Devri

Recherche 'gwalarn...' : 11 mots trouvés

Page 1 : de gwalarn (1) à gwalarnin (11) :
  • gwalarn
    gwalarn

    m./f.

    I. (géographie)

    A.

    (1) Nord-ouest.

    ●(1732) GReg 660b. Nord-oüest, tr. «Goalorn. goalern.» ●(1744) L'Arm 169a. Galerne, tr. «Golerne. m.»

    ●(1849) LLB 823. Én tu doh er holern. ●(1876) TDE.BF 258b. Gwalarn, s. m., tr. «Nord-ouest.» ●(1889) ISV 454. Etre daou setu er woalern / Coumoullen du ken na lugern.

    ●(1913) RNDL 69. a houlern de hevred, tr. «du noroît au suroît.» ●(1979) VSDZ 73. (Douarnenez) Setu deut an avel da guitaat ar walarn, hag a teuemp re war ar c'hevart, tr. (p. 236) «Et voilà le vent qui quitte le nord-ouest, et nous faisions route trop au sud-est.»

    (2) Vent qui vient du nord-ouest.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 263). goalarnn, vent de galerne.

    ●(1915) MMED 106. Pa deue an avel diroll da heja oll gouez ar c'hoat (...) mouez Salaün a zave dreist mouez ar goalarn.

    (3) Er gwalarn da : an nord-ouest de.

    ●(1920) LZBl Gouere 352. 80 leo bennag er gwalarn da Noumea.

    B. Épith.

    (1) Qui vient du nord-ouest.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 263). auel goalarnn, vent de galerne. ●(1499) Ca 13b. Auel gualern. gallice. vent de septentrion.

    ●(1849) LLB 57. Pé d'en ahuel golern, pé d'en ahuel gevret.

    (2) Tu gwalarn : côté/partie nord-ouest, septentrion.

    ●(1910) MBJL 3. en tu gwalarn eus an Europ. ●29. en tu gwalarn d'an Europ.

    II. sens fig.

    A.

    (1) Remontrances vives.

    ●(1919) DBFVsup 2a. alern (Pont[ivy], s. tr. «remontrances vives, vivacité.» ●(1939) RIBA 90. Seùel e hra arnehon halern en diaol.

    (2) Bout e gwalarn : être en colère (après quelqu’un) ; bouder.

    ●(1919) DBFVsup 2a. bout én alern, tr. «crier après quelqu'un.» ●27b. bout é golern, tr. «être en colère, bouder.»

    B. =

    ●(1939) RIBA 96. Ag un halern éh è d'un habo.

    III. Bout e gwalarn : être en colère, bouder.

    ●(1927) (G) GERI.Ern 196. Bout é gwalarn, tr. E. Ernault «être en colère, bouder.»

  • gwalarn-gornaoueg
    gwalarn-gornaoueg

    m. Ouest-nord-ouest.

    ●(15--) Cal 8 (GMB 408). goallarn gornaouec «oest noroest»

    ●(1732) GReg 112. Oüest-noroüest, tr. «Goalorn-Cornau[c].»

  • gwalarn-izel
    gwalarn-izel

    m. Nord-ouest quart ouest.

    ●(1902) LZBg Du 195. deu visionér ag er Mongoli golern-izél.

  • gwalarn-ster
    gwalarn-ster

    m. Nord-nord-ouest.

    ●(1836) FLF 9. dans le langage des marins du Conquet (...) goal-arn-ster, le nord-nord-ouest.

  • gwalarn-sterenn
    gwalarn-sterenn

    m. Nord-nord-ouest.

    ●(1732) GReg 660b. Nord-nord-oüest, tr. «Goalorn-sterenn.» ●(1744) L'Arm 398a. Nord-Ouest, tr. «Golêrne-Stirênn.»

    ●(1876) TDE.BF 258b. Gwalarn-steren, s. m. Avel gwalarn-sterenn, tr. «Vent du nord-nord-ouest»

    ●(1907) FHAB Du 261. Setu perag, ear al linen n'eo ket lazus, hag hini ar goalarn-steren a c'heller da c'houzanv. ●(1970) GSBG 95. (Groe) gwalarn-sterenn, tr. «nord-nord-ouest.»

  • gwalarn-uhel
    gwalarn-uhel

    m. (géographie) =

    ●(1897) EST 30. tost d'er holern ihuel.

  • gwalarnadur
    gwalarnadur

    m. Colère.

    ●(1932) BRTG 65. alernadur hé zud.

  • gwalarner
    gwalarner

    m. –ion Membre du mouvement «Gwalarn».

    ●(1933) ALBR 58. a skrive d'in eur Gwalarner.

  • gwalarnerezh
    gwalarnerezh

    m. = obererezh gwalarniñ.

    ●(1939) RIBA 133. goudé alernereh é hroah.

  • gwalarnet
    gwalarnet

    adj. Qui est de travers.

    ●(1919) DBFVsup 27b. golernet, tr. «qui est de travers.» ●(1925) DIHU 166/241. ur ioh tud golernet a spered.

  • gwalarniñ
    gwalarniñ

    v.

    I. V. impers. Venter du nord-ouest.

    ●(1931) VALL 499a. il souffle un vent du nord-ouest, tr. «gwalarni a ra.»

    II. V. intr.

    (1) Prendre un mauvais pli.

    ●(1904) DBFV 93b. golernein, v. n., tr. «prendre un mauvais pli.» ●(1931) VALL 499a. V[annetais] golernein, tr. «prendre un mauvais pli.»

    (2) Être en colère.

    ●(1919) DBFVsup 27b. golernein, tr. «être en colère, bouder.»

    (3) Gwalarniñ àr-lerc’h ub. : être en colère après quelqu’un.

    ●(1939) RIBA 133. ha paot a uèhieu éh alernè ar é lerh.

    III. V. tr. d.

    (1) Déformer (l'esprit).

    ●(1925) DIHU 166/241. Damani Frans ar hur speredeu en des ind golernet, ken golernet men dint deit de huélet en treu doh en tu gin.

    (2) Gronder.

    ●(1919) DBFVsup 2a. alernein, tr. «gronder Cf. golern, golernein.» ●(1939) RIBA 53. Gourdrouzet e vezè, hujaotet, alernet haboet, ihuernet. ●88. Haboein ha halernein e hrér er flodér.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...