Recherche 'kef...' : 57 mots trouvés
Page 1 : de kef (1) à kefrann (50) :- kefkef
m. –où, –ioù
I.
(1) Souche.
●(1732) GReg 878a. Souche, tronc qui reste en terre après l'arbre coupé, tr. «Qeff. p. qeffyou, qivyou.» ●941a. Tronc, ce qui reste en terre d'un arbre abattu, tr. «Qeff. p. qivyou.»
●(1849) LLB 665. Un aral e holo ged douar er houh kéfeu.
●(1909) FHAB Eost 237. eur c'hef dero.
(2) Kef Nedeleg : bûche de Noël.
●(1896) GMB 525. pet[it] tréc[orois] kef Nédelek, tr. «bûche de Noël.»
●(1904) SKRS I 39. Kef Nedelek, ar c'hef laouen / A ro tomder ha sklerijen.
(3) Cep (de vigne).
●(1904) ARPA 290. Me eo kef ar vinien, c'houi eo ar scourrou. ●(1907) VBFV.bf 38b. kéf, m. pl. eu, tr. «cep.»
(4) Tronc (d'arbre).
●(1499) Ca 168a. Queff an guezenn. g. le tronc de labre. ●(1633) Nom 99b. Lignile : vn buschier : vn grachel quifyou.
●(1659) SCger 166a. queff p. queviou, tr. «tronc.» ●queff vr vezen, tr. «tronc d'arbre.» ●(1732) GReg 941a. Tronc, le pié d'un arbre, tr. «qeff ur vezen. p. qeffyou, qiffyou, qivyou.»
●(1907) VBFV.bf 38b. kéf, m. pl. eu, tr. «tronc.» ●(1908) PIGO II 19. Itien a red d'ar ween, a grog peg en he c'hef.
(5) Tison.
●(1659) SCger 118b. tison, tr. «queff p. quiffiou.»
(6) Tronc (d'église).
●(1659) SCger 121b. tronc d'Eglise, tr. «queff an Ilis, p. queuiou.» ●(1732) GReg 941b. Tronc d'Eglise, d'Hôpital, &c., tr. «Qeff. p. qeffyou.» ●(1738) GGreg 21. queff ou keff, ur c'heff, tr. «tronc d'Eglise, &c.»
●(1868) FHB 161/37a. An aluzennou eivt ar c'horais a vezo (…) tolet en eur c'hef a dlevezo beza laket evit kementse e pep ilis eus hon escopti.
●(1904) ARPA 171. el leac'h m'edo kef ar profou. ●(1913) AVIE 167. kéf er proveu.
(7) Caisse (organisme financier).
●(1906) KANngalon Meurzh 66. kefiou asuranz evit an dud. ●(1906) BOBL 01 septembre 102/2d. ar seurt kefiou-ze na c'hellont ket kemer dle. ●(1933) ALBR 72. mont da amprest arc'hant da gef al labourer.
(8) Kef al lost = (?) partie non écourtée de la queue d'un cheval (?).
●(1906) BOBL 06 janvier 68/2d-e. An dalc'her mad a jommaz gantan struz troad Brijel, ha kaer en devoe Paol kregi e kev he lost, n'oa mui nerz na galloud d'he houarna.
II. Ceps de criminel.
●(1499) Ca 168a. Queff an drouc obereryen. g. cep des malfaiteur.
●(1659) SCger 166a. quef an drouc oberourien, tr. «fer de criminel.» ●(1732) GReg 144b. Ceps de prisonnier, tr. «Qeff. p. queffyou. qivyou. qeff hoüarn.» ●Mettre les ceps aux mains des criminels, tr. «Lacqât ar c'heff, ou, ar c'heffyou, var daoüarn ar griminaled.»
●(1867) MGK 130. Da vreina er vac'h oc'h 'r c'hefiou. ●(1876) TDE.BF 329b. Kefiou, s. pl. m., tr. «Menottes, fers des criminels.» ●(1889) ISV 208. lakit-hen er c'hefiou ha grit d'he zivesker rampla beteg ar pevare toull.
III. Na vezañ gouest nemet da dreiñ ar c'hef en tan : être incapable de rien faire.
●(1931) VALL 381. Je suis désormais incapable de rien faire, tr. F. Vallée «n'oun mui gouest nemet da drei ar c'hef en tan fam.»
