ed.» ●75a. Bouffon, tr. «furlukin pl. ed

    (2) Sorcier.

    (1870) FHB 275/105a. geier sorserien, furlukined. ●(1870) FHB 284/178b. An den-ze a ioa sorser, pe mar kirit eur furlukin a rea simillerez.

    (3) Farceur, drôle.

    (1744) L'Arm 374a. Tabarin, tr. «Furluquin.. nétt

    (1867) FHB 103/401a. kement furlukin a deui da brezeg dezho eun dra bennag a nevez. Ha ne vanc ket var an douar a furlukinet evelse ha ne c'houlennont ket guell evit mont da denna eur guenneg bennag digant an dud-ze a so o chom en denvalijen.

  • furlukinad
    furlukinad

    m. –où Mascarade.

    (c.1718) CHal.ms ii. mascarade, tr. «mascarad', furluquinad', farcereh.»

  • furlukinaj
    furlukinaj

    m. Tours de saltimbanque.

    (1732) GReg 107b. Bouffonerie, de Theâtre, tr. «furluqinaich

  • furlukinal / furlukinañ / furlukinat
    furlukinal / furlukinañ / furlukinat

    v. intr. Faire le saltimbanque.

    (1732) GReg 107b. Bouffonner, faire le bouffon sur un Theâtre, tr. «Furluqinat. pr. furluqinet.» ●(1744) L'Arm 206b. Jongler, bouffonner, charlataner, tr. «Furluquinale

    (1876) TDE.BF 219a. Furlukinat, v. n., tr. «Jongler, faire des tours de charlatan.»

    (1931) VALL 60b. faire le bateleur, tr. «furlukinat.» ●(1944) EURW I 132-133. ma 'z ajent da furlukina e goueliou harlink-reor.

  • furlukinañ
    furlukinañ

    voir furlukinal

  • furlukinat
    furlukinat

    voir furlukinal

  • furlukinerezh
    furlukinerezh

    m.

    (1) Bouffonnerie.

    (1931) VALL 75a. Bouffonnerie, tr. «furlukinerez m.»

    (2) Sorcellerie.

    (1870) FHB 275/105a. en em lezel da veza touellet gant ho furlukinerez.

  • furlukinez
    furlukinez

    f. –ed Baladine.

    (1732) GReg 76a. Baladine, danseuse publique, tr. «furluqinès. p. furluqinesed

  • furlukinus
    furlukinus

    adj. Bouffon, grotesque.

    (1732) GReg 107b. Bouffonesque (parlant d'un bouffon de Theâtre.), tr. «Furluqinus

  • furluok
    furluok

    adj.

    I. (en plt de qqn) Instable.

    (1716) PEll.ms 529. Furluok, Inconstant, volage, changeant, variable, vagabond. un den furluok, un homme volage, vagabond, misérable, un aventurier. ●(1752) PEll 319. Furluoc, Inconstant, volage, vagabon, qui change souvent de pays.

    II. (météorologie)

    (1) (Temps) incertain.

    (1659) SCger 149a. amser furluoc, tr. «temps orageux.» ●(1716) PEll.ms 529. Furluok, Inconstant, volage, changeant, variable, vagabond. Amser furluoc, Tems changeant et variable, lorsque le vent est inconstant.

    (1931) VALL 381a. incertain, changeant (temps, etc.), tr. «furluok L[éon].»

    (2) (en plt du vent) Qui change de direction sans arrêt.

    (1936) PRBD 116. an avel ar muia furluok.

  • furlup
    furlup

    s. C’hoari furlup.

    (1989) TDBP IV 31. C'hoari furlup, tr. « Jouer à lancer un couteau en l'air en le prenant par la pointe de la lame de façon qu'en retombant il se plante dans le sable. »

  • furm .1
    furm .1

    adj. Oad furm : âge viril.

    (1732) GReg 18b. L'âge viril, jusqu'à 50 ans, tr. «An oad furm

  • furm .2
    furm .2

    f. & adv. –où

    I. F.

    (1) Forme.

    (1499) Ca 58a. Description a furm vntra penac. g. description de la forme daucune chose. ●87a. Fourm. g. forme. ●89a. Furm. g. forme beaulte. ●(c.1500) Cb 90a. [furm] Jtem hic et hec biformis et hoc / e. gal. de deux formes. b. a diou furm.

    (1659) SCger 59a. forme, tr. «furm.» ●149a. furm, tr. «forme.» ●(1710) IN I 284. ar vateri hac ar furm eus an dillat. ●(1732) GReg 425a. Forme, figure, tr. «Furm. p. furmou. Van[netois] furm. form. p. ëu.» ●(1752) PEll 320. Furm, Forme, figure, représentation.

    (1880) SAB 259. an ini a zo ar scuer ac evel ar voull pe ar furm.

    (1907) FHAB Gouere 131. traou beo ha n'ho deus na furm nag aoz.

    (2) Forme pour chaussure, embauchoir.

    (1499) Ca 89a. [furmaff] Jtem hoc formipedium / dii. b. furm botes. ●Jtem hoc equitibiale / is. b. furm heux. ●(c.1500) Cb 90a. [furmaff] Jtem hoc formipedium / dij. g. forme de soullies. b. furm botes. ●Jtem hoc equitibiale / is. g. forme de houseaulx. b. furm heus.

    (1732) GReg 425b. Forme de soulier, tr. «Furm botou. furm Qere.»

    (1889) CDB 117. Furm ha mineoued kereer, tr. «des formes et des alènes de cordonnier.»

    (3) E furm : en forme de, sous la forme de.

    (1900) MSJO 86. e furm tud iaouank kaër meurbet. ●(1921) PGAZ 90. e furm eur groaz.

    II. Adv. Dre furm : conformément.

    (c.1500) Cb 89b. [furm] Jtem conformiter. aduer. gal. conformement. britoni. dre furm.

  • furm .3
    furm .3

    f. (jeu) Ferme.

    (17--) EN 152. ar breland, hac ar furm, tr. «le brelan et la ferme.»

  • furmadur
    furmadur

    m. Formation.

    (1732) GReg 425a. Formation, action de former, ou de se former, tr. «furmadur

  • furmañ
    furmañ

    voir furmiñ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...