Recherche 'gwiv...' : 4 mots trouvés

• gwiv
  gwiv

  adj.

  I. Attr./Épith.

  (1) Gai.

  ●(1732) GReg 445b. Gai, gaïe, qui est joyeux, éveillé, tr. «Guyou.»

  ●(1804) RPF 13. Augusten e ouai gùihue, ispridet. ●(1843) LZBg 1^añ blezad-2^l lodenn 12. Guihue bras e oé ha bourrus én é gonzeu. ●(1849) LLBg vi 15. Avel peb mam guiw é kanen.

  ●(1942) DHKN 85. Er mestr e zas, ean é unan, ar ou arben get ur cher guiù.

  (2) Valide.

  ●(1970) GSBG 89. (Groe) c'hoazh gwiv, tr. «toujours valide.»

  II. Adv.

  (1) Gaiement.

  ●(1900) LZBg 57 blezad-1^añ lodenn 60. na guivèt é sellant-int d'oh er fréhen huèk-sé.

  (2) Sellout gwiv ouzh ub. : regarder qqn amoureusement.

  ●(1914) DIHU 110/123. Rah er merhed de ziméein e sellè guiù dohton hag é vam ne huélè nameiton.

  III.

  (1) Bezañ gwiv evel ur c'hant tachoù : voir tachoù.

  (2) Bezañ gwiv evel ul laouenan : voir laouenan.

• gwivaat
  gwivaat

  v.

  (1) V. intr. Devenir gai, s'égayer.

  ●(1931) VALL 327a. devenir gai, tr. «gwiouaat.» ●(1942) DIHU 376/148. Guiùat e hra en deulagad.

  (2) V. tr. d. Rendre gai, égayer.

  ●(1931) VALL 327a. rendre gai, tr. «gwiouaat.»

• gwivded
  gwivded

  f. Gaité.

  ●(1932) BRTG 122. kol e hrè guiùded é galon.

• gwivder
  gwivder

  m. Gaité.

  ●(1732) GReg 445b. Gaité, tr. «Guyouder.»