Devri

Recherche 'gev...' : 21 mots trouvés

Page 1 : de gev (1) à gevrvoued (21) :
  • gev
    gev

    voir yev

  • gevel
    gevel

    m. –ioù Tenailles de forgeron, tricoises, croche.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 303). Gueuell, tenailles. ●(1499) Ca 104b. Gueuel. g. tenaille.

    ●(1659) SCger 116b-117a. tenailles, tr. «gueuell p. ou.» ●(1732) GReg 912a. Grosses tenailles de forgeron, tr. «Guevell. p. guevellou.» ●(1744) L'Arm 379a. Tenailles (…) Estangues ou Grosses, tr. «Guévêll.. leu. m.»

    ●(18--) SAQ II 196. aoun hon deuz rak kevel an tenner dent.

  • geveliat / geveliiñ
    geveliat / geveliiñ

    v. tr. d. Tenailler.

    ●(1744) L'Arm 379a. Tenailler (un criminel, qui a attenté à la personne du Roy), tr. «Guévellein.. létt : Guévélien, liatt.»

    ●(1931) VALL 732b. Tenailler, tr. «gevelia(t).»

  • geveliiñ
    geveliiñ

    voir geveliat

  • gevell .1
    gevell .1

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Jumeau, jumelle.

    ●(1499) Ca 70b. [doublaff] Jtem gemellus a / um. g. iumel ou gemel. b. gueuell. ●104b. Gueuell. galli. iumell ou gemel. vide in doublaff.

    ●(1732) GReg 551a-b. Jumeau, un des enfans mâles nez d'une même couche, tr. «Guevell.» ●Des jumeaux, tr. «Bugale guevell.» ●Esaü & Jacob étoient deux Freres jumeaux, tr. «Esaü ha Jacob a yoa guevel, ou, breudeur guevell.» ●Des jumelles, tr. «c'hoaresed guevell.» ●(1744) L'Arm 209b. Jumeau, tr. «Berdérr-guévél.» ●209b. Jumelle, une des filles nées d'une même couche, tr. «Hoairr-guével.» ●Des jumelles, tr. «Hoarezétt-guévéll.»

    ●(1857) CBF 46. Breudeur gevel int ; c'hoarezed gevel int, tr. «Ils sont frères jumeaux ; elles sont sœurs jumelles.» ●(1896) HIS 19. deu bautr gevel.

    ●(1911) BUAZperrot 108. ar vugale gevel.

    (2) (en plt de végétaux) Jumeau.

    ●(1744) L'Arm 209b. Fruit jumeau, Cerise, Prune, &c., tr. «Fréh-guévell : Quirisenn ou Prunenn, -guévell.»

    (3) (astronomie) An daou vreur gevell : les gémeaux.

    ●(1962) BAHE 31/18-19. Stered hag o deus kalz eus ar Vretoned ankounac'haet o anv : ar Sterenn gant an daou Garr-kamm hag etrezo ar Sarpant, neuze linennoù kamm-jilgamm Kasiopeia, ar Yar gant hec'h Evned bihan, ar Rastell, ar Rod-arc'hant, ar C'hi bras gant e lagad c'hlas, ar C'hi bihan, ar Maen-Forn, an daou Vreur Gevell, Kroaz ar C'hreisteiz…

  • gevell .2
    gevell .2

    m. –ed (famille) Frère jumeau.

    ●(1732) GReg 551b. C'est un jumeau, tr. «Ur guevell eo.» ●(1744) L'Arm 209b. Jumeau, tr. «Berdérr-guévél. Guévéllétt. m.»

  • gevell .3
    gevell .3

    m. –où Pièce jumelle.

    ●(1732) GReg 551b. Jumelles, deux pieces égales, de bois, ou de metal, qui se trouvent en plusieurs machines, & outils, tr. «Guevell. p. guevellou.»

  • gevellenn
    gevellenn

    f.

    (1) (en plt de qqn) Sœur jumelle.

    ●(1744) L'Arm 209b. Jumelle, une des filles nées d'une même couche, tr. «Guévéllenn.»

    (2) (en plt de végétaux) Jumeau.

    ●(1744) L'Arm 209b. Fruit jumeau, Cerise, Prune, &c., tr. «Guévellenn. f.»

  • gevellez
    gevellez

    f. –ed Sœur jumelle.

    ●(1732) GReg 551b. Jumelle, une des filles nées d'une même couche, tr. «guevellès.» ●Des jumelles, tr. «guevellesed.» ●(1744) L'Arm 209b. Jumelle, une des filles nées d'une même couche, tr. «Guévélléss.» ●Des jumelles, tr. «Guévéllézéétt.»

