Devri

Recherche 'gag...' : 36 mots trouvés

Page 1 : de gag (1) à gagouilhon (36) :
  • gag
    gag

    s. = (?).

    ●(1787) PT 46. ur gag caèr !

  • gagag
    gagag

    m. enfant. Poule.

    ●(1876) TDE.BF 220a. Gagag, s. m. Un vieux manuscrit donne ce mot comme un terme enfantin pour désigner une poule. On donne aussi ce sens à gachik.

  • gagaod
    gagaod

    m. –ed Bègue.

    ●(1744) L'Arm 17a. Arrêté de la parole, tr. «Gagautt.. gagaudétt. »

    ●(1931) VALL 63a. Bègue, tr. «gagaod.»

  • gagaodez
    gagaodez

    f. Femme bègue.

    ●(1744) L'Arm 17a. Arrêtée de la parole, tr. «Gagaudéss.. gagaudézétt. f. »

  • gageiñ
    gageiñ

    v. intr. Bégayer.

    ●(1876) TDE.BF 220a. Gagei, v. n. (anc.), tr. «Bégayer, bredouiller.»

    ●(1931) VALL 63a. Bégayer, tr. «gagei, V[annetais] gagein.»

  • gagennañ
    gagennañ

    v. intr. Perdre la voix à force de crier.

    ●(1752) PEll 321. En Cornwaille Gaghenna signifie perdre la vois à forde de crier, ou parler trop haut.

    ●(1876) TDE.BF 220a. Gagenna, v. n., tr. «Perdre momentanément la voix à force de crier, parlant des petits enfants.»

    ●(1931) VALL 63a. devenir bègue à force de crier (enfants), tr. «gagenna T[regor].»

  • gagerezh
    gagerezh

    m. Bégaiement.

    ●(1931) VALL 63a. Bégaiement, tr. «gagerez m.»

  • gagez
    gagez

    f. –ed Femme bègue.

    ●(1876) TDE.BF 220a. Gagez, s. f., tr. «Femme bègue.»

  • gagilhaod
    gagilhaod

    m. –ed

    (1) Bègue.

    ●(c.1718) CHal.ms i. begue, tr. «balbouser, gagouil, gadeliaud a sarz[eau].» ●(1732) GReg 88a. Begue, qui begaïe en parlant, tr. «Van[netois] gaguilhaud. p. gaguilhauded.» ●(1744) L'Arm 17a. Arrêté de la parole, tr. «Gaguillautt.. udétt.» ●28b. Bégue, tr. «Gaguillautt. m.»

    (2) Bredouilleur.

    ●(c.1718) CHal.ms i. bredouilleur, tr. «balbouseur, gadeliaud, ur gac.»

  • gagilhaodaj
    gagilhaodaj

    m. Bégaiment.

    ●(1744) L'Arm 28b. Bégaiment, tr. «Gaguillaudage. m.»

  • gagilhaodez
    gagilhaodez

    f. –ed Femme bègue.

    ●(1744) L'Arm 17a. Arrêtée de la parole, tr. «Gaguillaudéss.. ézétt. f. »

  • gagilhaodiñ
    gagilhaodiñ

    v. intr.

    (1) Babiller.

    ●(c.1718) CHal.ms i. balbutier, tr. «balbouzein, Iagouillat, gadeliaudein.» ●bredoüiller, tr. «balbousein, bredoüillein, haquein gadeliaudein.» ●(c.1718) CHal.ms iii. Il ne fait que rauauder, tr. «ne oura quen, meit baguenaudal, gadeliaudein, lanternein.»

    ●(1838) OVD 59. er vugalé vihan, é cleuet dalhmad ou mameu é conze hag é assai gaguillaudein guet-hai, e zisque er memb langage.

    (2) Bégayer.

    ●(c.1718) CHal.ms i. begayer, tr. «gagoüillein, balbousein, Iagouillat, gadeliaudein a sarz[eau].» ●(1732) GReg 88a. Begaier, avoir un défaut de langue qui empêche de prononcer le B, L, R & let T, tr. «Van[netois] gaguilhaudeiñ. pr. et.» ●(1744) L'Arm 28b. Bégayer, tr. «Gaguillaudein.»

  • gagilhat / gagilhiñ
    gagilhat / gagilhiñ

    v. intr. Balbutier.

    ●(1744) L'Arm 25a. Balbutier, tr. «Guaguillein ou Gaguillein ou Gaguillatt.»

