Devri

Recherche 'grin...' : 10 mots trouvés

Page 1 : de grin-1 (1) à grinson (10) :
  • grin .1
    grin .1

    adj. (argot de La Roche-Derrien) (Pain) blanc.

    (1893) RECe xiv 268. o deus eltresen grin pez eloñt da c'housañ. ●271. eltresen grin, pain blanc. (...) J'ignore le sens exact de grin dans eltresen grin.

  • grin .2
    grin .2

    adv. Ruz-grin : incarnat.

    (c.1718) CHal.ms ii. Incarnat, tr. «ru biu', ru grin

    (1914) DIHU 110/125. Er melchon ru grin (1) Ru grin e vé laret ag incarnat ; de laret é : ru, liù er hig. ●(1942) DHKN 70. bokedeu ru grin.

  • grinac'het
    grinac'het

    adj. =

    (1944) DGBD 129. goloet amañ hag ahont a baletuvez treut ha grinac'het.

  • gringailh
    gringailh

    m. (minéralogie) Gravillons.

    (1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Gringailh (g) = mein vihan, gravillon e galleg.

  • griñs
    griñs

    m. (alimentation) Gruau.

    (1942) VALLsup 90a. Gruau. gris L[éon] (L[oeiz] ar Fl[oc'h]). Grins, en T[régor], désigne la partie la plus fine et la plus légère du son qui reste une fois le son enlevé. On dit aussi grinson. ●(1959) BRUD 7/24. Kezeg Olier ar Roh a veze lard-pilh ato. Evel just ne vanke dezho nag ar griz nag ar gwiniz. ●25. Ar griz. – Ar pez a jom warlerh an ed du. Galleg : gruau. ●(1969) BAHE 62/23. moc'h ar milinoù a oa maget gant brenn ha griz.

  • griñsal
    griñsal

    v. tr. d. Faire grincer.

    (1732) GReg 474a. Grincer, grincer les dents, tr. «Grinçzal an dent.»

  • griñsamant
    griñsamant

    m. –où Grincement.

    (c.1680) NG 1122. Grinsementeu ha garmë.

  • griñsenn
    griñsenn

    f., pron. & interj. –où

    (1) B. Miette.

    (1868) FHB 200/349b. n'oa ket chomet eur c'hrissen euz a gement a allet da grignat.

    (1915) MMED 418-419. Choum a rea avechou daou pe dri dervez hep dibri eun esken, eur c'hrinsen.

    (2) Pron. ind. [au négat.] Rien, miette.

    (1877) EKG I 35. n'en doa tamm da zebri he-unan, na grinsenn da rei d'he vugale. ●45. n'em euz debret grinsenn. ●(1878) EKG II 303. n'oa grinsenn da rei d'ezho.

    (1931) VALL 660b. Rien ; désignant une très petite quantité dans une phrase négative, tr. «griñsenn f.»

    (3) Interj. Pas du tout !

    (1857) CBF 69. Grinsen ! tr. «Oh non !»

  • griñserezh
    griñserezh

    m. Grincement.

    (1732) GReg 473b. Grincement, tr. «grincérez an dént. Van[netois] grincereh en dént.»

  • griñson
    griñson

    m. Gruau.

    (1942) VALLsup 90a. Gruau. gris L[éon] (L[oeiz] ar Fl[oc'h]). Grins, en T[régor], désigne la partie la plus fine et la plus légère du son qui reste une fois le son enlevé. On dit aussi grinson.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...