Devri

Recherche 'kig...' : 79 mots trouvés

Page 1 : de kig (1) à kignaj (50) :
  • kig
    kig

    m. –où

    I.

    A. Viande, chair.

    ●(1499) Ca 38a. g. maladie entre cuir et char. b. cleuet entre quic ha crohenn. ●(c. 1501) Lv 231/2. quic gl. caro. ●235/121. quic gl. carnes. ●171b. Quic. g. char. ●(1530) Pm 6. Corf ha quic ha goat benniguet, tr. « Corps et chair et sang bénis » ●228. Pan vezo da quic maru myc yen, tr. «Quand ta chair sera tout à fait morte et froide.» ●(1612) Cnf 31a. abstinaff à quic, huyou, ha formaig. ●(1633) Nom 14b. Caro : chair : quicq. ●55b. Minutal : chair mincée, hachis, paté en pot : quic mincet, haceïs, pastez pot. ●56a. Visceratio : largesse & donnée de chair cruë : larguentez græt á quic criz. ●60a. Caro fuma durata, vel infumata : chair enfumée : quic moguedet.

    ●(c.1680) NG 1946. Dispennet oué, quic ha crohen. ●(1659) SCger 168a. quic, tr. «chair.» ●(1688) DOctrinal 140/10. Adiu eta, adiu, va tat. / Mont à ra d'an tan gant hunat, / En Infern é vizin cernet, / Bemdez, bemnos, da veza losquet, / An drouc-speret am goall tretto, / Quicq ha croc'hen em dispenno. ●(1732) GReg 147a. Chaire, viande, tr. «Qicq. qigou. Van[netois] qicq. p. qigueü.»

    ●(1821) SST 186. daibrein quic. ●(1868) FHB 185/231b. kig eujenn, kig leue, pusined ha traou all, kig e-bed ne vanke.

    B. (religion)

    (1) Ar c'hig : le péché de chair.

    ●(1761) HBrezonec prefaç [2]. ec’hobtenont digant Doue an nerz da drec’hi ar c’hic, ar bet, hac an drouc-Speret.

    ●(1849) LLB 157. Er bed, er hig, en diaul e ven hur hol bamdé.

    (2) [en apposition] (Jour) gras, où l'on est autorisé à manger de la viande.

    ●(1912) BUAZpermoal 248. ar zadorn a zo eun devez kig, ar pez ne oa ket gwechall.

    II. [devant un nom d'animal au singulier]

    (1) Kig hoc'h : viande de porc.

    ●(1499) Ca 171b. caroporcina / ne. b. quic houch. ●(1633) Nom 59a. Lardum, laridum : lard bacon : quic sall, quic ouch.

    ●(1659) SCger 21a. manger du pourceau, tr. «dibri quic oc'h.»

    (2) Kig bevin, kig ejen : viande de bœuf.

    ●(1499) Ca 171b. caroachina / ne. b. quic beuyn. ●(1633) Nom 59b-60a. Caro bubula : chair de bœuf : quic beuin, quic eugen.

    (3) Kig maout : viande de mouton.

    ●(1499) Ca 171b. caro ouina. b. quic mout. ●(1633) Nom 60a. Caro ouilla, veruecina : chair de mouton : quic maout.

    ●(1659) SCger 21a. manger du mouton, tr. «dibri quic maout.»

    (4) Kig leue : viande de veau.

    ●(1499) Ca 171a. carouitulina. b. quic lue. ●(1633) Nom 60a. Caro vitulina, vt assum vitulinum, Cicero : chair de veau : quic leuë.

    (5) Kig gavr : viande de chèvre.

    ●(1732) GReg 739a. Le bas Pontscorf. Pond-scorf isélañ. Pontscorf bidré. (comme ils élèvent beaucoup de chèvres, on supose qu'ils en mangent aussi beaucoup, ce qui a donné lieu de dire : Pondscorf Bidré : / Qicq gaour, Béé.

    III.

    (1) Bezañ na kig na pesked, na kig na pesk : nag eus un tu, nag eus un tu all.

    ●(1877) FHB (3e série) 42/325b. Tud, na kik na pesket, na mad na fall.

