Devri

Recherche 'kazus...' : 2 mots trouvés

Page 1 : de kazus (1) à kazusaat (2) :
  • kazus
    kazus

    adj.

    (1) (en plt des gens, des animaux) Fâcheux.

    (1499) Ca 33b. Casus / g. hayneux.

    (1829) IAY 50. tud casus. ●(1857) HTB 155. an diaoul, an amprevan euzuz-ze ha kazuz. ●(1868) KTB.ms 14 p 3. Sell ama vad ul loen kazuz ! ●(1903) MBJJ 150. eun torfetour kazuz.

    (1924) BILZbubr 43-44/1028. eur C'hernevad kajus. ●Kajus, tr. «grignous.» ●(1942) VALLsup 51a. Désagréable (Pers.), tr. «kazus T[regor].»

    (2) (en plt de qqc.) =

    (1903) MBJJ 159. ken kazuz eo ar Groaz evit Mahometiz !

    (3) (en plt des événements) =

    (1903) MBJJ 172. pegen kazuz na dle ket bean 'vite belek an Hini o deuz krusifiet ! ●(1919) BUBR 2/42. Kement-se a zo kazus da welet. ●(1967) BAHE 51/10. kiriek d'an darvoud kazus-mañ.

    (4) =

    (1912) BUAZpermoal 715. tamallet en gaou en eun doare kazus.

    (5) =

    (1857) HTB 4. he gondu a oa gwall didalvez ha meurbet kazuz.

  • kazusaat
    kazusaat

    v. intr. Devenir gênant, importun, fâcheux.

    (1869) EGB 159. kazusaad a ra oc'h ann holl, tr. «il devient génant ou il devient plus gênant pour tout le monde.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...