Devri

Recherche 'karv...' : 21 mots trouvés

Page 1 : de karv (1) à karvken (21) :
  • karv
    karv

    m. –ed, kirvi

    I.

    (1) (zoologie) Cerf.

    ●(14--) N 19-20 (= 17cd). Ez caffo scaff hep tarda quet / Caro ha pesquet mat hep nep affer (lire : atfer), tr. «Qu’il trouvera vite sans tarder / Un cerf de et de bon poissons, sans doute.» ●(1464) Cms (d’après GMB 99). carv, cerf. ●(1499) Ca 32b. Caru. g. cerff. ●(c.1500) Cb 42b. Colen caru gall. faon. ●(1633) Nom 28a. Pellis ceruina, nebris : peau ou cuir de cerf : crochen pe lezr caro. ●31a. Ceruus, cerua : cerf, & vne biche : cærf, caro, hac vn carues, vn eizec (lire : eizes).

    ●(1659) SCger 135b. caro, pl. quirui tr. «Cerf.» ●(1732) GReg 145a. Cerf, animal sauvage, fort leger à la course, tr. «Qaro. p. qirvy. qarv. p. qerved. Van[netois] qarv. p. quervy. ur harv.» ●(17--) TE 194. hèmb contein un afin a garhuèt, a heyézèt, ar yér hac a gibér-raral.

    ●(1867) MGK 96. Eur c'haro / hag eur garvez enn he gichen.

    (2) [au dimin.] Karig : faon de la biche.

    ●(1732) GReg 397a. Fan, le petit de la biche, tr. «Karvicq. p. kirvigou, kervedigou.»

    (3) Être maléfique.

    ●(1987) GOEM 176. Lors de la naissance d'un jeune poulain, il était de coutume, tout au moins dans la région de Porspoder, de disposer la délivrance, c'est-à-dire le placenta sur de hautes branches d'aubépine. Elle n'était jamais enterrée. En effet, un être maléfique, ar c'haro, se plaisait à l'exhumer, et cela portait malheur à la jument.

    II. [en apposition] (botanique)

    (1) Korn-karv : plantain corne de cerf Plantago coronopus.

    ●(1732) GReg 213a. Corne de cerf, plante qui se traîne par terre, & qu'on mange en salade, tr. «Qorn qaro.»

    (2) Teod-karv : scolopendre langue de cerf Asplenium scolopendrium.

    ●(1633) Nom 91a. Phyllitis, lingua ceruina, vulgò, offic. scolopendria : langue de cerf : teaut caru.

    ●(1732) GReg 851b. Scolopendre vulgaire, ou langue de cerf, plante, tr. «Téaud-qaro.»

    III.

    (1) Skañv evel ar c'harv : très léger.

    ●(1838) CGK 4 (Ku) P. Proux. Beza squan evel ar c'haro, 'vit bea guir merc'hetaër.

    (2) Korniek evel ur c'harv : (être) cocu.

    ●(1838) CGK 16 (Ku) P. Proux. Evit hon me tanfoeltr biquen, / Na heureujin eur femelen / Mar ne douê din, dirac testo, / E vin corniec vel eur c'haro.

  • karv-erc'h
    karv-erc'h

    m. (zoologie) Renne.

    ●(1931) VALL 645a. Renne, tr. «karo-erc'h, karv-erc'h m. pl. kirvi-erc'h.» ●(1954) VAZA 168. kig demm ha zoken kig karv-erc’h, ha me oar !

  • karv-lann
    karv-lann

    m. (entomologie) Sauterelle.

    ●(1744) L'Arm 351a. Sauterelle, tr. «Carhuë-lann.. hétt-lann.» ●(17--) TE 72. carhuèt-lann, péré e zevorai ol er péh e oai chomet glaz arlèrh er grezill. ●464. carhuèt-lann, péré e biq guet ou lost.

    ●(1896) HISger 3. Karúed-lan, tr. «sauterelles.»

    ●(1931) VALL 677. Sauterelle, tr. «V[annetais] karw-lann pl. ed.» ●(1934) BRUS 250. Une sauterelle, tr. «ur harù-lann, pl. karù –ed...»

  • karv-raden
    karv-raden

    m. (entomologie) Sauterelle.

    ●(1732) GReg 849a. Sauterelle, ou langouste, ou locuste, petit insecte à six piez, volant & sautillant qui gâte les blez, & les herbes, tr. «qarv-radenn. p. qirvy-radenn.» ●(1752) PEll 127. Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.

    ●(1931) VALL 677a. Sauterelle, tr. «karv-raden pl. kirvi-.»

  • karv-volant
    karv-volant

    m. (entomologie) Cerf-volant, lucane.

    ●(1633) Nom 48b. Scarabæus Lucanicus, taurus, cognutus est, auem idcirco, ceruum volantem, vulgò nuncupant : cerf volant : caru volant.

  • karvan .1
    karvan .1

    f. –où

    I. (anatomie)

    (1) Mâchoire.

    ●(1499) Ca 33a. Caruan aneual. g. la machouere.

    ●(1732) GReg 588b. Machoire, tr. «Ouessant : carvan. p. carvanou.»

    (2) Gencive.

    ●(1732) GReg 454a. Gencive, tr. «Carvann. p. carvannou. carvenn. p. carvennou.»

    II. (technique)

    (1) Ensoupleau.

    ●(1499) Ca 32b. Caruan an guiader. cest vng istrument de texier en quoy on len volope le drap en texent. ●(c.1500) Cb 35b. galli. enuelopper le drap en texent. b. treiff oar an caruan.