    ●(1906) BOBL 12 mai 86/3a (K). Dubuisson n’eo na kig na pesk. Eur post-kled ! ●(1907) BOBL 27 juillet 148/2b. eur vousc’hoarz – na kik na pesk – ha na lavar d’in netra a vad. ●(1907) FHAB Meurzh/Ebrel 38 (L) J.-F. Caer. D'ar re ne garont ket an traou fall e roont scridou etre daou, n'int na kig na pesked, e giz ma vez lavaret. ●(1908) KMAF 54 E. Crocq. Hag hirio e roan c'hoaz va ger d’it da gemeret ac'hanout war va listen a-benn an taol kenta... ; rak unan pe zaou a zo mall bras d’in teuler er-meaz, abalamour n’ouzoun mui petra int deut da veza ; n'int ken na kig na pesked !

    (2) Kaout kig pe groc'hen eus un afer : (en) avoir la cuisse ou l’aile.

    ●(1732) GReg 240a. J'aurai cuisse ou aîle de cette affaire, tr. G. Rostrenenn «Me am bezo qicq, pe groc'hen eus an afer-ze.»

    ●(1931) VALL 175. J'en aurai cuisse ou aile, tr. F. Vallée «kig pe groc'hen am bezo.»

    (3) Prenañ kig digant ar bleiz : acheter chèrement.

    ●(1924) NFLO. acheter. a[cheter] cher qq. ch., tr. Loeiz ar Floc'h «prena kig digant ar bleiz.» ●(1942) VALLsup 32. Acheter chèrement, tr. F. Vallée «prena kig digand ar bleiz (acheter de la viande au loup).»

    (4) Debriñ e gig a-raok e soubenn : faire les choses à l’envers.

    ●(1912) RVUm 236 (Gu). Débret en des é gig érauk é soubenn. Ceci peut viser la mauvaise conduite avant le mariage. ●(1912) MELU XI 379 (Ku). Dibri e gig 'rôk e zouben, tr. E. Ernault «Manger sa viande avec (lenn : avant) sa soupe, mettre la charrue avant les boeufs (Haute-Corn[ouaille])» ●(1931) VALL 264. Faire les choses à l'envers; tr. F. Vallée «debri e gig araog e soubenn fam.»

    (5) Hejañ e gig : maigrir.

    ●(1943) FHAB Meurzh/Ebrel 269 (Ki Sant-Vig). Heja e gig = maigrir.

    (6) Kaout kig leue : voir leue.

  • kig-astenn
    kig-astenn

    m. Chair sans consistance.

    ●(1879) ERNsup 157. kik astenn, chair molle, qui s'allonge, qui n'a pas de consistance, Trév[érec].

  • kig-ber
    kig-ber

    m. Viande rôtie à la broche.

    ●(1732) GReg 147a. Chair rôtie, tr. «qicq bèr.»

    ●(1924) BILZbubr 46/1090. heugi na rez-te ket dirak ar c'hig-ber ? Kig-ber da eur fri lous evel da hini-te !...

  • kig-berv
    kig-berv

    m. Bouilli.

    ●(1732) GReg 108a. Du boüilli, viande boüillie, tr. «Qycq bero.»

  • kig-brizh
    kig-brizh

     m. Viande entrelardée.

    ●(1732) GReg 563a. Petit-lard, lard qui est entre-lardé, tr. «qicq-briz.»

  • kig-dant
    kig-dant

    voir kig-dent

  • kig-dent / kig-dant
    kig-dent / kig-dant

    m. (anatomie) Gencive.

    ●(c. 1501) Lv 232/15. quic an dent gl. iungiua. ●(1633) Nom 19b. Gingiua : genciue : quicq an dent.

    ●(1659) SCger 62a. genciue, tr. «quic an dent.» ●168a. quicdant, tr. «genciue.» ●(1732) GReg 454a. Gencive, tr. «qicq-dént. qicq an dént. ar c'hicq-dént.»

    ●(1876) TDE.BF 344b. Kik-deñt, s. m., tr. «Gencive.»

    ●(1900) KEBR 18. Ar c’hik-dent, tr. « Les gencives » ●(1907) VBFV.bf 40a. kig-dent, m., tr. «gencive.»

  • kig-gouez
    kig-gouez

    m. Gibier.

    ●(1876) TDE.BF 345a. Kik-gouez, s. m., tr. «Gibier en génaral, mais surtout des quadupèdes.»

  • kig-ha-farz
    kig-ha-farz

    m. (cuisine) =

    ●(1922) IATA 18. Ne pezo ket izoum da ober kig-ha-fars.

