Devri

Recherche 'gaol...' : 16 mots trouvés

Page 1 : de gaol (1) à gaolod (16) :
  • gaol
    gaol

    f., adv. & interj.

    I.

    A. (anatomie)

    (1) Enfourchure, fourche des jambes.

    ●(1732) GReg 240a. L'entredeux des cuisses, tr. «Gaul.» ●(1752) PEll 321. Gafl, Gawl, & dans la prononciation comme Gäul, la séparation des cuisses.

    ●(1876) TDE.BF 222a. Gaol, s. f., tr. «Enfourchure des cuisses.» ●(1890) MOA 238b. Enfourchure, tr. «gaol, f.» ●274a. Fourche des cuisses, tr. «gaol. f.»

    ●(1907) BOBL 13 juillet 146/3d. N'euz ket pell, eun hostizez a oa bet diwisket, taolet war he gwele, hag elumet eur c'houlaouen d'ei en he gaol.

    (2) Espace interdigital.

    ●(1895) GMB 250. pet[it] Trég[uier] gaol ar bis, f., la peau entre les doigts.

    ●(1908) PIGO II 95. gaol da viz yod. ●(1910) YPAG 1. gaol ma biz bihan.

    B.

    (1) (botanique) Enfourchure, fourchon d'un arbre.

    ●(1659) SCger 59b. fourchon d'vn arbre, tr. «gaul ar vezen.» ●(1732) GReg 430b. Fourchon d'un arbre, l'endroit où les branches se divisent, autrement, le fourc d'un arbre, tr. «Gaul ur vezen. p. ou.» ●(1752) PEll 321. Nos Bretons disent de plus Gafl, pour la séparation des branches.

    ●(1876) TDE.BF 222a. Gaol, s. f., tr. «Enfourchure des branches.» ●(1890) MOA 238b. Enfourchure, tr. «gaol, f.»

    ●(1907) PERS 26. var gaol eur vinien.

    (2) (agriculture) Fourche de la charrue.

    ●(1732) GReg 155a. La fourche de la charruë, tr. «gaul.» ●155b. Gouverner la charruë pour charruer, tr. «beza é gaul an alazr.»

    ●(1931) VALL 316b. Fourche de la charrue, tr. «gaol m.»

    (3) (géographie) Embouchure, estuaire.

    ●(1907) BOBL 09 novembre 163/2e. goueledet en gaol ar Girond. ●(1907) BOBL 16 novembre 164/2c. tost da c'haol ar Girond.

    C.

    (1) Ober gaol : marcher à grandes enjamabées.

    ●(1922) GLPI 28. Me 'rafe gaol buan !

    (2) Dont gant gaol : venir rapidement.

    ●(1974) GAME 13. Ar re mañ teuv gand gaol da di Gevel.

    (3) =

    ●(1959) BRUD 7/28. ha gaol er-mêz !

    II. Adv. A-c'haol : à califourchon.

    ●(1903) MOAO 31. Va zad gant ar vaol / E c'h azezen a c'haol / Adren war eur skaon. ●(1908) PIGO II 158. a-c'haol war ar brank nesan.

    III. Interj. Onomatopée pour envoyer paître qqn.

    ●(1959) BRUD 10/51. Gaol ! Diwar va zro ! eme Yann. Hag eur voutezad leun a gaoh-saout e diadreñv Chakez da vont kuit.

    IV.

    (1) (Reiñ, ober) gaol : partir, se dépécher, aller vite.

    ●(1910) FHAB Here 311 *An Tour-Guen. Tud ar meaziou, strafuihet holl, a rea gaol en o raok. ●(1931) VALL 211. Détaler, tr. F. Vallée «ober gaol fam.» ●(1957) AMAH 169 (T) *Jarl Priel. Ur bloavezh goude va dilez, en devoa ranket ar c'habiten Cury ober gaol gant ar vezh. ●(1958) BRUD 5/35 (L) *Mab an Dig. Gaol a roe dre ma helle. ●(1964) BRUD 18/23 (L) *Mab an Dig. Neuze avad e roent gaol ur pennad !

    (2) Reiñ tro d'e c'haol : (?) être plié de rire (?)

    ●(1958) BRUD 5/42 *Mab an Dig. Tud Lanbaol, m'henn asur deoh, a roe tro d'o gaol.

  • gaoleg
    gaoleg

    m. gaolizien

    I. Homme qui a les jambes écartées.

    ●(1890) MOA 274b. Homme fourchu, tr. «gaolek, adj. et subst.»

