Devri

Recherche 'hiris...' : 7 mots trouvés

Page 1 : de hiris-1 (1) à hirisus (7) :
  • hiris .1
    hiris .1

    m. –où

    I.

    (1) Frisson désagréable.

    (1744) L'Arm 166a. Frisson, Frissonnement, tr. «Hirisse.. eu. m.» ●(17--) TE 408. en taul hériss e ziscoas.

    (1849) LLB 571. En doar betag er sol ged heris e greinas.

    (1934) BRUS 223. Un frisson, tr. «un hiris

    (2) Répugnance, horreur.

    (1744) L'Arm 187a. Horreur, tr. «Hirisse.» ●335a. Répugnance, tr. «Hirisse

    (1857) GUG 53. pêllamb doh-t-hou guet en hirris brassan. ●54. Ean hi sel guet hirris èl un dra dongerus.

    (1931) GUBI 207. en amzér a hiris. ●(1932) BRTG 114. Korv Iann e hichè abéh get en hiris.

    (3) Frayeur, terreur.

    (1787) PT 1. N'ellan quet er gùélét, hemb hériss ha blaoah.

    (1849) LLBg I 22-24. er gurun é tarhein : / A vané de vané en dason e respond / hag e streaw tro ha tro en heris hag er spont. ●(1895) FOV 256. Er skamp hag en hiris en dès ind penfollet, tr. «La peur et l'épouvante les a comme affolés.»

    (1931) GUBI 207. en amzér a hiris.

    II. [en locution]

    (1) Devout hiris ouzh, rak ub. : avoir horreur de.

    (1744) L'Arm 187a. Avoir horreur de, tr. «Enn devoud hirisse doh

    (1825) COSp 143. ha m'hou pou hirisse rag er fauteu er ré distéran memb. ●(1856) GRD 104. rai a berderi hag a hirris e mès doh-t-hai. (…) er ré en dès perderi hag hirris doh er souffranceu. ●(1861) BSJ 178. en devout fache hag hirris doh é dad hag é vam. ●(1879) GDI 49. ean en dès caz hag hiris doh-t-hai. ●74. m'en doé hiriss doh-t-hou é hunan, hag ean en hum zistrujas.

    (2) Ober hiris da ub. : faire horreur à qqn.

    (1879) GDI 86. a balamort d'en hiris e hrant d'er grechénion.

    (3) Dougen hiris da udb. : avoir qqc. en horreur.

    (1879) GDI 188. hag é touguet muyoh a gâz hag a hirris d'er péhed.

    (4) Kemer hiris ouzh udb. : concevoir de l'horreur pour qqc.

    (1787) BI 20. int ë-rass dehou quemér cass hac hirriss doh peb sorte pehet.

  • hiris .2
    hiris .2

    m. –où Déversoir.

    (1744) L'Arm 246b-247a. Biez, pour la décharge de l'eau superfluë, tr. «Hirisse.. eu. m.» ●295b. Portereau, tr. «Hirisse

    (1984) HBPD 16. Ni e hoarié anderùiadeu abéh dré en deur a pe vezé izél étal er pond, pé ar en hiris, pe vezé gouli er len. ●17. Ur vraù a hiris e daul deur er len. ●18. unan ag en deu hiris ma kouéh anehé bannigeu deur (…) en hiris aral, muioh a zeur arnehi (…) en diù hiris.

  • hirisadenn
    hirisadenn

    f. –où

    (1) Frisson, frissonnement.

    (1934) BRUS 223. Un frissonnement, tr. «un hirisaden –neu, f.» ●(1940) DIHU 353/169. un hirisaden e rédas én ou hein.

    (2) Klevet un hirisadenn : sentir un frisson.

    (1942) DHKN 64. a pe douchas é vizied doh hé ré, é rein he fakadeu dehi, é kleuas un hirisaden é redek drézi adal bizied hé zreid bet gourien hé blèu.

  • hirisenn
    hirisenn

    f. –où Frisson, frissonnement.

    (1931) DIHU 241/293. Un hirisen iein e ridas, sur erhoalh, én é liùen-gein.

  • hiriset
    hiriset

    adj. Hérissé.

    (1854) PSA II 118. guet a zrein hirisset ne gavant-ind én examén-cé.

  • hirisiñ
    hirisiñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Frissonner, frémir d'horreur.

    (1744) L'Arm 166a. Frissonner, tr. «Hirissein.» ●(1767) ISpour 8. ne eellamp quet na conze na chongeal hemp hirissein. ●(1787) BI 105. hirissein ë-reer memb gùhavè é cleuet mar-à-unan é touyet, é sissacrein. ●(1790) MG 302. Hérissein e ran doh hou cleuèt. ●414. Un dén e zou bet én dangér a hum vèein én ul leènn, e hériss quel liès gùéh ma tremén ital-d'hi.

    (1856) VNA 183. Je frémis à vous entendre ! tr. «Hirrissein e hran doh hou cleuèt !»

    (1925) SFKH 18. ol er filajerion e héris.

    (2) Avoir horreur de.

    (1744) L'Arm 187a. Avoir horreur de, tr. «Hirrissein

    (3) Se hérisser.

    (1744) L'Arm 184a. Hérisser, tr. «Hirissein

    (1849) LLB 257. Ar me fen ged er spont mem bleaw e hérisas. ●(1857) GUG 58. É vleàu èl serpanted e hirris ar é bèn.

    (4) Frissonner de froid.

    (1906) HIVL 10. É kleuet hé hansortézed é hirisein, Bernadet en des eun a cherrein aneouid.

    II. V. pron. réfl. En em hirisiñ : se hérisser.

    (1924) SBED 23. Kleùet er honzeu-sé m'em boé um hiriset.

  • hirisus
    hirisus

    adj. Qui fait frissonner désagréablement, horrible.

    (1744) L'Arm 187a. Horrible, qui fait horreur, tr. «Hirissuss.» ●(1767) ISpour 47. guirioné hirrissuss ha terribl ! ●(1790) MG 413. hui e guemérou ehue ur haz hérissus doh ol en treu. ●(17--) VO 9. O momand hirissus !

    (1847) FVR 308. krisder hirrisuz. ●(1849) LLB 581. tra herisus ! ●(1857) GUG 169. Laqueit d'er marw hirissussan. ●(1861) BSJ 174. æsquèdeu blaouahus hag anqueuèd hirrissus er ré vihue ou devou lihue er marhue. ●220. Hur Salvér, vatet d'er boén dré er chonge hirissus ag é souffranceu. ●(1879) GDI 307. péh un dra hirrissus de huélèt !

    (1906) HIVL 157. Er vagon ma oen mé abarh get tri aral a dud e resèu ur stokad hirisus hag e zou brehonet a dammeu. ●(1931) GUBI 209. en torfet hirisus.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...