  • gevellunedenn
    gevellunedenn

    f. –où (optique) Jumelles.

    ●(1931) VALL 410a. Jumelle ; lunette, tr. «gevell-lunedenn f.»

  • geviañ
    geviañ

    voir yevañ

  • gevier
    gevier

    plur. gaou

  • gevierezh
    gevierezh

    m. Menteries, des mensonges.

    ●(1732) GReg 615a. Mensonge, tr. «Gaou. p. guévyer. guevyérez.» ●Menterie, tr. «Guevyérez.»

    ●(1923) SKET I 51. Na ve ket e vefe en ho touez fistilherez, gevierez, hudurniez. ●(1984) ECDR 35. Mamm-gozh a ouie lavarout gevierezh din.

  • gevr
    gevr

    plur. gavr

  • gevred .1
    gevred .1

    m./f. (géographie)

    I.

    (1) Sud-est.

    ●(15--) Cal 1. geuret «suest».

    ●(1732) GReg 891a. Sudest, tr. «Guevred.»

    ●(1849) LLB 534. mar tarh er gurun én tu doh er gevred. ●(1869) FHB 205/387b. da gant leo en tu all da Paris, var ar c'hevred deom-ni tud Breiz. ●(1869) FHB 229/156a. An avel a oa er c'hevret.

    (2) Épith. Qui vient du sud-est.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 296). auel gueffret, vent de midi, l. auster. ●(1499) Ca 13b. auel gueffret ga. vent de midi.

    ●(1659) SCger 130b. auel quevvret, tr. «vent d'Orient.» ●(1732) GReg 891a. Sudest, tr. « avel guevred.»

    ●(1849) LLB 57. Pé d'en ahuel golern, pé d'en ahuel gevret. ●(1870) FHB 296/275b. an avel c'hournaouog hag an avel c'hevret.

    ●(1979) VSDZ 73. (Douarnenez) Setu deut an avel da guitaat ar walarn, hag a teuemp re war ar c'hevart, tr. (p. 236) «Et voilà le vent qui quitte le nord-ouest, et nous faisions route trop au sud-est.»

    (3) Su-c'hevred : sud-sud-est.

    ●(1970) GSBG 345. (Groe) su-gevret, tr. «(f.) sud-sud-est.»

    (4) War ar gevred da : au sud-est de.

    ●(1869) FHB 205/387b. Lyon a zo etre dec leo ha pevar-ugent da vont da gant leo en tu all da Paris, var ar c'hevred deom-ni tud Breiz.

    (5) (Fig. trivial) Mont er gevred : mourir.

    ●(1913) DIHU 158/128. (Groix) Mont ér gevred, tr. «mourir.» ●(1919) DBFV.Sup 26a. mont ér gevred (trivial), tr. « mourir ».

    II. Mont er gevred : mourir. Cf. roeñviñ er-maez, roeñviñ d'ar maez, roeñvat war gornôg, kas d'ar gornôg.

    ●(1913) DIHU 158/128 (G-Enez Groe). Mont ér gevred, tr. Bleimor «mourir.»

  • gevred .2
    gevred .2

    plur. gavr

  • gevred-izel
    gevred-izel

    m./f. Sud-est.

    ●(1849) LLB 67-68. troeit t'er hreiz-té / Pé d'er gevred izel. ●(1889) ISV 352. – Pe du ? – Er c'hevred izel. ●(1890) MOA 479b. Sud-est, tr. «gevred-izel. »

    ●(1902) LZBg Gwengolo 196. prokulour en Tchéli gévred-izél.

  • gevred-uhel
    gevred-uhel

    m./f. Nord-est.

    ●(1849) LLB 1343. en ahuel ag er gevred ihuel.

    ●(1903) LZBg Gwengolo 196. er gévred ihuél ag en Itali. ●(1905) DIHU 5/88. diù pé tér stiren e oé déjà dibouket ér gevred-ihuél.

  • gevrediñ
    gevrediñ

    v. intr. (en plt du vent) Virer au sud-est.

    ●(1977) PBDZ 210. (Douarnenez) gevarchiñ. ● 806. gevrediñ, tr. «virer au sud-est.»

  • gevrenn
    gevrenn

    f. (ichtyonymie) Ècrevisse.

    ●(1876) TDE.BF 226b. Georenn, s. f. T[régor], tr. «Ecrevisse d'eau douce ; pl. geor.»

  • gevrvoued
    gevrvoued

    m. (botanique) Chèvrefeuille.

    ●(1934) BRUS 259. Du chèvrefeuille, tr. «gevouid.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...