Devri

Recherche 'kej...' : 21 mots trouvés

Page 1 : de kej-1 (1) à kejout (21) :
  • kej .1
    kej .1

    adj.

    (1) Mélangé.

    ●(1744) L'Arm 169b. Galimafrée, tr. «Bouide queinge.» ●339b. Ripopée, tr. «Gùin queige.»

    (2) Bara kej : pain bis.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. Pain metif, tr. «bara bris, bara queig'.»

  • kej .2
    kej .2

    m. & prép.

    I. M.

    A. Mélange.

    ●(1575) M 2337. Nendeu sacun vn çaig, (lire : saçun vn caig) da bout comparaichet, tr. «N'est à comparer certes, aucune mixture.»

    ●(1744) L'Arm 314b. Purement Sans mélange, tr. «Hemp ceinge.»

    ●(1907) VBFV.bf 38b. keij, m., tr. «mélange.»

    B. (domaine maritime)

    (1) Moment où se rencontre la mer en remontant quand elle entoure une île adjacente ; l'endroit de cette rencontre.

    ●(1961) BAHE 26/21. Kej eo da gentañ an emgav eus ar mor hag a c'hoari an dro d'un enezenn bennak, pa en em gav eta an daou red-dour da «gejañ» an eil gant egile, ha neuze da c'houde kej a verk al lec'h ma kej ar mor pa sav, ar plas e-unan.

    (2) Chaussée de galets.

    ●(1962) TDBP II 21. E Roh-ar-Vignon a zo eur hej da vond d'an aot, tr. «à la Roche-Mignonne il y a une chaussée de galets pour aller jusquà la côte (à pied sec).»

    II. Prép. E-kej : parmi.

    ●(1838) OVD 159. ne lausquet quet er sperèd-cé, e hoès receuet ag en nean, de hum louyein é caige er madeu ag en doar. ●179. er garanté væn e hum voutte é caige en aral. ●185. ind e chairre ehué velime é caige er mél. ●er fal vonnei é caige en hani mad, nag er faus eur é caige en hani pur. ●(1854) PSA I 262. e yas d'hum laquat ean-memb é caige er vanden tud armet-hont e oé inou.

  • kej-e-mesk
    kej-e-mesk

    adv. Pêle-mêle.

    ●(1849) LLB 931. Ha goudé, kaij é meij streawet a zornadeu.

  • kej-ha-mesk
    kej-ha-mesk

    adv. Pêle-mêle.

    ●(1925) DIHU 172/339. keij ha meij, ind a bun.

  • kej-mej / kej-mesk
    kej-mej / kej-mesk

    adv. & prép.

    (1) Loc. adv. Pêle-mêle.

    ●(1732) GReg 612a. Pele-mele, tr. «Van[netois] qeich-meich.» ●(1744) L'Arm 235a. Pele-mêle, tr. «Queinge-meinge.» ●(1790) MG 202. liès mat de vitin m'ou hav queinge-meinge én ur guléad.

    ●(1838) OVD 177. ou deu caige-meige. ●(1861) BSJ 113. Parabol en invray e ziscoé dehai é ma queige-meige ar en doar er ré fal hag er ré vad. ●(1896) HIS 6. er péh en doé krouéet a getañ, ne oé nameit ur iohad digampen keij-meij é kreiz en tihoélded. ●66. Daniel e gemér keij-meij suèù, pég ha blèú.

    ●(1907) VBFV.bf 38b. keij-meij, adv., tr. «pêle-mêle.» ●(1921) DIHU 116/203. mistr ha gounideg, keij mesk, ne chuéhent ket doh er cheleu.

    (2) Loc. prép. Kej-mesk gant =

    ●(1861) BSJ 151. ur vanden scribèd, queige-meige guet er pharisiénèd. ●281. en dud fal caije-maije guet er ré vad.

  • kej-mesk
    kej-mesk

    voir kej-mej

  • kejadenn
    kejadenn

    f. –où Rencontre.

    ●(1931) VALL 643b. Rencontre, tr. «kejadenn (ouz) f.»

  • kejadur
    kejadur

    m. –ioù Mixtion, mélange.

    ●(1732) GReg 611b. Mélange, tr. «Van[netois] qeigeadur.» ●(1744) L'Arm 11a. Alliage, tr. «Queingeadur.. reu. m.» ●69b. Confusion, mélange, tr. «Ceijadur.» ●197a. Incorporation, tr. «Ceigeadurr enn eile énn éguilé. m.» ●241b. Mixtion, tr. «Keijadur. m.»

    ●(1825) COSp 215. ne vou quet cavet én hi er heingeadur-zé a intérés en um gav é caranté en dut. ●(1877) EFV 56. ur joé hemb queijadur a huerhoni ?

  • kejaj
    kejaj

    m. Mélange.

    ●(1849) LLB 2129. Eid mé koehou én dan er haijaj ponneroh. ●(1861) BELeu 138. ur haigeage mystérius a hoaid hag a zeur. ●(1891) CLM 19. ne houyan quet péh sort caijaj.