  • kig-hoc'h
    kig-hoc'h

    m. (boucherie) Viande de porc.

    ●(1633) Nom 59a. Lardum, laridum : lard bacon : quic sall, quic ouch. ●Succidia : costé de lard : costez quic sal, pe quic ouch. ●60a. Caro suilla, porcina : chair de pourceau : quic sal, quic ouch.

    ●(1732) GReg 563a. Lard, graisse ferme des animaux, particulierement des pourceaux, tr. «Qicq-houc'h.» ●(1744) L'Arm 214a. Lard, chair de porc, tr. «Quicq-oh : quic-moh. (Les Vannetois se mocquent de, Quicq-moh, les Noyal-Pontiviens s'effarouchent de, Quicq-oh.) m.»

  • kig-jech
    kig-jech

    voir kig-sach

  • kig-kresk
    kig-kresk

    m. Carnosité, excroissance de chair.

    ●(1732) GReg 137a. Carnosite, tr. «qicq-cresq.» ●383b. Excressence, chair superfluë qui croît en quelque endroit du corps, tr. «qicq-cresq.»

    ●(1876) TDE.BF 345a. Kik-kresk, s. m., tr. «Excroissance ou superfluité de chair.»

  • kig-larjez
    kig-larjez

    m. (cuisine) Lard à larder.

    ●(1744) L'Arm 214a. Lard à larder, tr. «Quicq largé. m.»

    ●(1931) VALL 418b. Lard à larder, tr. «kig-larjez.»

  • kig-lart
    kig-lart

    m. Lard.

    ●(1907) VBFV.bf 40a. kig-lart, tr. «lard.»

  • kig-marv
    kig-marv

    m. (pathologie) Gangrène.

    ●(1633) Nom 264b. Gangrena : chair morte : quicq maro.

  • kig-mir
    kig-mir

    m. (alimentation) Viande de conserve.

    ●(1957) AMAH 262. te, kafe, kig-mir.

  • kig-moc'h
    kig-moc'h

    m. (boucherie) Viande de porc.

    ●(1732) GReg 563a. Lard, graisse ferme des animaux, particulierement des pourceaux, tr. «qicq-moc'h.» ●(1744) L'Arm 214a. Lard, chair de porc, tr. «Quicq-oh : quic-moh. (Les Vannetois se mocquent de, Quicq-moh, les Noyal-Pontiviens s'effarouchent de, Quicq-oh.) m.»

    ●(1876) TDE.BF 345a. Kik-moc'h, s. m., tr. «Du lard.»

    ●(1933) CDFi 7 janvier. eun hanter-dousenn pastellou kig-moc'h mogedet. ●(1981) ANTR 194. Diazez bevañs Yann Gouer eo ar c’hig moh.

  • kig-pared
    kig-pared

    m. Viande cuite.

    ●(1732) GReg 147a. Chair cuite, tr. «qicq pared.»

  • kig-rost
    kig-rost

    m. Du rôti.

    ●(1732) GReg 147a. Chair rôtie, tr. «qicq rost.» ●830b. Du rôti, & du boüilli, tr. «qicq rost , ha qicq béro.»

    ●(1876) TDE.BF 345a. Kik-rost, s. m., tr. «Du rôti.» ●(1878) EKG II 282. An hanter a lakaimp da oner kik rost.

    ●(1907) VBFV.bf 40a. kig-rost, tr. «du rôti.»

  • kig-sach
    kig-sach

    m. Chair sans consistance.

    ●(1879) ERNsup 157. kik jech, chair molle, qui s'allonge, qui n'a pas de consistance, Trév[érec].

    ●(1942) VALLsup 28b. Cartilage, tr. «kig-jech m. T[régor] popul[aire], en parl. des cartilages que l'on trouve en mangeant dans la viande.»

  • kig-saezon
    kig-saezon

    voir kig-sezon

  • kig-sall
    kig-sall

    m. (charcuterie)

    (1) Lard salé.

    ●(1499) Ca 51b. coenne. b. tonnenn quic sall. ●(1521) Cc (d’après GMB 554). Quyc sall du salé. ●(1633) Nom 59a. Lardum, laridum : lard bacon : quic sall, quic ouch. ●Lardum rancidum : lard rancé, chansi : quic sall moguedet, quic sal loüedet. ●134b. Carnarium : où on pend la chair salée ou enfumée : an læch ma vez lecquæt an quic sall, ha couguet (lire : crouguet) an quic moguedet.