- kef-dornkef-dorn
m. kefioù-dorn Menotte.
●(1732) GReg 615a. Menotes, ou menicles, fers qu'on met,aux mains des Criminels, tr. «qeff-dourn. p. qeffyou-dourn.»
- kef-espern
- kef-gwini
- kef-ifern / kef-an-ifernkef-ifern / kef-an-ifern
m. Brandon d'enfer.
●(17--) EN 2341. Manqued oud, quef jfern, tr. «Tu as manqué, tison d'enfer.» ●2790. tosta[e]d quef ifern, tr. «approchez tison d'enfer.»
●(1868) KTB.ms 14 p 5. mab an Diaoul, kef an ifern ! ●(1868) KTB.ms 14 p 256. Ann amieges, kef an ifern se. (...) ann amieges kef-ifern.
●(1961) LLMM 86/151. En ur ger, darempredet, eme an dud, e tlee bezañ ar c’hastell gant un tasmant pe ur c’hef-ifern bennak.
- kef-lazhkef-lazh
m. Billot de bourreau.
●(1912) MMPM 89. Gant eur blijadur vraz eo ec'h hastennaz he gouzoug var ar c'hef-laz.
- kef-tankef-tan
m. kefioù-tan
(1) Tison.
●(1633) Nom 164b. Torris : tison allumé : quef tan allummet.
●(1659) SCger 166a. quef tan, tr. «tison.» ●(1732) GReg 924b. Tison, tr. «qeff-tan. p. qeffyou-tan, qivyou-tan.»
●(1876) TDE.BF 330a. Kef-tan, s. m., tr. «Tison.» ●(1878) EKG II 73. peb a gef-tan enn ho dourn. ●(1889) SFA 141. tri gef tan ruz enn he zourn evit pulluc'hi an dud ourgouilluz. ●(1889) ISV 414. daoulagad ruz evel daou guef tan. ●(1894) BUZmornik 167. eur c'hef tan en oaled.
(2) (insulte) Kef an ifern / kef tan ifern : tison d'enfer.
●(1850) MOY 293. Penos, qef an ifern (...) !
●(1911) BUAZperrot 57. Tec'h diouzin, kef-tan-ifern zo ac'hanout.
- kefalennkefalenn
f. –où (cuisine)
(1) Ragoût.
●(1633) Nom 55a. Ius, iusculum : broüet, du ius, potage commun : souben, quefallen, potaig commun.
●(1659) SCger 24b. bonne chere, tr. «quevalen mat.» ●(1732) GReg 146b. Chacun trouve bon son ouvrage, quelque mauvais qu'il soit (…) (En phrase proverbiale, on dit :) Pep loudourenn a gueff mad he c'hevaleñ. ●239b. La cuisine n'est pas bonne chez moi, tr. «Qevalen dreud a so ganign.»
●(1872) ROU 98b. Ragout, tr. «Cavallenn.» ●(1876) TDE.BF 337b. Kenwalen, s. f., tr. «Ragoût.»
●(1904) DBFV 124b. kavelen, s. bonne nourriture ; n'hun es chet kalz kavelen, nous ne sommes guère bien nourris (île de Groix). ●(1925) FHAB Ebrel 133. poazet en o fez [ar patatez] evid ober kefalennou ganto pe laket er fourn da grienenna gant eun tamm freskad. ●(1925) DIHU 163/202. (Groe) Kavelen, neu, tr. «(s. m.) bonne nourriture. » Dastumet de Vleimor. ●(1931) VALL 618a. Ragoût, tr. «kefalenn, kevalenn.» ●(1950) ANTK 22. Ur gevalenn sorser.
(2) Soupe.
●(1659) SCger 17b. brouet, tr. «souben, quevalen.» ●95a. Potage, tr. «quevalen.» ●167b. queualen, tr. «soupe.» ●(1732) GReg 881a. Soupe, potage, tr. «en quelques endroits il disent qevalenn, & qavalenn. pp. on (lire : ou).»
●(1876) TDE.BF 342a. Kevalenn, s. f., tr. «Soupe ou autre met mal apprêté.»
(3) Soup-kefalenn : soupe.
●(1929) EMPA 11. eun tamm soub-kevalenn.
- kefarzh / kezarzhkefarzh / kezarzh
m. –où
(1) Grosse trique qui sert de barrière dans un champ.