  • kejañ / kejiñ / kejout
    kejañ / kejiñ / kejout

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Mêler, mélanger.

    ●(1723) CHal 140. Quegein, tr. «Mêler.» ●(1732) GReg 612a. Mélanger, mêler, tr. «Van[netois] qeigeiñ.» ●(1744) L'Arm 196a. Incorporer, tr. «Ceigein treu quevrétt que na vantt nameitt uénan.»

    ●(1907) VBFV.bf 38b. keijein, v. a., tr. «mêler, mélanger, confondre.» ●(1914) MNOTes 209. En Cornouaille, on dit keja mêler.

    (2) Kejañ (udb.) e, e-mesk : mêler à.

    ●(1767) ISpour 91. ean e cainge er fal é-mesque er mat. ●(1790) Ismar 129. ean e gaige er fal é mésq er mat. ●(1792) HS 14. me méss queinget réflexionneu é mesque enn istoérieu.

    ●(1838) OVD 198. péré de bep pèn-conze e gaige én ou discorieu hilleih a gonzeu santel ha berhuidant. ●(1857) GUG 142. Er vam santel é glahar, / É huélèt hé Mab ér groéz, / Én é hoaid e gaige hé dar.

    (3) Kejañ gant : mélanger avec ; mêler à.

    ●(1790) Ismar 510. En ur gaigein en deur guet er gùin. ●(17--) TE 244. bugalé er mèrhèt-hont e gaigeai langage er Juivèt guet en hani e gonzait é bro ou mameu. ●435. gùin caigét guet mirr ha vistr.

    ●(1855) BDE 204. ha mé cainjèn men dareu guet me ivage. ●(1856) VNA 182. je ne mêle jamais de l'eau avec le vin, tr. «Jamæs ne gaigean deur guet gùin.» ●(1857) GUG 112. Ha guet hou coaid caijein ahoel men dar. ●(1861) BSJ 145-146. mæs hur Salvér ou zemalas ag un intampi quer rust hag e laras dehai queigein doustér guet en intampi. ●201. de gaigein ou boéhieu guet ré er bobl. ●(1867) BBZ III 368. Get houlenneu er mor e kaijan men dareu, tr. «je mêle mes larmes aux flots de la mer.»

    ●(1913) HIVR 3. Leah, guitot, leah keijet get deur, chetu ou ivaj. ●(1940) DIHU 347/76. relegeu en dud pinùik-sé, kéjet get ré er veneh.

    (4) Kejañ ouzh : joindre à.

    ●(1854) PSA I 231. Ur bobl bras a dud (…) e gaigé ou dareu doh ré er gueih vam. ●(1857) LVH 7. en hum gavas mar a zirectour peré e gaigeas doh er régl-zé mar a bratiq ha mar a cérémoni particulier. ●277. Caigein e hra paud a zareu / Doh é bedenneu. ●(1857) GUG 165. Caigeamb (…) hur boéhieu doh ou ré.

    (5) Brouiller.

    ●(1907) VBFV.bf 38b. keijein, v. a., tr. «brouiller.»

    (6) Enclore, cerner.

    ●(c.1718) M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms i. Enclorre, tr. «ancernein, closein, lacat tro ha-tro, quejat queru [= Kervignac].»

    (7) (pêche) Lier (plusieurs filets) l'un à l'autre.

    ●(1979) VSDZ 75. (Douarnenez) Evit micher ar brilli, ar rouejoù vie kijet tout penn-da-benn (…) vie graet fartoù deus an dra-se, tr. (p. 238) «Pour pêcher le maquereau on amarrait les filets bout à bout, on appelait ça des ‘fard'.»

    (8) Kejañ e selloù gant re ub. : croiser son regard avec celui de qqun.

    ●(1943) HERV 71. bep gwech ma keje e sellou gant re Hervelina.

    II. V. intr.

    (1) Kejout ouzh ub. : rencontrer qqn.

    ●(1575) M 87. ret eo quesout outaff [an maru yen], tr. «il faut la subir [la mort froide].»

    ●(1659) SCger 103a. rencontrer, tr. «quigeout ouz.» ●166a. queigea, tr. «rencontrer.» ●(1732) GReg 802b. Rencontrer, tr. «qigeout ouc'h.» ●J'ai rencontré celui que je cherchois, tr. «qiget am eus ouc'h an hiny a glasqenn.»

    ●(1876) TDE.BF 344b. Kijout, v. a. C[ornouaille] Kijout oc'h eunn den, tr. «rencontrer un individu.»

    (2) Kejout gant ub. : rencontrer qqn.

    ●(1910) MAKE 42. pa gejas gant ar plac'h kegin. ●(1914) MNOTes 209. En Cornouaille, on dit keja mêler, et keja gant eun bennag se rencontrer avec quelqu'un (M. Le Floc'h, de Douarnenez). ●(1924) ZAMA 175. piou a gej gantan ?

