Recherche 'gourdon...' : 6 mots trouvés
Page 1 : de gourdon (1) à gourdonerezh (6) :- gourdongourdon
adj.
(1) Habitué.
●(1744) L'Arm 181a. Etre habitué, tr. «Boutt gourdon.» ●195b. Inacoutumé, tr. «Péhani n'enn-dé qué gourdon.» ●341b. Rompu, qui a l'usage & la facilité, tr. «Gourdon.» ●400a. Versé, tr. «Gourdon.»
●(1934) BRUS 131. Habitué, tr. «gourdon.»
(2) Aguerri.
●(1954) BGUE 32/4. ul liùour ampert ha gourdon.
(3) Bout gourdon da : avoir l'habitude de.
●(1910) ISBR 221. noblans er vro, gourdon de vonet de valé de Bariz, e oé a du geton.
(4) Gourdon d'un dra : coutumier du fait.
●(1744) L'Arm 82b. Coutumier du fait, tr. «Acourcétt ou gourdon, d'unn dra. »
(5) Bout gourdon ouzh udb. : être habile en qqc.
●(1932) BRTG 145. N'onn ket mé eùé gourdon bras doh el lénereh.
- gourdonaat
- gourdonadurgourdonadur
m. –ioù (sport) Entraînement.
●(1931) VALL 262a. Entraînement en terme de sport, tr. «gourdonadur m.»
- gourdonañ
- gourdoner
- gourdonerezhgourdonerezh
m. (sport) Entraînement.
●(1931) VALL 262a. Entraînement en terme de sport, tr. «gourdonerez m.»