    II. sens fig.

    (1) Fendant.

    ●(1931) VALL 299a. Fendant, tr. «gaolek (et –leg, subs).»

    ●(1952) LLMM 32-33/136. (Douarnenez) Gaouleg l. gaoulizien. Vaniteux (eus ar baotred hepken). ●(1977) PBDZ 216. (Douarnenez) gaolizien, tr. «fanfarons, vantards.»

    (2) Faiseur d'embarras.

    ●(1916) KZVr 182 - 27/08/16. (Kledenn) Gaolek, tr. «faiseur d'embarras, a vez lavaret e Cleden, Ivonig Picard.»

    III. Blason populaire : surnom des habitants de Goulien et de Meilars.

    ●(1986) HYZH 167-168/60. gaoleg, pl. gaolejen : crâneur; gaolejen : surnom des habitants de Goulien (et Meilars), de gaoleg : crâneur.

  • gaolek
    gaolek

    adj.

    (1) Homme qui a les jambes écartées.

    ●(1890) MOA 274b. Homme fourchu, tr. «gaolek, adj. et subst.»

    ●(1942) VALLsup 64a. Qui a une grande enfourchure, tr. «gaolek.»

    (2) Qui fait l'important.

    ●(1890) MOA 264b. Fendant, tr. «gaolek à Scaër.»

    ●(1931) VALL 299a. Fendant, tr. «gaolek.»

  • gaolgamm
    gaolgamm

    adj. & m.

    (1) Adj. Qui boite des deux côtés.

    ●(1732) GReg 102a. Boiteux des deux côtez, par foiblesse de hanches, tr. «gaulgam.» ●(1752) PEll 321. Galf-gam, Gaul-gam (…) boiteux des deux jambes, des deux cuisses, ou des deux hanches.

    ●(1876) TDE.BF 222a. Gaol-gamm, adj., tr. «Boiteux des deux jambes.»

    (2) M. Homme qui a une cuisse torse.

    ●(1732) GReg 929b. Qui a la cuisse tortuë, tr. «Gaul-gamm. p. gaul-gamméyen.»

  • gaolgammañ
    gaolgammañ

    v. intr. Boiter des deux côtés.

    ●(1732) GReg 102a. Etre boiteux des deux cotez, tr. «Gaulgamma. pr. gaulgammet.»

    ●(1876) TDE.BF 222a. Gaol-gammez, v. n., tr. «Être boiteux des deux côtés.»

  • gaolgammez
    gaolgammez

    f. –ed Boiteuse des deux côtés.

    ●(1876) TDE.BF 222a. Gaol-gammez, s. f., tr. «Boiteuse des deux côtés.»

  • gaoliad
    gaoliad

    f., adv. & prép. –où

    I. F.

    (1) Enfourchure des jambes.

    ●(1876) TDE.BF 222a. Gaoliad, s. f., tr. «Enfourchure des jambes.» ●(1890) MOA 238b. Enfourchure, tr. «gaoliad, f. (parlant des jambes).»

    (2) Plein l'entrejambe.

    ●(1982) PBLS 182. (Sant-Servez-Kallag) ar veuh-se a zo eur haoliad laez ganti, tr. «cette vache a plein de lait, le pis bien gonflé.»

    (3) Enjambée.

    ●(1931) VALL 258b. Enjambée, tr. «gaoliad f.»

    (4) fam. Cuite.

    ●(1982) PBLS 182. (Sant-Servez-Kallag) hennez a zo eur haoliad gantañ, tr. «il a une cuite monstre (expression vulgaire).»

    (5) sens fig. Ober re vras gaoliad : faire montre d'ostentation.

    ●(1931) VALL 519b. cet homme montre de l'ostentation, tr. «ober re vras gaoliad.»

    II. Adv. A-c'haoliad : à califourchon.

    ●(1732) GReg 130b. Califourchon, jambe deçà, jambe de-là, tr. «a c'haulad. a c'haulyad.»

    ●(1876) TDE.BF 222a. A-c'haoliad, tr. «à califourchon.»

    ●(1923) FHAB Mae 169. Arabad chom a-c'haoliad, eun troad e pep tu.

    III. Loc. prép.

    (1) A-c'haoliad war : à califourchon sur.

    ●(1732) GReg 130b. Aller à cheval à califourchon, tr. «mônet a c'haulyad var varc'h.»

