Devri

Recherche 'gwalarn...' : 11 mots trouvés

Page 1 : de gwalarn (1) à gwalarnin (11) :
  • gwalarn
    gwalarn

    m./f.

    I. (géographie)

    A.

    (1) Nord-ouest.

    (1732) GReg 660b. Nord-oüest, tr. «Goalorn. goalern.» ●(1744) L'Arm 169a. Galerne, tr. «Golerne. m.»

    (1849) LLB 823. Én tu doh er holern. ●(1876) TDE.BF 258b. Gwalarn, s. m., tr. «Nord-ouest.» ●(1889) ISV 454. Etre daou setu er woalern / Coumoullen du ken na lugern.

    (1913) RNDL 69. a houlern de hevred, tr. «du noroît au suroît.» ●(1979) VSDZ 73. (Douarnenez) Setu deut an avel da guitaat ar walarn, hag a teuemp re war ar c'hevart, tr. (p. 236) «Et voilà le vent qui quitte le nord-ouest, et nous faisions route trop au sud-est.»

    (2) Vent qui vient du nord-ouest.

    (1464) Cms (d’après GMB 263). goalarnn, vent de galerne.

    (1915) MMED 106. Pa deue an avel diroll da heja oll gouez ar c'hoat (...) mouez Salaün a zave dreist mouez ar goalarn.

    (3) Er gwalarn da : an nord-ouest de.

    (1920) LZBl Gouere 352. 80 leo bennag er gwalarn da Noumea.

    B. Épith.

    (1) Qui vient du nord-ouest.

    (1464) Cms (d’après GMB 263). auel goalarnn, vent de galerne. ●(1499) Ca 13b. Auel gualern. gallice. vent de septentrion.

    (1849) LLB 57. Pé d'en ahuel golern, pé d'en ahuel gevret.

    (2) Tu gwalarn : côté/partie nord-ouest, septentrion.

    (1910) MBJL 3. en tu gwalarn eus an Europ. ●29. en tu gwalarn d'an Europ.

    II. sens fig.

    A.

    (1) Remontrances vives.

    (1919) DBFVsup 2a. alern (Pont[ivy], s. tr. «remontrances vives, vivacité.» ●(1939) RIBA 90. Seùel e hra arnehon halern en diaol.

    (2) Bout e gwalarn : être en colère (après quelqu’un) ; bouder.

    (1919) DBFVsup 2a. bout én alern, tr. «crier après quelqu'un.» ●27b. bout é golern, tr. «être en colère, bouder.»

    B. =

    (1939) RIBA 96. Ag un halern éh è d'un habo.

    III. Bout e gwalarn : être en colère, bouder.

    (1927) (G) GERI.Ern 196. Bout é gwalarn, tr. E. Ernault «être en colère, bouder.»

  • gwalarn-gornaoueg
    gwalarn-gornaoueg

    m. Ouest-nord-ouest.

    (15--) Cal 8 (GMB 408). goallarn gornaouec «oest noroest»

    (1732) GReg 112. Oüest-noroüest, tr. «Goalorn-Cornau[c].»

  • gwalarn-izel
    gwalarn-izel

    m. Nord-ouest quart ouest.

    (1902) LZBg Du 195. deu visionér ag er Mongoli golern-izél.

  • gwalarn-ster
    gwalarn-ster

    m. Nord-nord-ouest.

    (1836) FLF 9. dans le langage des marins du Conquet (...) goal-arn-ster, le nord-nord-ouest.

  • gwalarn-sterenn
    gwalarn-sterenn

    m. Nord-nord-ouest.

    (1732) GReg 660b. Nord-nord-oüest, tr. «Goalorn-sterenn.» ●(1744) L'Arm 398a. Nord-Ouest, tr. «Golêrne-Stirênn

    (1876) TDE.BF 258b. Gwalarn-steren, s. m. Avel gwalarn-sterenn, tr. «Vent du nord-nord-ouest»

    (1907) FHAB Du 261. Setu perag, ear al linen n'eo ket lazus, hag hini ar goalarn-steren a c'heller da c'houzanv. ●(1970) GSBG 95. (Groe) gwalarn-sterenn, tr. «nord-nord-ouest.»

  • gwalarn-uhel
    gwalarn-uhel

    m. (géographie) =

    (1897) EST 30. tost d'er holern ihuel.

  • gwalarnadur
    gwalarnadur

    m. Colère.

    (1932) BRTG 65. alernadur hé zud.

  • gwalarner
    gwalarner

    m. –ion Membre du mouvement «Gwalarn».

    (1933) ALBR 58. a skrive d'in eur Gwalarner.

  • gwalarnerezh
    gwalarnerezh

    m. = obererezh gwalarniñ.

    (1939) RIBA 133. goudé alernereh é hroah.

  • gwalarnet
    gwalarnet

    adj. Qui est de travers.

    (1919) DBFVsup 27b. golernet, tr. «qui est de travers.» ●(1925) DIHU 166/241. ur ioh tud golernet a spered.

  • gwalarniñ
    gwalarniñ

    v.

    I. V. impers. Venter du nord-ouest.

    (1931) VALL 499a. il souffle un vent du nord-ouest, tr. «gwalarni a ra.»

    II. V. intr.

    (1) Prendre un mauvais pli.

    (1904) DBFV 93b. golernein, v. n., tr. «prendre un mauvais pli.» ●(1931) VALL 499a. V[annetais] golernein, tr. «prendre un mauvais pli.»

    (2) Être en colère.

    (1919) DBFVsup 27b. golernein, tr. «être en colère, bouder.»

    (3) Gwalarniñ àr-lerc’h ub. : être en colère après quelqu’un.

    (1939) RIBA 133. ha paot a uèhieu éh alernè ar é lerh.

    III. V. tr. d.

    (1) Déformer (l'esprit).

    (1925) DIHU 166/241. Damani Frans ar hur speredeu en des ind golernet, ken golernet men dint deit de huélet en treu doh en tu gin.

    (2) Gronder.

    (1919) DBFVsup 2a. alernein, tr. «gronder Cf. golern, golernein.» ●(1939) RIBA 53. Gourdrouzet e vezè, hujaotet, alernet haboet, ihuernet. ●88. Haboein ha halernein e hrér er flodér.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...