Recherche 'klank...' : 2 mots trouvés
Page 1 : de klank (1) à klankouer (2) :- klankklank
m. (argot de La Roche-Derrien)
(1) Bouche. cf. klak
●(1885) ARN 35. Bouche. – Br. : Geno. Arg[ot] : Klang.
●(1935) ANTO 82. Goût a oar miñsonardi gant e glank ? ●(1975) BAHE 87/7. Serr da glank, Fridu, kozh ki brein. ●10. Miñsonerien, serrit ho klank. ●14. Klank : genou, beg.
(2) Blaz a zo war e glank : il a la gueule de bois.
●(1885) ARN 43. Pour signifier la pituite du lendemain : blaz a zo war he glang, mot à mot : (mauvais) goût il y a sur sa bouche ; en français : il a la gueule de bois.
- klankouerklankouer
m. –où (argot de La Roche-Derrien)
(1) Bouche.
●(1970) BHAF 42. evid ma serro he hlankouer. ●384. Klankouer. Korzaillen, gouzoug. «Hennez e tremen kalz a lonkaj en e glankouer.» ger euz «tunodou» (trefoedaj) Ar Roh, med anavezet a-walh en trowardroiou. ●(1973) LLMM 161/435. ur pezh klankouer spontus dezhi. ●(1975) BAHE 87/4. an tamm miñvig a oa o vont da gas d'e glankouer. (…) klankoueroù ken bras ha pentonioù. ●14. Klankouer : genou, beg.
(2) Miñson war da glankouer : ferme ta gueule.
●(1974) SKOL 55/45. E Lannuon, e lavaras dezhañ : «Miñson war da glankouer !»