    ●(1869) HTC 87. Hema a gemeras an tec'h a c'haoliad var eur mul. ●(1876) TDE.BF 434. a-c'haoliad war he azen. ●(1878) EKG II 118. Edon a c'haoliad var ar voger.

    ●(1906) KANngalon Gwengolo 207. en em lakeat ac'haoliet var va diouskoaz. ●(1911) BUAZperrot 329-330. a c'haoliad var eur marc'h. ●(1923) FHAB C'hwevrer 63. a-c'haoliad war eur voger.

    (2) A-c'haoliad e =

    ●(1910) MAKE 27. Noun Lopez ha Yan Cheulk (...) a bignas a c'haoliad er prenestr.

  • gaoliadur
    gaoliadur

    m. Ramification.

    ●(1931) VALL 620b. Ramification, tr. «gaoliadur m.»

  • gaoliañ
    gaoliañ

    v. tr. d. Enjamber.

    ●(1931) VALL 258b. Enjamber, tr. «gaolia.»

  • gaoliata
    gaoliata

    v. & adv.

    I. V. tr. d.

    (1) Arpenter.

    ●(1908) PIGO II 121. en eur c'haoliata al lanneier a-dreuz d'ar brug. ●(1909) FHAB Here 301. ar pennaouer, a veler o c'haoliata a-dreuz hag a-hed an irvi diouz ma kav ar founusa toulladou da grabanata.

    (2) Enjamber, enfourcher.

    ●(1914) DFBP 118a. enfourcher, tr. «Gaoliata.» ●(1920) FHAB Meurzh 275. Arôk gaoliata ar skalier. ●(1931) VALL 258b. Enjamber, tr. «gaoliata.»

    II. V. intr. Marcher à grandes enjambées.

    ●(1876) TDE.BF 222a. Gaoliata, v. n., tr. «Marcher à grandes enjambées.» ●(1890) MOA 239a-b. Marcher à grandes enjambées, tr. «gaoliata.»

    III. Adv. A-c'haoliata : à califourchon.

    ●(1925) BILZ 107. mont a rê a-c'haoliata war ar c'horn evit staga an anverguriou.

  • gaoliataerezh
    gaoliataerezh

    m. (?) Déferlement (?).

    ●(1910) FHAB Here 307. Ar roue Vortigen, an den diaviz ma'z oa, ne reas ket an disterra van o velet eur seurt gaoliaterez.

  • gaoliek
    gaoliek

    adj.

    (1) Adj. Qui a de longues cuisses.

    (2) Adv. A-c'haoliek : à califourchon.

    ●(1922) FHAB Ebrel 107. Gwech ez a a-c'haoliek war ar pengosou koz. ●(1967) BRUD 26-17/16. chom a-haoleg war he hein.

  • gaolienn
    gaolienn

    f. –où Enfractuosité.

    ●(1924) BILZbubr 43-44/1027. Eun toulladig martoloded a gavas, en gaolienn eur garreg, eur varrikenn en he fez. ●1028. er c'haoliennou hir.

  • gaoliñ
    gaoliñ

    v. intr.

    (1) (en plt d'un arbre) Fourcher.

    ●(1732) GReg 430a. Fourcher, se fourcher, parlant d'un arbre, Gauli. pr. gaulet.»

    ●(1876) TDE.BF 222a. Gaoli, s. f., tr. «Se fourcher, parlant d'un arbre.»

    (2) (en plt d'un chemin) Bifurquer, se diviser, se ramifier.

    ●(1931) VALL 66b. Bifurquer, tr. «gaoli.» ●(1981) ANTR 63. Gaoli a ra an hent-se o tigouezoud tost d'ar maner.

  • gaoloc'h
    gaoloc'h

    m. –ed Homme qui a de grandes jambes.

    ●(1732) GReg 507a. Homme qui a de grandes jambes, tr. «B[as] Leon, tr. «gauloc'h. p. gauloc'hed.»

    ●(1876) TDE.BF 222a. Gaoloc'h, adj., tr. «Qui a de longues cuisses.»

  • gaolod
    gaolod

    f. –où (agriculture) Fourche à deux dents et à long manche.

    ●(1732) GReg 430a. Fourche à deux fourchons, & à long manche, tr. «Gaolod. p. gaolodou.»

    ●(1876) TDE.BF 222a. Gaolod, s. m., tr. «Fourche à long manche.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...