    ●(1659) SCger 21a. chair salée, tr. «quic sall.» ●27b. couene de lard, tr. «tonen quic sal.» ●72a. lard, tr. «quic sal.» ●(1732) GReg 563a. Lard, graisse ferme des animaux, particulierement des pourceaux, tr. «qicq-sall.» ●840b. Salé, du salé, du porc salé, tr. «Qicq sall.»

    ●(1857) CBF 5. Kik sall pe gik bevin, tr. «du lard ou de la viande de bœuf.»

    ●(1922) BUBR 13/11. anduill, silsik, lard ha kig sall. ●(1931) VALL 672a. Salaison, tr. «kig-sal (lard salé).» ●(1963) LLMM 99/264. ul lampon bennak tapet moarvat p’edo o skrapañ ur bechad kig-sall.

    (2) Kig-sall sec’h.

    ●(1980) MATIF 35. Il y a là les grandes plaques de lard levées de chaque côté d’un porc gras, salées et suspendues par des ficelles à la poutre centrale ; on appelle ça du « lard sec » (kig sal sec’h).

  • kig-sezon / kig-saezon
    kig-sezon / kig-saezon

    m. (alimentation) Salaison.

    ●(1924) BUBR 39/878. kik-saezon, crêpes et laitage. ●(1943) SAV 26/69. eur pez mat a gig-seson. ●(1931) VALL 672a. Salaison, tr. «kig-sezon m.» ●(1943) SAV 29/15. marteze kig seson ? ●(1978) BAHE 97-98/60. Sezon : kig seson an hini a glever e Bro-Dreger (sêson), bevin sall. Gwechall e veze lazhet saout en tiegezhioù ha sallet ar c'hig anezho : hennezh eo a oa ar c'hig-sêson.

  • kigañ / kigiñ
    kigañ / kigiñ

    v. intr. Cicatriser.

    ●(1659) SCger 168a. guiga a ra ar gouli, tr. «la chair reuient a la playe.» ●(1732) GReg 147a. Prendre chair, parlant d'une plaïe, tr. «Qiga. pr. qiguet.» ●La chair revient à la plaie, tr. «Qiga a ra ar gouly.» ●405b. Ma plaïe se ferme, tr. «Qiga a ra va gouly.» ●727b. La chair commence à venir à vôtre plaë, tr. «Qiga a ra ho couly. coumançz a ra oz couly da guiga.» ●792a. Sa plaïe se guerit, & se referme, tr. «Qiga, ha qiza a ra e c'houly.» ●(1744) L'Arm 195b. S'incarner (…) Parlant d'une playe, tr. «Quiguein.»

    ●(1872) ROU 77b. Il faut que la plaie se cicatrise avant de guérir, tr. «ar gouli a rank kiga abars parea.» ●(1876) TDE.BF 344a. Kiga, v. n., tr. «Prendre chair, se fermer, parlant d'une plaie.»

    ●(1924) KANNgwital 263/195. setu ma rankas ar gouli kiga evit an eil guech.

  • kigdebrer
    kigdebrer

    m. –ion Carnassier.

    ●(1931) VALL 98a. Carnassier, tr. «kigdebrer pl. ien.»

  • kigder
    kigder

    m. Embonpoint.

    ●(1732) GReg 331a. Embonpoint, pleine santé, avec un peu trop de graisse, tr. «qicqder.»

  • kigek
    kigek

    adj.

    (1) Charnu, musculeux.

    ●(1499) Ca 171b. Quicguec. g. charnu. ●(1633) Nom 14a. Torus, lacertus, lacertorum torus, pulpa : la souris, charnure, muscles de chair : vn quiguen, vn plaçc quiguec, muscl, musclen. ●23b. Thanar, Carnosa pars manus inter pollicem & medium digitum : la soris : an plaçc quiguec pehiny so entre'n meur ha bis an yot, hac an bis creis.

    ●(1659) SCger 22b. charnu, tr. «quiguec.» ●(1732) GReg 154a. Charnu, uë, plein de chair, tr. «Qiguecq.»

    ●(1876) TDE.BF 344a. Kigek, adj., tr. «Charnu.»

    (2) Dodu.

