Recherche 'karv...' : 21 mots trouvés
Page 1 : de karv (1) à karvken (21) :- karvkarv
m. –ed, kirvi
I.
(1) (zoologie) Cerf.
●(14--) N 19-20 (= 17cd). Ez caffo scaff hep tarda quet / Caro ha pesquet mat hep nep affer (lire : atfer), tr. «Qu’il trouvera vite sans tarder / Un cerf de et de bon poissons, sans doute.» ●(1464) Cms (d’après GMB 99). carv, cerf. ●(1499) Ca 32b. Caru. g. cerff. ●(c.1500) Cb 42b. Colen caru gall. faon. ●(1633) Nom 28a. Pellis ceruina, nebris : peau ou cuir de cerf : crochen pe lezr caro. ●31a. Ceruus, cerua : cerf, & vne biche : cærf, caro, hac vn carues, vn eizec (lire : eizes).
●(1659) SCger 135b. caro, pl. quirui tr. «Cerf.» ●(1732) GReg 145a. Cerf, animal sauvage, fort leger à la course, tr. «Qaro. p. qirvy. qarv. p. qerved. Van[netois] qarv. p. quervy. ur harv.» ●(17--) TE 194. hèmb contein un afin a garhuèt, a heyézèt, ar yér hac a gibér-raral.
●(1867) MGK 96. Eur c'haro / hag eur garvez enn he gichen.
(2) [au dimin.] Karig : faon de la biche.
●(1732) GReg 397a. Fan, le petit de la biche, tr. «Karvicq. p. kirvigou, kervedigou.»
(3) Être maléfique.
●(1987) GOEM 176. Lors de la naissance d'un jeune poulain, il était de coutume, tout au moins dans la région de Porspoder, de disposer la délivrance, c'est-à-dire le placenta sur de hautes branches d'aubépine. Elle n'était jamais enterrée. En effet, un être maléfique, ar c'haro, se plaisait à l'exhumer, et cela portait malheur à la jument.
II. [en apposition] (botanique)
(1) Korn-karv : plantain corne de cerf Plantago coronopus.
●(1732) GReg 213a. Corne de cerf, plante qui se traîne par terre, & qu'on mange en salade, tr. «Qorn qaro.»
(2) Teod-karv : scolopendre langue de cerf Asplenium scolopendrium.
●(1633) Nom 91a. Phyllitis, lingua ceruina, vulgò, offic. scolopendria : langue de cerf : teaut caru.
●(1732) GReg 851b. Scolopendre vulgaire, ou langue de cerf, plante, tr. «Téaud-qaro.»
III.
(1) Skañv evel ar c'harv : très léger.
●(1838) CGK 4 (Ku) P. Proux. Beza squan evel ar c'haro, 'vit bea guir merc'hetaër.
(2) Korniek evel ur c'harv : (être) cocu.
●(1838) CGK 16 (Ku) P. Proux. Evit hon me tanfoeltr biquen, / Na heureujin eur femelen / Mar ne douê din, dirac testo, / E vin corniec vel eur c'haro.
- karv-erc'h
- karv-lannkarv-lann
m. (entomologie) Sauterelle.
●(1744) L'Arm 351a. Sauterelle, tr. «Carhuë-lann.. hétt-lann.» ●(17--) TE 72. carhuèt-lann, péré e zevorai ol er péh e oai chomet glaz arlèrh er grezill. ●464. carhuèt-lann, péré e biq guet ou lost.
●(1896) HISger 3. Karúed-lan, tr. «sauterelles.»
●(1931) VALL 677. Sauterelle, tr. «V[annetais] karw-lann pl. ed.» ●(1934) BRUS 250. Une sauterelle, tr. «ur harù-lann, pl. karù –ed...»
- karv-radenkarv-raden
m. (entomologie) Sauterelle.
●(1732) GReg 849a. Sauterelle, ou langouste, ou locuste, petit insecte à six piez, volant & sautillant qui gâte les blez, & les herbes, tr. «qarv-radenn. p. qirvy-radenn.» ●(1752) PEll 127. Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.