●(1870) FHB 308/372b. an enebour ne dorre ket ar c'hefhars var va fark. ●(1890) MOA 382b. Perche (…) Celles qui servent à clore l'entrée des champs, kezarzou, ou kefarzou, pl. m. ●504b. Trique (…) Celle qui sert à boucher l'entrée d'un champ à la place d'une barrière s'appelle, kefarz, m. pl. ou (à la lettre : kef, tronc d'abre, et harz, arrêt, obstacle), à Plouvorn et aux environs.
●(1962) EGRH I 33. kezarzh m., tr. « clôture de grosses perches dans la brèche d’un champ (suppl. Moal). »
(2) Poteau de barrière.
●(1960) EVBF I 332. Le poteau de la barrière (…) kesar, pl. kesarchou, Taulé.
(3) Grosse trique qui forme les séparations dans les étables.
●(1942) VALLsup 18b. kefarz, tr. «grosse trique qui forme les séparations dans les étables.»
- kefdornetkefdornet
adj. Emmenotté.
●(1942) VALLsup 62b. Emmenotté, tr. «Kefdo(u)rnet (Ernlt, «Mojennou», p. 186).»
- kefelegkefeleg
m. –ed, –i, kefeleion
I. (ornithologie)
(1) Bécasse.
●(1499) Ca 168a. Queffelec. g. begace / ou assee.
●(1659) SCger 13b. becasse, tr. «queffelec, p. guet.» ●167b. quevelec p. eguet, tr. «begace.» ●(c.1718) CHal.ms i. Becasse, tr. h/queuelec queuelegui.» ●(1732) GReg 87b. Beccasse, oiseau de passage, tr. «Qeffelecq. p. qeffelegued.» ●(1744) L'Arm 28b. Becasse, tr. «Quévellêc.. êguétt. m.»
●(1876) TDE.BF 329a. Kefelek, s. m., tr. «Bécasse, oiseau.»
●(1907) VBFV.bf 40a. keveleg, m. pl. i, ed, tr. «bécasse.» ●(1934) BRUS 251. Une bécasse, tr. «ur heveleg –i, m.» ●(1963) KOGI 28/04. Pa vo aet kuit eus o Bro ar C’hefeleged e vo ur bern Koukouged prest da zont da gemerout o flas.
(2) Courlis.
●(1909) BROU 212. (Eusa) Kefélek Ce mot désigne le courlis, très commun dans l'Ile. Au pluriel : Kefeleien.
II. Dicton.
●(1963) KOGI 28/04. Setu amañ unan tapet diwar vuzelloù Teofil, hor sakrist. Un diviz berr-tre etre ar C’hefeleg o vont kuit eus ar Vro, hag ar Goukoug oc’h erruout hag o c’houlenn digant egile : « Petra ’zo nevez, e Breizh ? / Tan ha moged a-leizh (eme ar c’hefeleg) / - Koukou, eme ar Goukoug stad enni / Tan ha moged enni. »
III. (construction) Jambe de force d'une charpente.
●(1982) TIEZ I 123. Méthodes d'installation de la charpente sur murs-bahut. 1. Sablière (sablezenn), 2. «taligo», 3. keveleg (bécasse). ●293. Jambe de force, tr. «keveleg.»
IV. Sonn evel ur c'hefeleg : très droit, raide.
●(1962) BRUD 16/35 (T) E. ar Barzhig. A-veh ma 'neus peurlavaret ar beleg an «Ite missa est» ma krog unan all, sonn evel eur heveleg, gand ar gousperou.
- kefeleg-aod
- kefeleg-koadkefeleg-koad
m. (ornithologie) Bécasse.
●(1931) VALL 62b. Bécasse, tr. «kefeleg, keveleg m. pl. –ed.»
- kefeleg-lann
- kefeleg-morkefeleg-mor
m. (ornithologie) Courlis.
●(1633) Nom 41b. Trochilus : beccasine de mer : queffelecq, pe guyocl (lire : guyoch) mor.
●(1659) SCger 13b. becassine, tr. «queffelec mor.» ●(1732) GReg 87b. Beccasse de mer, oiseau plus gros qu'un Canard, tr. «Qeffelecq-vor. p. qeffelegued-vor. v[oyez] corlieu. id[em].»