  • gagilhiñ
    gagilhiñ

    voir gagilhat

  • gagiñ
    gagiñ

    v. intr. Bégayer.

    ●(1744) L'Arm 28b. Bégayer, tr. «Gaguein.»

    ●(1931) VALL 63a. Bégayer, tr. «V[annetais] gagein.»

  • gagn .1
    gagn .1

    adj. & interj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Mauvais.

    ●(1920) FHAB C'hwevrer 245. chom er vro c'hagn-man ! ●(1931) VALL 455a. un mauvais pays, tr. «eur vro gagn triv[ial].» ●(1943) FHAB Mae 273. tammou avel c'hagn. ●(1954) BRUD 20/44. en arbel-gagn-mañ. ●(1958) BLBR 114/5. ar hig gagn ha treud a veze roet evid tikeji. ●(1967) BAHE 52/15. en douaroù gagn e-lec'h ma n'heller ket gonit trevadoù.

    (2) Grand, gros.

    ●(1956) BLBR 91/14. Tintin Veig n'oa ket bet pedet rak facheri c'hagn a oa savet etre he familh hag an Aotrou Person.

    (3) Très riche.

    ●(1956) BLBR 92/13. Wardro ar Rufa ez eus tiegeziou gagn. ●(1959) BRUD 10/13. Tiegez gagn a oa e Meznaod. (...) gagn : pinvidik meurbed.

    (4) Friko c'hagn : festin.

    ●(1958) BRUD 4/54. Hag e oe friko-hagn gant oll gizier-noz ar hanton. ●58. Friko-hagn : founnuz, druz.

    (5) Lourd.

    ●(1889) SKG 9. Ar jao zo dihan-hou zo gangnoc'h 'vit eur vioc'h, tr. «Le cheval qu'il monte est plus lourd qu'une vache.»

    ●(1929) MKRN 177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Gangn… Lourd.

    (6) Difficile.

    ●(1984) HYZH 154-155/86. Pase-gagn da droc'hañ.

    II. Adv. intens.

    (1) Treut-gagn : très maigre.

    ●(1876) TDE.BF 313b. Treud kagn, tr. «très-maigre, comme une haridelle.»

    ●(1910) MAKE 110. ar marc’hadour kezeg treut-gagn. ●(1955) VBRU 31. Ha me kerkent all war ar c’hae d’ober va genou bras, met netra ne welis nemet boned krevek ar priñs o vransigellat a-us d’ur morad ofiserien a renk uhel, rak ur stumm fentus da gerzhout en devoa ar freilhennek treut-kagn-se.

    (2) Lous-gagn : très sale.

    ●(1876) TDE.BF 416b. Louz-gagn, adj., tr. «Très-sale.» ●(1890) MOA 71. Louz-kagn, tr. «très sale (parlant des personnes,) sale comme charogne, comme prostituée.»

    ●(1982) LLMM 210/30. lous-gagn oa an amzer.

    (3) Pizh-gagn : très avare.

    ●(1909) NOAR 157. Piz-gagn e oa. ●(1924) YAYA 38. Va eontr, a lavare, a zo piz kagn. ●(1933) DAGO 5. Piz kagn eo.

  • gagn .2
    gagn .2

    f. –où

    I. (en plt d'animaux)

    (1) Charogne, animal mort.

    ●(1633) Nom 13b. Cadauer : charogne, corps mort : gaing, vn corf maru.

    ●(1659) SCger 22b. vne charogne, tr. «vr c'hain.» ●136a. c'haign, tr. «charogne.» ●(1710) IN I 222. ouzpen na fell quet dezo touich ouz ar gaignou. ●(1727) HB 174. ur c'hain a so leun a flear. ●(1732) GReg 154a. Charogne, corps d'un animal mort & corrompu, tr. «Caign. p. caignou. gaign. p. gaignou.»

    ●(1876) TDE.BF 220a. Gagn, s. f., tr. «charogne, animal mort.» ●313b. Kagn, s. f. tr. «Charogne, corps d'un animal sans vie ; pl. kagnou.» ●(1878) EKG II 97. ne c'hellet ket ho lezer, evel chatal ha gagnou, da vreina var gorre an douar.

    (2) Paotred ar c'hagn : (?) équarisseurs (?).

    ●(1910) MAKE 108. dastumet eur pennad brao a leve en eur werza koz kezeg treut, eskernek, da bôtred ar c'hagn.

