Devri

Recherche 'kavailh...' : 11 mots trouvés

Page 1 : de kavailh-1 (1) à kavailhus (11) :
  • kavailh .1
    kavailh .1

    m. –ed (ichtyonymie) Petit maquereau.

    ●(1924) DIHU 158/128. (Groe) Kevaill tr. «(pl.) petits maquereaux.» (Dastumet de Vleimor 1913). ●(1943) DIHU 380/203. (Groe) Kavaill ed, tr. «(gourel) petit maquereau.» ●(1970) GSBG 105. kavailh, tr. «petit maquereau.»

  • kavailh .2
    kavailh .2

    m. –où

    (1) Cabale.

    ●(1732) GReg 127a. Cabale, science secrette, vaine é supersticieuse des Rabbins, tr. «Cavailh an Hebreed. cavailh an Doctored Hebre. cavailh an Rabynèd.» ●197b. Conjuration, conspiration, ligue, cabale secrette, tr. «Cavailh. p. cavailhou.»

    ●(1914) DFBP 40a. cabale, tr. «Kavaill.»

    (2) Faction.

    ●(1732) GReg 392a. Faction, parti de seditieux, tr. «Cavailh. p. cavailhou.»

    (3) Noise, querelle.

    ●(1732) GReg 659a. Noise, demêlé, querelle, tr. «cavailh. p. cavailhou.»

    (4) Klask kavailh ouzh ub. : chercher des noises à qqn.

    ●(1732) GReg 659a. Chercher noise, tr. «Clasq cavailh.»

    ●(1924) NFLO. noise. chercher noise [à], tr. «klask kavailh ouz.»

  • kavailhad
    kavailhad

    m. –où Conjuration.

    ●(1876) TDE.BF 327a. Kavaillad, s. m., tr. «Complot, conspiration, sédition.»

    ●(1931) VALL 159a. Coterie, tr. «kavailhad m.» ●(1980) VLTH 19. N'eo ket e vab-kaer, ar senechal, en doa bountet warnañ da vont e kavailhad Sellamar.

  • kavailhañ / kavailhat
    kavailhañ / kavailhat

    v.

    I. V. tr. d. Rudoyer.

    ●(1847) FVR 11. kavailla a rer ann dud keaz-man ho-unan. ●11-12. Evel ma oa kavaillet ha kunuc'het ebarz enn he gear.

    II. V. intr.

    (1) Conspirer, conjurer, cabaler.

    ●(1732) GReg 127a. Cabaler, faire une cabale, une conspiration secrette, tr. «Cavailha. pr. cavailhet. cavailha ê cuz.» ●197b. Conjurer, conspirer contre la vie du Prince, ou, contre l'Etat, le bien public, tr. «Cavailha a enep ar Rouë, ou, a enep ar stadou.» ●392a. Faire des factions, tr. «cavailha.»

    ●(1876) TDE.BF 327a. Kavaillat, v. n., tr. «Comploter, conspirer.»

    ●(1914) DFBP 40a. cabaler, tr. «Kavailla.» ●(1980) VLTH 12. Ne ouien ket, avat, ma mab-kaer, e oan o tont amañ evit kavailhañ.

    (2) Briguer.

    ●(1732) GReg 119a. Briguer, tâcher d'obtenir quelque chose par brigue, tr. «cavailha evit cahout ur garg.»

  • kavailhat
    kavailhat

    voir kavailhañ

  • kavailhenn
    kavailhenn

    f. Mauvaise cuisine.

    ●(1876) TDE.BF 327a. Kavaillen, s. f., tr. «Tout met mal apprêté.» ●(1890) MOA 120a. Tout mets mal apprêté, tr. «Kavaillenn f.»

  • kavailher
    kavailher

    m. –ion

    (1) Conspirateur, conjurateur.

    ●(1732) GReg 127a. Cabaleur, celui qui cabale, tr. «Cavailher. p. cavailhéryen.» ●197b. Conjurateur, qui conspire, qui entreprend quelque chose contre le Prince, contre l'Etat, tr. «Cavailher. p. cavailhéryen.»

    ●(1914) DFBP 40b. cabaleur, tr. «Kavailler.» ●(1980) VLTH 26. en em gaver mesket gant kavailherien !

    (2) Celui qui cherche querelle.

    ●(1732) GReg 659a. Celui qui cherche noise, tr. «Cavailher. p. cavailhéryen.»

  • kavailherezh
    kavailherezh

    m. Conspiration, conjuration.

    ●(1931) VALL 159a. Coterie, tr. «kavailherez m.» ●(1980) VLTH 12. Gwelet ez eus bet ouzhpenn ur wech kavailherezh en ur gambr-ar-merc'hed.

  • kavailhiri
    kavailhiri

    f. Cavalerie.

    ●(17--) ST 364. Ma 'z aimp holl da Roazon, hag en kavailliri, tr. «car il nous faut aller tous à Rennes, en voiture ou à cheval.»

  • kavailhour
    kavailhour

    m. –ion Chevalier.

    ●(1882) BAR 170. hag e oant galvet cavaillourien Rhod ; divezatoc'h ez int bet galvet cavaillourien Malt.

  • kavailhus
    kavailhus

    adj.

    (1) Agaçant, taquin.

    ●(1732) GReg 18b. Celui, ou celle qui est sujet à agacer les autres, tr. «cavailhus.»

    (2) Factieux.

    ●(1732) GReg 391b. Factieux, euse, qui aime à faire des factions, à remuer, tr. «cavailhus.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...