●(1876) TDE.BF 329a. Kefelek-vor, s. m., tr. «Corlieu, oiseau.»
●(1907) VBFV.bf 40a. keveleg-mor, tr. «courlis.» ●(1931) VALL 164a. Courlis ou courlieu, tr. «kefeleg-mor m. pl. kefeleged-mor.»
- kefeleka
- kefelinkefelin
m. –où d. daougefelin (anatomie) Coude.
●(1499) Ca 168a. Queffelin. g. coude.
●(1659) SCger 168a. quiuilin, tr. «coude.» ●(1732) GReg 219b. Coude, le pli du bras, tr. «qeffelin. p. qeffelinou, an daou-geffelin.»
●(1876) TDE.BF 329a. Kefelin, kefilin, s. m. C[ornouaille], tr. «Coude.»
●(1931) VALL 160a. Coude, tr. «kefelin m. duel daougefelin.»
- kefelinadkefelinad
m. –où (mesure) Coudée.
●(1659) SCger 168a. quiuilinat, tr. «coudée.» ●(1732) GReg 220a. Coudée, mesure, dont la moyenne grandeur a un pied, & dix pouces de Roi, tr. «qeffelinad. p. dou.»
●(1876) TDE.BF 329b. Kefilinad, s. f. C[ornouaille], tr. «Coudée, ancienne mseure équi alant à 50 centimètres.»
- kefelinañ
- kefelinata
- kefennkefenn
voir kefienn
- keferetkeferet
adj. = (?) Conformé, cf. keñveret (?).
●(1857) HTB 104. Eur c'horf gret mad, keferet mad en he oll izili.
- kefestad
- kefestañ .1
- kefestañ .2kefestañ .2
v. tr. d. Corriger, donner une correction, rosser.
●(1869) FHB 220/88b. en em lacat da gefesta ar c'haz a zoare. ●(1877) EKG I 286. Kefestet mad oa bet Canclaux ganeomp araok. ●(1878) EKG II 323. pa oa bet kefestet gand an Aoutrou Troadec. ●(1877) FHB (3e série) 25/206a. n'oc'h ket bet kefestet aoualc'h.
●(1931) VALL 61a. Battre, tr. «kefesta.» ●(1982) TKRH 49. ouzhpenn se ne oa ket berr da gefestañ e baotred !
- kefesterkefester
m. –ion Chevalier d'industrie.
●(1876) TDE.BF 329b. Kefester, s. m., tr. «Chevalier d'industrie.»
- kefestet
- kefiadkefiad
m. –où
(1) Talle.
(2) sens fig. Branche (de famille).
●(1866) FHB 87/275b. Manasse a vezo, evit guir, tad da veur a ghefiad tud.
- kefiadañ
- kefiañ .1kefiañ .1
v. intr. Taller.
●(1868) FHB 198/336b. Dont a raint da gefia, hag eur c'hreunenn epken a roi alies meur a benn (...) ar re a ziouano, ne roint nemet eur goloennig epken, rag ne gefchint ket. ●(1872) ROU 99a. Ramifier (se), tr. «kefia.»
●(1955) STBJ 150. o kefia hag oc'h en em leda, louzaouenn ar boan-diskouarn. ●(1961) LLMM 86/151. sioul ha difiñv a-dreñv ul luziadur spern, drez ha louzoù an tign o kefiañ mesk-ha-mesk war ar pri.
- kefiañ .2kefiañ .2
v. tr. d. Emmenotter.
●(1931) VALL 249b. Emmenotter, tr. «kefia.» ●299b. mettre les fers à, tr. «kefia act.»
- kefiatakefiata
v. intr. Taller.
●(1962) EGRH I 29. kefiata v., tr. « thaller (en plt des céréales) (Ernault). »
- kefiennkefienn
f. –où
(1) Trique.
●(1869) HTC 64. a istribill ouz eur giffien. ●(1884) BUZmorvan v. Kiffienn. – Skourr guez. ●(1894) BUZmornik 261. ar zoudarded a zankaz c'hoaz beg eur giffienn enn he stomok.
●(1911) BUAZperrot 786. Unan a zarc'hoas eun taol kiffien gantan var e dâl. ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. keween, tr. «trique.» ●mar na ve ket fur ar bugel, tapet ar geween gantañ, Treger. (Treger-Izel : kewenn ; Leon kifienn, kivienn.