    ●(1732) GReg 331a. Embonpoint, pleine santé, avec un peu trop de graisse, tr. «tailh qiguecq.» ●Elle a trop d'embonpoint, tr. «re guigecq eo.»

  • kigenn
    kigenn

    f. –où

    I. (1) Carnosité.

    ●(1732) GReg 137a. Carnosite, tr. «Qigeñ. p. qigennou.»

    ●(1876) TDE.BF 344a. Kigenn, s. f., tr. «excroissance.»

    ●(1934) BRUS 223. Une excroissance, tr. «ur gigen –neu.»

    (2) Muscle.

    ●(1633) Nom 14a. Torus, lacertus, lacertorum torus, pulpa : la souris, charnure, muscles de chair : vn quiguen, vn plaçc quiguec, muscl, musclen.

    ●(1732) GReg 647a. Muscle, partie de la chair destiné pour être l'organe du mouvement, tr. «Qyguenn. p. qyguennou.»

    ●(1876) TDE.BF 344a. Kigenn, s. f., tr. «muscle.»

    (3) Chair.

    ●(14--) Jer.ms 267. Me gray guyrydyc da quyguen, tr. «Je rendrai douloureuse ta chair.»

    (4) Complexion.

    ●(1633) Nom 267a-b. Torosus, lacertosus : charnu, qui a gros muscles, puissant : vn beninec (lire : behinec), vna en deues musclou bras, vnan festis (lire : fetis) á quiguen.

    ●(1732) GReg 188a. Complexion, disposition naturelle du corps, tr. «qiguenn.» ●701b. Pâte, complexion, tr. «Qiguenn.»

    ●(1876) TDE.BF 344a. Kigenn, s. f., tr. «Tempéramment, complexion.»

    II. (en plt de qqn)

    (1) Ur gigenn vat a zen : un homme de forte constitution.

    ●(1732) GReg 687b. Cet homme a été bien paitri, fait de bonne pâte, tr. «Ar persounaich-hont a so ur guiguenn vad a zèn.» ●910a. C'est un homme d'un bon temperament, tr. «Ur guiguenn vad a zèn eo.»

    ●(1876) TDE.BF 344a. Ur gigenn vat a zen eo, s. f., tr. «Il a une bonne complexion.»

    ●(1954) VAZA 186. ur gigenn vat a vartolod. ●(1956) LLMM 58/16. Ur gigenn vat a blac'h.

    (2) Ur gigenn fall a zen : un homme de faible constitution.

    ●(1732) GReg 188a. Il est d'une foible complexion, tr. «ur guiguenn fall a zen eo.»

  • kigennadur
    kigennadur

    m. –ioù Musculature.

    ●(1914) DFBP 219a. musculature, tr. «Kigennadur.»

  • kigennek
    kigennek

    adj. Musculeux, musclé.

    ●(1732) GReg 647a. Musculeux, euse, plein de muscles, tr. «Qyguennecq. qyguennus.» ●La peau du visage est toute musculeuse, tr. «Ar c'hroc'henn eus a visaich an dèn a so qyguennecq meurbed.»

    ●(1876) TDE.BF 344a. Kigennek, adj., tr. «Musculeux, plein de muscles.»

    ●(1931) VALL 487b. Musculeux, tr. «kigennek.»

  • kigennerezh
    kigennerezh

    m. Cicatrisation.

    ●(1931) VALL 123a. Cicatrisation, tr. «kigennerez m.»

  • kigennet
    kigennet

    adj.

    (1) Musclé.

    ●(1903) MBJJ 109. Diou vræc'h kigennet a dap ac'hanon.

    (2) Cicatrisé.

    ●(1931) VALL 123a. Cicatrisé, tr. «kigennet.»

  • kigenniñ
    kigenniñ

    v. intr. Se cicatriser.

    ●(1931) VALL 123a. se cicatriser, tr. «kigenni.»

  • kigennus
    kigennus

    adj.

    (1) Musculeux, musclé.

    ●(1732) GReg 647a. Musculeux, euse, plein de muscles, tr. «Qyguennecq. qyguennus.»

    ●(1914) DFBP 219a. musculeux, tr. «Kigennus.»

    (2) Qui donne du muscle.

    ●(1931) VALL 487b. qui donne des muscles, tr. «kigennus.»

    (3) Cicatrisant.

    ●(1931) VALL 123a. Cicatrisant, tr. «kigennus.»

  • kiger
    kiger

    m. –ion Boucher.

