Devri

Recherche 'gwidre...' : 4 mots trouvés

Page 1 : de gwidre (1) à gwidreus (4) :
  • gwidre
    gwidre

    m.

    (1) Ruse.

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidre, s. m., tr. «Ruse, subtilité, malice.»

    (1909) KTLR 89. Eun Tregeriad hag eul Leonard, leun ho zac'h a widre, a erruaz ganthan. ●(1959) TGPB 198. Met ne ouien ket e verve kemend-all a widre e klopenn vrein va enebour.

    (2) Accès de mauvaise humeur.

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidre, s. m., tr. «quinte de mauvaise humeur.»

    (3) Bezañ, sevel gwidre en ub. : être de mauvaise humeur.

    (1870) FHB 303/329b. ez eus savet guidre enho.

    (1922) FHAB Here 301. met ar vamm-goz a oa gwidre enni.

    (4) Bezañ gwidre gant ub. : être de mauvaise humeur.

    (1911) BUAZperrot 49. ar pried a c'hell kas e bried da vale d'an distera gwidre a vô ganti.

  • gwidreal
    gwidreal

    v. intr. Être de mauvaise humeur.

    (1889) ISV 451. Hirio da benn zo tenval / Ne rez mui nemet guidreal, / Ha ne ket souez, rak tra pe dra, / Zo dalc'h mad oc'h da zieza.

  • gwidreet
    gwidreet

    adj. De mauvaise humeur.

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidret, et aussi Gwidreet, adj., tr. «il se disait d'un homme qui est toujours de mauvaise humeur et qui est incommode à ceux qui l'entourent, quinteux.»

  • gwidreüs
    gwidreüs

    adj. Rusé.

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidreuz, adj., tr. «Subtil, malicieux, rusé.»

    (1963) LLMM 99/267. da doullañ dindan douar trepasoù ha kevioù gwidreüs meurbet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...