(2) Souche, tronc d’arbre.
●(1962) EGRH I 33. kifienn f. -ioù, tr. « souche, tronc d’arbre (Eusa). »
- kefinkefin
s. & prép. Côté.
(1) Auprès de, à côté de.
●(1650) Nlou 112. Dezy gant Gabriel, a perz Ro'uen é-bestell / Ez voue reuelet, / Ez vyse mat, ha din quifin an dryndet, tr. «A elle, par Gabriel, de la part du roi des apôtres / fut révélé / qu'elle serait bien et dignement proche de la trinité.»
(2) E-kefin : auprès de.
●(1557) B I 505. equeffin an drindet, tr. «auprès de la trinité.» ●(1650) Nlou 242. é quiffin an drindet, tr. «auprès de la trinité.»
►[form. comb.]
P2 en ho kefin
●(14--) N 1693. me a stouo hep gou dan nou glin / en hoz quiffin dre queffrinez, tr. «Je me mettrai, sans mentir, à deux genoux auprès de vous, avec vénération.»
(3) Da-gefin : à l'occasion de.
●(1621) Mc 111-112. euel maz voe hom saluer guerzet 30. diner da quifim an dez se. ●(1650) Nlou 58. Da quifin an nos man, tr. «à l'occasion de cette nuit.»
●(1659) SCger 70b. a tel iour qu'auiourd'hui, tr. «da-guifin an deiz man.» ●(1732) GReg 546a. A tel jour qu'aujourd'hui, tr. «da guifin an deiz mañ.»
(4) Loc. adv. Pe da gefin hini : voir pe .1
- KefleudKefleud
hydronyme Ar C’hefleud : Le Queffleuth (24 km de long).
●(1689) DOctrinal 197. en em rentas gant é oll noblanç er quær à Montroules, pehiny en amser-se, quen ar costez-ma, quen an tu-hont d’ar rivier à Pseulut, ayoa membr eux à Contach Leon.
●(1914) ARVG Mae 79. Ar C’hefleut hag ar Jarlot, ne reont, dindan an hano a Dosen, nemet unan adaleg Montroulez. ●(1931) FHAB Meurz 105. Pa gemerer, en eur vont, er maez, eus a gêr Montroulez, penn hent Karaez, e kaver, en tu kleiz, e traonienn ar C’hefleud. ●(1943) GWAL 159/227. etrezek Montroulez dre ar C’hefleut.
- kefleuekefleue
adj. (Vache) pleine.
●(1633) Nom 33a. Forda, horda, fœta : vache qui est preinte : bieuch, bioch queuflè, á ve leuè ennif.
●(1732) GReg 752a. bioc'h qeule, tr. «vache pleine.» ●946a. Vache pleine, tr. «byoc'h queule. byeuc'h queufle.» ●(1744) L'Arm 377b. Taure, tr. «Annærr-quevlai.»
●(1876) TDE.BF 329b. Kefleue, keule, adj. f., tr. «qui se dit d'une vache pleine. Kefleue eo ann ounner, C[ornouaille]. La génisse est pleine.»
●(1907) VBFV.fb 76a. vache pleine, tr. «kevlé.» ●(1934) BRUS 363. Votre vache porte-t-ell veau ? tr. «kevlé é hou puoh ?» ●(1934) MAAZ 110. de uerhein ur vuoh kev-lé. ●(1942) DHKN 234. eùehat doh hé buohed kevlé.
- kefleueiñkefleueiñ
v. intr. Prendre veau.
●(1849) LLB 1145-1146. Hag a p'en dei d'hou seud ha saillal ha drunjein, / Azé é téliet ou has de geulaiein.
- keflusk .1keflusk .1
m.
(1) Mouvement, réaction.
●(1612) Cnf 35a. pé en quentaff quelusq ha mouuamant ves an volontez. ●78a. en quentaff quefflusq ves an ræson.
(2) E keflusk : en mouvement.
●(1732) GReg 11b. Il est toujours en action, tr. «e ma bepret é qeulusq.»
(3) Agitation, émotion.