    I.

    ●(1499) Ca 23b. Bocer vide in quiguer et bouchier cest tout vng. ●24a. g. bouchier. b. quiguer. ●171b. Quiguer pe quigueres g. bouchier ou bouchere.

    ●(1659) SCger 15b. boucher, tr. «quiguer.» ●168a. quiguer, tr. «boucher.» ●(1732) GReg 106a. Boucher, celui qui vend de la chair de beuf, mouton, cochon &c taillée en pieces., tr. «Qyguer. p. qygueryen.»

    ●(1829) IAY 28. e commandas an ampereur d'ar guicguerrien staillan quicq da voerzan. ●(1876) TDE.BF 344a. Kiger, s. m., tr. «Boucher ; pl. ien.»

    ●(1908) PIGO II 20. eur c'higer o lemma e gontel. ●(1929) CDFi 19 janvier. «Gwelloc'h eo beza kiger eget leue !» ●(1934) PONT 27. e zeer da di ar c'higer.

    II.

    (1) Sioul evel un oan o vont d'ar c'higer : voir oan.

    (2) Prenañ stripoù digant chas ar gigerien : voir stripoù.

  • kiger-moc'h
    kiger-moc'h

    m. Charcutier.

    ●(1732) GReg 152b. Charcutier, marchand de chair de pourceau, tr. «Qiguer-moc'h. p. qigueryen-moc'h.»

    ●(1876) TDE.BF 344a. Kiger-moc'h, s. m., tr. «Qui fait métier de tuer les porcs.»

    ●(1924) FHAB Gouere 265. Eur c'higer-moc'h eo. ●(1934) BRUS 269. Un charcutier, tr. «ur higour-moh.»

  • kigerenn
    kigerenn

    f. –où Morceau de viande de conserve.

    ●(1975) UVUD 25. (Plougerne) An tammou bian a vehe drebet araog a da-c'houde ar c'higerennou-se a basee toud er moged.

  • kigerez
    kigerez

    f. Bouchère.

    ●(1499) Ca 171b. Quiguer pe quigueres g. bouchier ou bouchere.

    ●(1732) GReg 106a. Bouchere, celle qui vend la chair, tr. «Qyguerès. p. ed.»

  • kigerezh
    kigerezh

    f. –ioù

    (1) Boucherie (local).

    ●(1499) Ca 171b. Quiguerez. g. boucherie. l. hec carnificina / ne. ●(c.1500) Cb 38b. [charaing] g. cest charoingne morte de boucherie. b. charaing. maru en quiguerez. ●(1633) Nom 127b. Laniena : boucherie : quiguerez. ●243a. Carnarium, taberna carnaria : la boucherie : an quiguerez, cochy'n quicq.

    ●(1732) GReg 106a. Boucherie, lieu où l'on vend la grosse viande, tr. «Quiguérez. p. qyguerezou.»

    ●(1911) BUAZperrot 483. prena gwella tammou a gave er gigerez. ●648. Epad ar c'horaïz e weler anezo o vont d'ar gigerez evel chas. ●(1931) VALL 74a. Boucherie, tr. «kigerez f. pl. ou.»

    (2) Abattoir.

    ●(1925) FHAB Here 378. evel ma 'z a eun oan d'ar gigerez. ●(1935) KANNgwital 391/67. da gas o denved d'ar gigerez.

  • kigerezh-voc'h
    kigerezh-voc'h

    f. Charcuterie.

    ●(1931) VALL 111b. Charcuterie, boutique, tr. «kigerez-voc'h f. pl. kigerezou-moc'h.»

  • kigeri
    kigeri

    f. –où

    (1) Boucherie (local).

    ●(1732) GReg 106a. Boucherie, lieu où l'on vend la grosse viande, tr. «qyguery. p. qygueryou.»

    ●(1876) TDE.BF 344a. Kigeri, s. f., tr. «Boucherie ; pl. kigeriou.»

    ●(1903) MBJJ 210. o troieta en dro d'ar gigeri.

    (2) Boucherie (métier).

    ●(1908) PIGO II 171. ar bôtred oa ar gigeri war o c'hont.

  • kigeriñ
    kigeriñ

    v. tr. d. sens fig. Charcuter.

    ●(1877) FHB (3e série) 23/187b. piou biscoaz en dije kivijet ha kigeret an nasion evel Gambetta ?