    III. V. pron. En em gejañ.

    A. V. pron. réci.

    (1) Se mêler.

    ●(17--) VO 106. Pe hum gaingeou en tan, en air, en deur, en doar.

    ●(1849) LLB 1748. [er guérein] Int hum gaij, ind e bun.

    ●(1975) YABA 29.11. aman en em geijè tud ha loened.

    (2) (en plt de choses) En em gejañ gant : se confondre avec.

    ●(1849) LLBg III 17-18. Breh izel e bela, e seblant izelat, / Hum gaij ged er hogus.

    B. V. pron. réfl.

    (1) En em gejañ e-mesk, e-kreiz : Se mêler (à).

    ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 49. hi hum gaige én ou mesq. ●(1856) VNA 138. les autres peuples qui se mêlèrent avec eux, tr. «er pobleu aral péré e hum gaigeas én ou misq.» ●(1861) BSJ 201. Lod a nehai en doé hum gaigèt é creis er bobl.

    ●(1906) HIVL 104. a pe oé en ér de hoari, hi hum geijé émesk hé hansortézed.

    (2) En em gejañ gant : se mêler (à, avec).

    ●(1854) PSA I 47. hum gaigein guet er vugalé. ●(1861) BSJ 150. eid ou mirèt ag hum guegein guet en torfæterion.

    ●(1906) HIVL 29. ne zeliamb ket hum geijein aben kaer get er bobl e rid d'er groh én ul laret kañnenneu. ●(1910) ISBR 62. É meur a du ou des bet hum geijet get er Sauzon.

    IV. Kejañ dour gant e laezh : voir dour.

  • kejer .1
    kejer .1

    m. –ion (pêche) Celui qui assemble les nappes de filet.

    ●(1977) PBDZ 53. (Douarnenez) kijer, tr. «celui qui marie les nappes de filet.»

  • kejer .2
    kejer .2

    m. –ioù Mélangeur.

    ●(1931) VALL 458a. Mélangeur, tr. «kejer m. pl. (i)ou.»

  • kejer .3
    kejer .3

    plur. kog

  • kejerezh
    kejerezh

    m. Action de mélanger.

    ●(c.1718) CHal.ms i. alliage meslange, tr. «treu queiget queigereh.» ●(1723) CHal 140. Queigereah, pl. queigereaheu, tr. «mêlange.» ●(1732) GReg 611b. Mélange, tr. «Van[netois] qeigereh.» ●(1744) L'Arm 11a. Alliage, tr. «Queingereah.. heu. m.» ●241b. Action de mixtionner, tr. «Keigereah. m.»

  • kejet
    kejet

    adj.

    (1) Mélangé.

    ●(c.1718) CHal.ms i. alliage meslange, tr. «treu queiget queigereh.» ●(1744) L'Arm 241b. Mixte, tr. «Keigétt.» ●(1767) ISpour 155. gùerhein eed cainget. ●(1790) Ismar 226. gùerhein æd caigét. ●(1792) HS 129. enn dut queinget èl ér foérieu.

    ●(1849) LLB 992. Ged teil ha doar kaijet. ●(1855) BDE 761. er ré vat hag er ré fal caïnget ar en doar. ●(1857) AVImaheu 122. guin ha vistre caijet.

    ●(1902) LZBg Gwengolo 198. Ur ioh eskern kéjet get tameu dillad. ●(1912) BUEV 75. ol en dud-sé keijet én iliz ha tro-ha-tro. ●(1913) AVIE 329. mirh keijet get bistr. ●337. ur hant livr benak a virh hag a aloës keijet.

    (2) Kejet ouzh : mêlé à.

    ●(1879) GDI 37. er goal-sperèd e zou casimant perpet queijet doh en treu-cé.

    (3) Bara kejet : pain de méteil.

    ●(1907) VBFV.fb 72a. pain de méteil, tr. «bara kéjet.»

  • kejiñ
    kejiñ

    voir kejañ

  • kejmejiñ / kejmeskiñ
    kejmejiñ / kejmeskiñ

    v. tr. d. Mélanger.

    ●(1904) LZBg Gwengolo 223. Ind e zibun konz ar gonz hag e geijmeij girieu a dréz hag a ben.

  • kejmeskiñ
    kejmeskiñ

    voir kejmejiñ

  • kejmotenn
    kejmotenn

    f. Pêle-mêle, fouillis.

    ●(1919) DBFVsup 38a. keijmoten, s., tr. «mélange confus.» ●(1934) BRUS 301. Un pot-pourri, tr. «ur heij moten, f.»

  • kejmotiñ
    kejmotiñ

    v. Mêler confusément.

    ●(1919) DBFVsup 38a. keijmotein, tr. «mêler confusément.» ●(1935) DIHU 285/227. ar hon andévreg, ni e geijemoto.

  • kejout
    kejout

    voir kejañ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...