●(1732) GReg 20a. Agitation, tr. «qefflusq.» ●185a. Commotion, tr. «Qefflusq. voyez agitation»
●(1847) FVR 21. Enn drizek a viz Ebrel e sav keflusk vraz e Sarzo : heman a oe ann hini kenta e Breiz. ●73. Evel-se goude kement-man holl, e savaz keflusk dre ar vro, ha dreist holl enn tu Treger. ●(1869) FHB 206/394a. ar gristenien (...) a vez ato voaz euz an tamou keflusk-ze. ●(1869) FHB 217/59b. Er mare-ze e voue adarre eun tam keflusk bennag e Breiz.
●(1925) BILZ 164. Ober eun hevelep keflusk evit eun tamm jolori, eun tamm jabado ! ●182. Noz-de, karga, diskarga a reont marc'hadourez deut eus pevar c'horn ar bed. Biskoaz n'hoc'h eus gwelet eun hevelep keflusk. ●(1926) FHAB Mae 172. e tirollas war ar Frans gwall-euriou spontus a lakeas reustl ha keflusk e pep lec'h. ●(1929) MANO 7. gwall-euriou spontus, a lakeas reustl ha keflusk e pep lec'h.
(4) Mouvement.
●(1659) SCger 82a. mouuement, tr. «quefflusq.» ●(1732) GReg 645a. Mouvement, action de mouvoir, tr. «Qefflusq. qeulusq.» ●Le mouvement du cœur, tr. «Ar c'heulusq eus ar galoun.»
●(1872) ROU 85b. Fluctuation, tr. «Cullusc.» ●(1876) TDE.BF 329b. Keflusk, s. m., tr. «Agitation.» ●(1890) MOA 109b. Agitation, tr. «Keflusk, (parlant de l'effet du vent).»
- keflusk .2keflusk .2
voir kefluskañ
- kefluskadur
- kefluskañ / kefluskiñ / kefluskkefluskañ / kefluskiñ / keflusk
v. intr.
I. V. tr. d.
(1) Agiter.
●(1499) Ca 169b. Queulusquiff. g. mouoir. ●(c.1500) Cb 81b. [excitaff] Jtem cest mouoir / ou esueiller. b. quefflusq.
●(1659) SCger 82a. mouuoir, tr. «quefflusq.» ●(1732) GReg 114b. Branler, mouvoir, secoër, agiter, tr. «qeulusqi. pr.qeulusqet.»
●(1872) ROU 93b. Osciller, tr. «Kellusk, (cullusc), kelluskat.» ●(1876) TDE.BF 329b. Kefluska, v. a., tr. «Agiter, remuer.» ●(1890) MOA 109b. Agiter, quand on parle de l'effet du vent on dit : kefluska, v. n.»
(2) = (?).
●(1575) M 1633. Quefflusquiff ô lechyou, aray'n effou gnouet, tr. «Les cieux splendides changeront de places.»
II. V. intr. Se mouvoir.
●(1530) Pm 204. Ouz queflusqui ha treiff enoch, tr. «Se mouvant et tournant en vous.» ●(1575) M 1277. Vn barr ne quefflusque, tr. «Ne bougeait d'une ligne.»
●(1732) GReg 71a. Automate, machine qui a en soi le principe de son mouvement, tr. «Iñjin natural pehiny a gueulusq anezâ e-unan.» ●645a. Se mouvoir, se remuer, tr. «Qefflusq. pr. qefflusqet. queulusq. pr. queulusqet.»
●(1858) GBI I 134. Ha na gruflusk ket a-grenn, tr. «Et ne fais pas un mouvement !»
- keflusker .1
- keflusker .2
- kefluskerez
- kefluskerezhkefluskerezh
m. Agitation, mouvement.
●(1962) EGRH I 29. kefluskerezh m., tr. « agitation, mouvement. »
- keflusket
- kefluskiñkefluskiñ
voir kefluskañ
- kefluskuskefluskus
adj.
(1) Mobile.
●(1732) GReg 629a. Mobile, qui peut se mouvoir, tr. «qefflusqus.»
●(1931) VALL 471b. Mobile, tr. «kefluskus.»
(2) Moteur.
●(1931) VALL 481b. Moteur adj., tr. «kefluskus.» ●force motrice, tr. «nerz kefluskus.»
(3) Qui remue, remuant, vif.
●(1732) GReg 801b. Remuant, ante, vif, tr. «qefflusqus. qeulusqus.»
- kefluskusted
- kefrann-kefrann-
voir kevrenn-