  • kiget
    kiget

    adj.

    (1) Cicatrisé.

    ●(1857) CBF 75. Abarz nemeur e vezo kiget ho kouli, tr. «Avant peu, votre blessure se remplira.»

    ●(1931) VALL 123a. Cicatrisé, tr. «kiget.»

    (2) Charnu.

    ●(1659) SCger 21b. charnu, tr. «guiguet (lire : quiguet).»

  • kigiñ
    kigiñ

    voir kigañ

  • kign .1
    kign .1

    adj. Écorcé.

    ●(1732) GReg 708a. Pelard, bois pelé pour avoir l'écorce à faire du Tan, tr. «Coad qign.»

    ●(1890) MOA 229a. Bois écorcé, tr. «keuneud kign (L[eon]).»

  • kign .2
    kign .2

    m.

    (1) Écorce.

    ●(1876) TDE.BF 344a. Kign, s. m., tr. «Écorce de bois, écorchure à la peau.»

    (2) Produit de l’écorçage des chênes.

    ●(1962) EGRH I 33. kign m., tr. « produit de l’écorçage des chênes. »

    (3) Équarissage.

    ●(1962) EGRH I 33. kign m., tr. « équarissage. »

    (4) Gwerzhet d’ar c’hign : vendu pour être écorché.

    ●(1924) ZAMA 8. daou goz azen blevek, fall awalc'h evit beza gwerzet d'ar c'hign.

  • kignadeg
    kignadeg

    f. -où (Travail d’)écorçage.

    ●(1962) EGRH I 33. kignadeg f. -où, tr. « écorçage (travail). »

  • kignadenn
    kignadenn

    f. –où

    (1) Écorchure.

    ●(1659) SCger 168a. quignaden, tr. «écorchure.» ●(1732) GReg 319a. Écorchure, tr. «Qignadenn. p. qignadennou.»

    ●(1867) MGK 9. eur gignaden, / Dioc'h ar c'holier am stag enn deiz oc'h va chaden. ●(1876) TDE.BF 344b. Kignadenn, s. f., tr. «Écorchure à la peau.»

    ●(1927) FHAB Meurzh 69a. kignadennou an diadrenv a zo dies da barea. ●(1933) OALD 45/215. mad ouz an trouc'hou, ar c'hignadennou, ouz ar skaotodurez (lire : skaotadurez), ar ruzderiou. ●(1962) EGRH I 34. kignadenn f. -où, tr. « éraflure de la peau. » ●(1974) TDBP III 206. Ar gignadenn am-oa graet em gar na wella ket, tr. « l’écorchure que je m’étais faite à la jambe ne guérit pas »

    (2) Écorçage.

    ●(1962) EGRH I 34. kignadenn f. -où, tr. « écorçage. »

    (3) sens fig. Plaie, blessure.

    ●(1866) LZBt Du 202. ar c'hinadenno niveruz a c'harze ouz-in da boezan war ma zreid.

    ●(1915) MMED 403. o skei hep ehan a gleiz hag a zeou, hag e tistroas hep an disterra kignaden.

  • kignadur
    kignadur

    m. –ioù

    (1) Écorchure.

    ●(1732) GReg 319a. Écorchure commencée, tr. «qignadur.» ●(1744) L'Arm 122b. Ecorchure, tr. «Quignadur.. reu. m.» ●442b. Excoriation, tr. «Quignadur.»

    ●(1907) VBFV.bf 40a. kignadur, m., tr. «écorchure.» ●(1922) EOVD 168. hemb gobér kignadur dehou. ●(1932) BRTG 114. kignadur kribenneu kegér. ●(1962) EGRH I 34. kignadur m., tr. « écorchure. »

    (2) Écorce arrachée pour le tan.

    ●(1931) VALL 239a. Écorce arrachée pour le tan, tr. «kignadur (de chêne dero) m.»

    (3) Écorçage.

    ●(1962) EGRH I 34. kignadur m., tr. « écorçage. »

  • kignaj
    kignaj

    m.

    (1) Écorce qu'on enlève du tronc.

    ●(1957) PLBR 51. kignaj, tr. «Trég[or] (l'écorce que l'on enlève d'un tronc.»

    (2) Couche superficielle (de mauvaises herbes).

    ●(1960) EVBF I 335. kignach, St-Clet, couche superficielle (kignad, enlever cette couche, et gratter, écorcher).

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...