Devri

Recherche 'karzh...' : 16 mots trouvés

Page 1 : de karzh (1) à karzhprennat (16) :
  • karzh
    karzh

    I. Coll. Raclures, ordures.

    (1752) PEll 126. Cars, tr. «Raclûre, ordures & immondices que l'on ôte de ce qui les a contractées. Sing. Carzen, une ordure, un peu d'immondice.»

    (1876) TDE.BF 325a. Karz, s. m., tr. «Ordure, immondice. Ce mot qui paraît être le radical de karza, nettoyer, n'est pas usité, que je sache.»

    II. M.

    (1) Nettoyage.

    (1962) EGRH I 27. karzh m., tr. « nettoyage. »

    (2) Ordure, raclure, immondices.

    (1962) EGRH I 27. karzh m., tr. « ordure, raclure, immondices. »

  • karzh-dent
    karzh-dent

    m. karzhoù-dent Cure-dent.

    (1732) GReg 240b. Cure-dent, tr. «carzdént. p. carzoudént

  • karzhadeg
    karzhadeg

    f. –où Curage en commun.

    (1985) AMRZ 99. Peurvuia e veze great ar garzadeg-se pa veze fall an amzer.

  • karzhadenn
    karzhadenn

    f. –où

    (1) Ober karzhadenn : procéder au curage.

    (1867) FHB 130/204b. en em lakaad da ober karzaden, palarad.

    (2) Résultat de curage.

    (1926) FHAB Mae 191. ar garzadenn a vezo taolet war an teil pe implijet evel ludu-melen, rak ludu-melen eo, e gwirionez. ●(1935) FHAB Gwengolo 264. ar pell hag al lostennachou a vezo devet er garzadenn genta a vo graet warlerc'h an eost.

  • karzhadur
    karzhadur

    m. –ioù

    (1) Curage, action de curer.

    (1931) VALL 177a. Curage, action de curer ; sens plus général, tr. «karzadur m.»

    (2) Raclure.

    (1931) VALL 616a. Raclure de fossés, etc., tr. «karzadur m.»

  • karzhadurezh
    karzhadurezh

    f. Curage, action de curer.

    (1931) VALL 177a. Curage, action de curer ; sens plus général, tr. «karzadurez f.»

  • karzhañ
    karzhañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Décamper.

    (1868) FHB 203/373b. ar Zaozon o karza arog Rohan.

    (2) Filer.

    (1962) BAHE 31/26. e weler o «karzhañ» ar re a vez mall warneze.

    II. V. tr. d.

    (1) Débarrasser (un endroit de ce qui y est indésirable).

    (1752) PEll 126. par tout on dit Carza, nettoyer, purifier, racler. (…) M. Roussel m'a appris que Carza signifie aussi sauter.

    (1870) FHB 266/37b. dont a benn da garza ar vro euz al laëroun a voal-gass anezhi. ●(1877) EKG I 143. Red eo dign karza ar vro euz an orinn dud-se. ●(1894) BUZmornik 240. da garza he eskopti euz a fals kredennou ann heretiked. ●257. evit karza ann Iliz euz ar c'hredennou faoz-se. ●300. evit karza ar vro euz ann heretiked. ●376. karza ar vro euz ann dud divadez.

    (1906) KANngalon Meurzh 52. karza ar relijion euz ar sorc'hennou-ze.

    (2) Curer, vider.

    (1895) GMB 100. tréc[orrois] karzañ, curer. ●(18--) SBI II 216. Ha da garzan ar marchossi tr. «Et de curer l'écurie.»

    (1905) BOBL 28 janvier 19/1a. ober gwele ar c'hlavour ha mond da garza e boud. ●(1990) MARV I 26. (Plouenan) Chob a yoa o karza ar hraou.

    (3) absol. Karzhañ dindan (al loened) : changer la litière.

