Recherche 'keur...' : 12 mots trouvés
Page 1 : de keur-1 (1) à keuruzenn (12) :- keur .1keur .1
m. –ioù
(1) Chœur, chant en commun.
●(1499) Ca 52b. Cuer. g. idem.
●(1659) SCger 25b. chœurs des Anges, tr. «chœuriou an Æles.»
●(1857) LVH 86. cannein en hymn Veni Creator, péhani e zou continuet a zeu gairr dré er verdér.
(2) Chœur (ange).
●(1894) BUZmornik 196. Doue en em zervich euz ar c'heuriou izela etouez ar sperejou euruz, da lavaret eo, euz ann elez hag euz ann arc'helez. Doue a joaz he gannaded er c'heuriou huela hag ar c'hannaded-ma a hanver neuze ive elez pe arc'helez petra bennag m'o deuz eunn hano all er baradoz.
(3) Chœur d'église.
●(1659) SCger 25b. le chœur d'Eglise, tr. «chœur an Ilis.»
●(1857) LVH 84. ar ou deuhlin doh er balustr ag er hairr. ●(1876) TDE.BF 341b. Keur, s. m., tr. «Chœur, terme de théologie ; pl. iou.» ●Keuriou ann elez, tr. «les neufs chœurs des Anges.»
●(1928) FHAB Mezheven 206. o doa gwir da gaout o bez, e kreiz ar c'heur. ●(1943) VKST Meurzh/Ebrel 250. etre ar c'heur ha kroazenn gleiz an iliz.
- keur .2keur .2
m. (jeu de cartes) Cœur.
●(1732) GReg 724b. Pique, treffle, caro, cœur, tr. «Picqès, trefflès, caro ha cœur.» ●(17--) EN 191. Tair a geur a voelan, tr. «Je vois trois de cœur.»
●(1890) MOA 172a. Cœur (jeu de cartes), keuren, f. s. ; du cœur, keur, m. pl.»
●(1933) KANNkerzevod 75/9. goude bea troet nao guech al lakez keur enep tro an eol…
- keurenn .1keurenn .1
f. –ed, –où Belle femme, beauté.
●(1957) PLBR 229. P[ommerit]-le-V[icomte] tyeurenn, "jolie fille", pl. tyeurenno. ●(1962) TDBP Ia 133-134. Honnez, ’vat, pa vo lakeet an abid nevez-ze dindanni, a vo eun dieurenn ! tr. « celle-là, quand on lui aura mis cette robe neuve, sera une élégante ! » ●(1983) PIKO 216. Ur plac'h eus ar c'haerañ ! ur wir geurenn ! ●(1970) BHAF 203. Ne luchen ket re eta ouz an dieurenn. ●382. Dieurenn (eun). Eur gitez, eur plah, gand eur ster-wasaad.
- keurenn .2keurenn .2
f. (jeu) Carte de cœur.
●(1890) MOA 172a. Cœur (jeu de cartes), keuren, f. s. ; du cœur, keur, m. pl.»
- keureug .1
- keureug .2keureug .2
voir teureug
- keureukakeureuka
v. Kas da geureuka : envoyer promener.
●(1966) BRUD 30/13 (T) E. ar Barzhig. Me n'on ket bet jamez eur merhetaer, na n'on, ha n'eo ket amañ ez ajen d'ober ma ran, gand doan da veza kaset da granketa pe da geureuka, rag me, pichoñs, a oa deut euz al lanneg d'ar prad. ●(1970) BHAF 258 (T) E. ar Barzhig. Kaset e veze da geureuka gand unan bennag.
- keuriñkeuriñ
v.
(1) V. tr. d. Bien se peigner.
●(1957) PLBR 229. P[ommerit]-le-V[icomte] tyeuri he bleo, tr. «s'arranger les cheveux (d'une façon plus précise, à Squiffiec : faire la raie au milieu).»
(2) V. pron. réfl. En em geuriñ : se parer, être à sa toilette.
●(1957) PLBR 229. P[ommerit]-le-V[icomte] en em dyeuri, tr. «se parer.»
- keurteukeurteu
interj. =
●(1909) BROU 231-232. (Eusa) une expression assez difficile à expliquer : Keurteu lear ou parfois : Keurteu. Le sens est assez imprécis. Ce qui en donne quelque idée c'est notre : ma foi, oui ; ma foi, non. – Keurteu ! gwellac'h eo ganen ma foi, j'aime mieux.
- keurusa
- keuruzkeuruz
coll. (ichtyonymie) Anguilles.
●(1732) GReg 37b. Anguille, poisson de riviere, tr. «Queurusen. p. queurus H[aut] Leon.»
- keuruzennkeuruzenn
f. –où Anguille.
●(1732) GReg 37b. Anguille, poisson de riviere, tr. «Queurusen. p. queurus H[aut] Leon.»