    (3) Vieil animal d'élevage trop maigre.

    ●(1876) TDE.BF 220a. Gagn, s. f., tr. «Vieux cheval maigre.» ●313b. Kagn, s. f. tr. «vieux cheval maigre ; pl. kagnou.»

    ●(1921) FHAB C'hwevrer 43. tenna ac'hano eur garg ken pounner gant diou c'hagn evelse ? ●(1956) BLBR 94/5. diou vioc'h. Treut oant. (...) gant e ziou c'hagn. ●(1963) TDBB 246. An ebeul a teu da varh, ar marh a ya da 'hagn, tr. «le poulain devient cheval, le cheval tourne en carne.»

    II. péjor.

    A.

    (1) (agriculture) Mauvaise pièce de terre.

    ●(1959) BRUD 7/27. en tu all d'ar zan, pe tostig d'ar hañgn (...) Ar hangn pe ar hagn (gagn), eur prad doureg, eun tamm douar fall.

    (2) (botanique) Chiendent.

    ●(c.1785) VO 62. en doar e zou é poæz, carguét a gaign.

    ●(1902) LZBg Gwengolo 203. En aveleu doar e za ou unan, ind e lah memb er hagn. ●(1924) DIHU 155/76. Ne laheet ket elsé nag er hagn, nag er houill. ●(1931) VALL 120a. Chiendent, tr. «V[annetais], kagn m.»

    (3) Toull/Plas ar gagnoù : déchetterie, décharge, dépotoir.

    ●(1732) GReg 947b-948a. Voirie, lieu d’immondices, de bêtes mortes de maladie., tr. « Ur mardos. laguenn. plaçz ar c’haignou. plaçz ar gaignou »

    ●(1876) TDE.BF 313b. Toull ar c'hagnou, tr. «lieu où l'on jette les charognes.» ●627a. Toull-ar-c'hagnou, s. m., tr. «Lieu de dépôt des immondices, voirie.» ●(1883-1886) RUSq.FB 489a. Voirie sf. Dépôt de débris., tr. « Poull ar gagnou, léac’h ar viltansou »

    ●(1924) YAYA 7. An holl draou ze a vije holl mat da veza strinket e toull ar c'hagnou. ●(1948) VALL.sup 51b. dépôt d’immondices, tr. « toull ar gagnou »

    (4) Femme débauchée, putain.

    ●(1732) GReg 246a. Femme debauchée, tr. «gaign. p. gaignou.» ●(17--) FG II 22. Ah, gagn ! c'houekoc'h é kafac'h ar pok man ma her rèzéfac'h euz a c'hénou Sioul...

    ●(1876) TDE.BF 220a. Gagn, s. f., tr. «prostituée.» ●313b. Kagn, s. f. tr. «prostituée ; pl. kagnou.»

    B. (insulte)

    (1) Charogne, pourriture.

    ●(1633) Nom 327b-328a. Nebulo, tenebrio, semissis homo, vatinio, quisquiliæ, nihili homo, lucifuga, trioboli homo, vappa, frugiperda, fruges consumere natus : pendart, fourage de corbeaux, coquin, garnement, truant : vn den fall, vn lançc croug, tam an gorden, vn fallacr, bouèt an gibet, gaing an chaçc hag an biny (lire : briny) trenter, fall, coquin. ●(1647) Am.ms 554. Cleo à lourin cos he seurt gaign crozus, tr. «Écoute le vieux vaurien, une charogne grondeuse de sa sorte.» ●649. Ar coz gaign raignet ne vevo quet pell.

    (2) Mab ar c'hagn, mab gagn : fils de putain.

    ●(1850) JAC 27. strángouillomp diouc'h-tu an tam mab-cagn flatter. ●(1868) KTB.ms 14 p 4. Well 'vije ganen beza kollet daou c'hant skoed, mab ar c'hagn ! ●(1876) TDE.BF 313b. Map-kagn, fils de prostituée. C'est une injure qui ne s'emploie qu'en manière d'interpellation : Ke diouz-in, map-kagn ! Va-t-en, fils de prostituée !

    ●(1909) BOBL 30 janvier 214/2e. Ro peoc'h, mabkagn diot. ●(1943) SAV 29/30. Piou'ta, mab ar c'hagn, en deus poaniet ar bugel-mañ gant eur gomz

    (3) Paotr gagn =

    ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 90. (Tregon ha tro-dro) paotr gagn ! = Kunujenn evel : paotr ar groug !