    ●(1732) GReg 925a. Les trois ensoubles, tr. «An teyr charvan.»

    ●(1869) HTC 78. Troad he lans a ioa heñvel ous carvan eur guiader.

    (2) Rod-karvan : ensouple.

    ●(c.1500) Cb 35b. g. cest linstrument en quoy on enuelope le fil. b. rot caruan.

  • karvan .2
    karvan .2

    f. Charogne.

    ●(1732) GReg 137a. Carogne, injure, tr. «Van[netois] Carvan. coh-carvan.» ●(1744) L'Arm 53b. Charogne, tr. «Carvan. f.»

    ●(1907) VBFV.bf 37b. karvan, f., tr. «charogne.»

  • karvan-galon
    karvan-galon

    f. Poitrinière du métier à tisser.

    ●(1905) FHAB Gwengolo/Here 151. Dindan ar garvan galon e ma ar garvan lien.

  • karvan-lien
    karvan-lien

    f. Pièce (?) du métier à tisser.

    ●(1905) FHAB Gwengolo/Here 151. Dindan ar garvan-galon e ma ar garvan lien.

  • karvan-neud
    karvan-neud

    f. Ensoupleau.

    ●(1633) Nom 172b. Harpedone : la rouë de laquelle on empelotonne du fil : caruan an neut.

    ●(1905) FHAB Gwengolo/Here 150. ar garvan-neud. Var he-man eo e vez troet ar viad.

  • karvanad
    karvanad

    f. –où Coup porté sur la mâchoire.

    ●(1727) HB 281. E roent d'ezàn chavedadou / Taolyou dorn ha carvanadou.

    ●(1876) TDE.BF 325a. Karvanad, s. f., tr. «Coup sur la mâchoire, soufflet, coup sur la joue.»

  • karvanata
    karvanata

    v. tr. d. Souffleter.

    ●(1876) TDE.BF 325a. Karvanata, v. a., tr. «Souffleter, donner un coup sur la joue.»

  • karvanek
    karvanek

    adj. Qui a une grosse mâchoire.

    ●(1876) TDE.BF 325a. Karvanek, adj., tr. «Qui a une grrosse mâchoire.»

  • karveg
    karveg

    m. –ed (entomologie) Sauterelle.

    ●(1732) GReg 849a. Saurelle, ou Langouste, ou locuste, petit insecte à six piez, volant et sautillant qui gâte les blez, & les herbes, tr. «Van[netois] carvecg. p. carvedéü, carviguéü.» ●(1752) PEll 127. [Vennetois] Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.

  • karvet
    karvet

    adj. =

    ●(1924) LZMR 37. An hini a zo karvet he divougen gant nec'h sevel bugale.

  • karvez
    karvez

    f. –ed

    I. (zoologie)

    (1) Biche (qui a déja été mère).

    ●(1633) Nom 31a. Ceruus, cerua : cerf, & vne biche : cærf, caro, hac vn carues, vn eizec (lire : eizes). ●33a. Ibex : vne espece de cheureul : vn speçc á yourch pe carfues.

    ●(1659) SCger 14b. biche, tr. «carués.» ●(1716) PEll.ms 196. Carvés, tr. «biche.» ●(c.1718) CHal.ms i. biche, tr. «herés, carués.» ●(1732) GReg 93a. Biche, femelle du cerf, qui n'a point de bois sur la tête, tr. «Carvès. p. carvesed. qervès.» ● (1752) BS 558. ur garves peini a deue bemdez.

    ●(1867) MGK 96. Eur c'haro / hag eur garvez enn he gichen. ●(1889) CDB 233. Le mot biche en breton, c'est karvez, ou heiez pour une biche qui n'est pas mère encore.

    (2) Sauterelle.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. sauterelle, tr. «h/carués, caruigueu, saillerés, saillerezet, caruet ur c'haruet, caruedeu.» ●(1752) PEll 127. [Vennetois] Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.

    II. (en plt de qqn) péjor. Putain.

    ●(1919) DBFVsup 25b. garsalen (B[as] v[annetais].), une élégante. – ailleurs, karuéz.

  • Karvez
    Karvez

    n. de l. Carmes, Carmel.

    ●(1962) EGRH I 27. Karvez n. de l., tr. « Carmes, Carmel. »

  • karvig
    karvig

    m. karvedigoù (zoologie) Faon.

    ●(1744) L'Arm 30a. Fan de biche, tr. «Caruig. m.»

    ●(1876) TDE.BF 325a. Karvik, s. m., tr. «Faon, jeune cerf ; pl. karvedigou.»

    ●(1904) DBFV 123b. karùig, m. pl. eu, tr. «petit cerf, faon.»

  • karvig-brug
    karvig-brug

    m. (entomologie) Sauterelle.

    ●(1876) TDE.BF 325a. Karvik-bruk, s. m., tr. «Cigale, insecte.»

    ●(1904) DBFV 123b. karùig-brug, tr. «sauterelle (l'A.).» ●(1931) VALL 677a. Sauterelle, tr. «karwig-brug m.»

  • karvig-kaner
    karvig-kaner

    m. = (?) Grillon (?).

    ●(1907) DIHU 24/404. Er harùig-kañnour d'ein en des laret.

  • karvken
    karvken

    m. Peau de cerf.

    ●(1499) Ca 51b. g. peau de cerff. b. caruguenn.

    ●(1732) GReg 705a. Peau de cerf, tr. «Carv-qen. qarqen.»

    ●(1876) TDE.BF 325a. Karv-kenn, s. m., tr. «Peau de cerf.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...