    (1926) FHAB Mae 197. Bep eiz pe bep pemzek dervez eo red eta karza dindanno [ar yer].

    III. Karzhañ a ra ar vouch etre... : voir bouch.

  • karzhenn
    karzhenn

    f. Raclure, ordure.

    (1752) PEll 126. Cars, Raclûre, ordures & immondices que l'on ôte de ce qui les a contractées. Sing. Carzen, une ordure, un peu d'immondice.

  • karzher
    karzher

    m. –ion

    (1) Ramoneur.

    (1752) PEll 126. Le plus ancien Dictionnaire que j'aye vû porte Carzer, ramoneur.

    (2) Cureur.

    (1962) EGRH I 27. karzher m. -ien, tr. « cureur. »

    (3) Voleur.

    (1732) GReg 969a. Voleur, tr. «carzer. p. yen

  • karzherezh
    karzherezh

    m.

    (1) Larcin.

    (1732) GReg 563a. Larcin, tr. «carzérez

    (2) Curage, nettoyage.

    (1962) EGRH I 27. karzherezh m., tr. « curage, nettoyage. »

  • karzhet
    karzhet

    adj. Très maigre, étique, décharné.

    (1921) LZBt Here 3. O dremmou disliouet, o izili karzet a ra d'a c'hout ne vo ket hir o bue.

  • karzhien
    karzhien

    m. Monceau d'ordures.

    (1752) PEll 126. Carzien, une quantité, un morceau d'ordures. Ceci est de l'usage de Cornwaille.

  • karzhienn
    karzhienn

    coll. Épluchures (de pommes de terre).

    (1962) EGRH I 27. karzhienn coll., tr. « épluchures (de pommes de terre). » ●37. Evit an avaloù-douar karzhienn pa vezont « kignet » ha kroc’hen pa vezont poazhet hep o c’hignat.

  • karzhoù
    karzhoù

    m. Curoir.

    (1962) EGRH I 27. karzhoù m., tr. « curoir (Ernault Gw.). »

  • karzhprenn
    karzhprenn

    m. –où cf. garzhprenn

    (1) Curette.

    (c.1718) CHal.ms i. aiguillon d'un laboureur, tr. «graspen ur c'hraspen.» ●(1732) GReg 155a. La fourchette pour décharger le coutre & le soc, tr. «Carpenn. p. carpennou. casprenn. p. casprennou. carprenn. p. ou.» ●327a. Éguillon pour charruer, longue gaule qui a une pointe de fer, & à l'autre bout une fourchette pour decharger le coutre de la charruë, tr. «carpenn. p. carpennou.» ●(1752) PEll 127. Cars-pren, Petite piéce de bois dont les laboureurs se servent pour nettoyer le soc de leur charruë, qui est entre le soc & le couteau, où la terre s'attache.

    (1897) EST 91. É dorn unan oé ur halpren.

    (1931) VALL 316b. Fourche (…) pour dégager la charrue, tr. «karzprenn m.» ●(1969) LIMO 12 avril. Diskennet dohtu deu él guen / E dorn unan en halpéren, / En dorn en aral er uialen / Aveid kondui en avéien. ●Halpéren, tr. «aiguillon.» ●(1996) CRYK 334. gant ar galpenn, tr. «avec la curette.»

    (2) Baguette pour dégager le coutre de la charrue.

    (1962) EGRH I 27. karzhprenn, karprenn m., tr. « baguette pour dégager le coutre de la charrue. » ●(1996) VEXE 159. Un troisième homme marche à côté de la charrue. Il tient à la main un outil appelé «kaspern» qui lui sert, soit à pousser, soit à tirer la charrue vers lui, perpendiculairement à la marche à suivre, de façon à éviter les obstacles ; souches, grosses pierres…

  • karzhprennat
    karzhprennat

    v. intr. Curer (la charrue).

    (1985) AMRZ 288. beza oh heul an alar evid distanka ar gontell pe karz-prennad.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...