    (4) Tamm ar c'hagn =

    ●(1850) JAC 70. Ro peoc'h din, tam ar c'haign, pe me doro da benn.

    III.

    A. [terme qui renforce les adv. interrog.]

    (1) Petra ar c'hagn ? : que diable ?

    ●(1960) BLBR 124/18. o klask gouzoud petra 'r hagn edo ar paourkêz dén o vond d'ober.

    (2) Pelec'h ar c'hagn ? : où diable ?

    ●(1982) MABL I 61. (Lesneven) P'lec'h ar chagn e' paseet an dud ?

    B. Gagn ebet : rien du tout.

    ●(1984) HYZH 154-155/35. ne poa na telefon na gagn ebet.

    IV. Interj.

    (1) Charogne !

    ●(1950) KBSA 183. «Gagn !» eme Ber. «Kollet oun ! Diwall ar gwilhaoued-mañ ne c'hellin biken !»

    (2) Loc. interj. Gagnig an ognon =

    ●(1910) MAKE 42. N'eus forz, n'ho pezit ket aoun, gagnig an ognoun !

    V.

    (1) Treut evel ar c'hagn, evel gagnoù : très maigre.

    ●(1869) HTC 32 (L) Gabriel. Morvan. seiz bioc'h all hag a ioa treut evel gagnou.

    ●(1910) MAKE 110 E. Crocq. Ar marc'hadour kezeg treut-gagn. ●(1911) RIBR 80 (L) K. ar Prat. Ar gazeg treut gagn, evel just, e devoe, hi ive tri ebeul doareet mat. ●(1923) FHAB Ebrel 142 (L) L. ar Bunel. mont da drôia gant e varc'h treut-gagn. ●(1973) SKVT ii 134 (Ki) Y. Drezen. Ha te, an askell-groc'hen, treut 'giz ar c'hagn.

    (2) Bezañ pizh evel gagn : être très pingre.

    ●(1932) FHAB Genver 34 H. Caouissin. Pinvidik mor e oa ha piz-gagn.

    (3) Bezañ kozh evel gagn : être très vieux.

    ●(1949) KROB 13/5 (L) Y. J. Seité. En eur gonta kaoziou hag en eur zistaga fentigellou koz-gagn evel ar bed.

  • gagnad
    gagnad

    f. –où Na c'houzout ur c'hagnad : ne rien connaître à.

    ●(1958) BRUD 3/15. ne oar ket eur hagnad wardro eun tiegez. ●22. Eur hagnad : tamm ebed.

  • gagnaj
    gagnaj

    plur. Gens peu fréquentables, vauriens, etc.

    ●(1974) LIMO 04 mai. ur vandenn gagnaj ha chetaled. ●Gagnaj, tr. «vauriens.» ●(1976) YABA 10.01. er gagnaj-sé e ouiè penn d'en taoleu-fall. ●(1976) LIMO 10 janvier. Er gagnaj-sé, tr. «ces salopards-là.» ●(1981) LIMO 24 octobre. Gagnaj, tr. «vauriens, mal élevés.»

  • gagnaouaer
    gagnaouaer

    m. –ion Parasite.

    ●(1633) Nom 328a-b. Parasitus, gnatho, assecla mensarum : vn patelin, qui suit les lopins, tr. «vr patelin quæz, vn gaingnaouaër, an hiny a eul ez tam.»

  • gagnaouiñ
    gagnaouiñ

    v. intr. Courir l'aventure.

    ●(1957) ADBr lxiv-4 454. (An Osptital-Kammfroud) Gagnaoui, tr. «courir l'aventure, risquer les mauvaises fréquentations.»

  • gagnard .1
    gagnard .1

    adj. Qui sent la charogne.

    ●(1732) GReg 154a. Qui sent, ou tient de la charogne, tr. «Caignard. p. gaignard.»

  • gagnard .2
    gagnard .2

    m. –ed Personne qui sent la charogne.

    ●(1732) GReg 154a. Qui sent, ou tient de la charogne, tr. «Caignard. p. gaignard. (Quand on dit ces mots des personnes ils ont leur pluriel, caignarded, gaignarded.»

  • gagneg
    gagneg

    f. (agriculture) Mauvaise pièce de terre.

    ●(1964) BRUD 18/43. d'an daoulamm ruz, er hagnog.