●(1931) VALL 677a. Sauterelle, tr. «karv-raden pl. kirvi-.»
- karv-volantkarv-volant
m. (entomologie) Cerf-volant, lucane.
●(1633) Nom 48b. Scarabæus Lucanicus, taurus, cognutus est, auem idcirco, ceruum volantem, vulgò nuncupant : cerf volant : caru volant.
- karvan .1karvan .1
f. –où
I. (anatomie)
(1) Mâchoire.
●(1499) Ca 33a. Caruan aneual. g. la machouere.
●(1732) GReg 588b. Machoire, tr. «Ouessant : carvan. p. carvanou.»
(2) Gencive.
●(1732) GReg 454a. Gencive, tr. «Carvann. p. carvannou. carvenn. p. carvennou.»
II. (technique)
(1) Ensoupleau.
●(1499) Ca 32b. Caruan an guiader. cest vng istrument de texier en quoy on len volope le drap en texent. ●(c.1500) Cb 35b. galli. enuelopper le drap en texent. b. treiff oar an caruan.
●(1732) GReg 925a. Les trois ensoubles, tr. «An teyr charvan.»
●(1869) HTC 78. Troad he lans a ioa heñvel ous carvan eur guiader.
(2) Rod-karvan : ensouple.
●(c.1500) Cb 35b. g. cest linstrument en quoy on enuelope le fil. b. rot caruan.
- karvan .2
- karvan-galonkarvan-galon
f. Poitrinière du métier à tisser.
●(1905) FHAB Gwengolo/Here 151. Dindan ar garvan galon e ma ar garvan lien.
- karvan-lienkarvan-lien
f. Pièce (?) du métier à tisser.
●(1905) FHAB Gwengolo/Here 151. Dindan ar garvan-galon e ma ar garvan lien.
- karvan-neud
- karvanad
- karvanatakarvanata
v. tr. d. Souffleter.
●(1876) TDE.BF 325a. Karvanata, v. a., tr. «Souffleter, donner un coup sur la joue.»
- karvanekkarvanek
adj. Qui a une grosse mâchoire.
●(1876) TDE.BF 325a. Karvanek, adj., tr. «Qui a une grrosse mâchoire.»
- karvegkarveg
m. –ed (entomologie) Sauterelle.
●(1732) GReg 849a. Saurelle, ou Langouste, ou locuste, petit insecte à six piez, volant et sautillant qui gâte les blez, & les herbes, tr. «Van[netois] carvecg. p. carvedéü, carviguéü.» ●(1752) PEll 127. [Vennetois] Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.
- karvet
- karvezkarvez
f. –ed
I. (zoologie)
(1) Biche (qui a déja été mère).
●(1633) Nom 31a. Ceruus, cerua : cerf, & vne biche : cærf, caro, hac vn carues, vn eizec (lire : eizes). ●33a. Ibex : vne espece de cheureul : vn speçc á yourch pe carfues.
●(1659) SCger 14b. biche, tr. «carués.» ●(1716) PEll.ms 196. Carvés, tr. «biche.» ●(c.1718) CHal.ms i. biche, tr. «herés, carués.» ●(1732) GReg 93a. Biche, femelle du cerf, qui n'a point de bois sur la tête, tr. «Carvès. p. carvesed. qervès.» ● (1752) BS 558. ur garves peini a deue bemdez.
●(1867) MGK 96. Eur c'haro / hag eur garvez enn he gichen. ●(1889) CDB 233. Le mot biche en breton, c'est karvez, ou heiez pour une biche qui n'est pas mère encore.
(2) Sauterelle.
●(c.1718) CHal.ms iv. sauterelle, tr. «h/carués, caruigueu, saillerés, saillerezet, caruet ur c'haruet, caruedeu.» ●(1752) PEll 127. [Vennetois] Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.
II. (en plt de qqn) péjor. Putain.
●(1919) DBFVsup 25b. garsalen (B[as] v[annetais].), une élégante. – ailleurs, karuéz.
- Karvez
- karvig
- karvig-brug
- karvig-kaner
- karvken