  • gagnek
    gagnek

    adj. Plein de chiendent.

    ●(1878) BAY 19. kaignek, tr. «plein de chiendent.»

  • gagnus
    gagnus

    adj. = (?).

    ●(1831) RDU 44. a ean en dès un himur diæz, caignus pé attahinus.

  • gagouchaterezh
    gagouchaterezh

    m. Action de gagouchat.

    ●(1935) CDFi 29 juin. gagouchaterez ar marmousien o respont da raklerez ar raned.

  • gagouilh .1
    gagouilh .1

    adj. Bègue.

    ●(c.1500) Cb 51a. [courtes] Item lepidus / a / um. ga. sauoureux / courtoys / doulx / curieux en parler. b. freaz. Inde illepidus / da / dum. ga. mal souuenant. b. gagouil. ●90b. Gagoill. g. baigue. l. balbutiens / tis. ●(1521) Cc. [courtes] g. mal parlant. bri. gagouill. ●(1521) Cc. Gagoill. g. baigue. l. balbutiens tis.

    ●(1659) SCger 14a. begue, tr. «gagouill.» ●149a. Gagouill, tr. «qui bredouille.» ●(1732) GReg 52b. Arrêté à la parole, tr. «Gagoüilh. tud gagoüilh.» ●(1752) PEll 321. Gagoüill, Begue, qui a de la peine à parler, & qui à force de parler trop vite, prononce mal ses paroles. Un den Gagoüill, un tel homme, un bredouilleur. teot gagoüill, langue qui a ce défaut.

    ●(1920) FHAB C'hwevrer 242. Ar vran goz a c'hrozmole 'leiz he genou gragouilh. ●(1931) VALL 63a. Bègue, tr. «gagouilh.»

  • gagouilh .2
    gagouilh .2

    m. –ed Bègue.

    ●(c.1718) CHal.ms i. begue, tr. «balbouser, gagouil, gadeliaud a sarz[eau].» ●(1732) GReg 52b. Arrêté à la parole, tr. «Gagoüilh. p. gagoüilhed.» ●88a. Begue, qui begaïe en parlant, tr. «gagoüilh. p. gagoüilhed.» ●(1738) GGreg 18. Ur gagoüilh, tr. «un begue.»

  • gagouilh .3
    gagouilh .3

    m. Bégaiement.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Begayement, tr. «gagouil.»

  • gagouilhañ / gagouilhat / gagouilhiñ
    gagouilhañ / gagouilhat / gagouilhiñ

    v. intr. Cf. gragouilhat

    (1) Bégayer.

    ●(1659) SCger 14a. begayer, tr. «gagouilla.» ●(c.1718) CHal.ms i. begayer, tr. «gagoüillein, balbousein, Iagouillat, gadeliaudein a sarz[eau].» ●(1732) GReg 52b. Etre arrêté à la parole, tr. «Gagoüilha. pr. gagoüilhet.» ●88a. Begaier, avoir un défaut de langue qui empêche de prononcer le B, L, R & le T, tr. «gagoüilha. gagoüilhat. ppr. gagoüilhet.»

    ●(1931) VALL 63a. Bégayer, tr. «gagouilhat.»

    (2) Bredouiller.

    ●(1659) SCger 13a. barboter, tr. «gagouilla.» ●(1710) IN I 80. Erfin ar vugale o clevet alies o mam o parlant outo, hac o c'hazouillat (éd. 1727 : o c'hagouillat) alies outi, a zesq alafin parlant eveldi. ●(c.1718) CHal.ms i. Barbotter, tr. «balbouzein, gagoüillein, barbottein.»

  • gagouilhat
    gagouilhat

    voir gagouilhañ

  • gagouilherezh
    gagouilherezh

    m. Bégaiement.

    ●(1931) VALL 63a. Bégaiement, tr. «gagouilherez m.»

  • gagouilhiñ
    gagouilhiñ

    voir gagouilhañ

  • gagouilhod
    gagouilhod

    m. Bègue.

    ●(1876) TDE.BF 220b. Gagouillot, s. m., tr. «Bègue, qui bredouille.»

  • gagouilhon
    gagouilhon

    Bègue.

    ●(1499) Ca 89b. Gagoillon. g. baigue.

    ●(1876) TDE.BF 220a. Gagouillon, s. m., tr. «e mot est ancien et a le sens de gagouill.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...