Devri

Recherche 'koll...' : 36 mots trouvés

Page 1 : de koll-1 (1) à kollvez (36) :
  • koll .1
    koll .1

    adj. Bezañ koll : avoir perdu.

    ●(1879) ERNsup 159. koll out, tu as perdu (à un jeu), Trév[érec].

    ●(1923) AAKE 5. Gwelet a rez, Garskanv emaout koll... ●(1970) LLMM 143/443. met koll out en-dro-mañ.

  • koll .2
    koll .2

    m. –où

    (1) Perte.

    ●(1847) MDM 1. komz gant ho kerent pe vignouned eus ho kollou pe hoc'h izu-mad.

    ●(1659) SCger 90b. perdition, tr. «coll.»

    ●(1906) BOBL 29 septembre 106/1a. en em assuri a eneb ar c'hollou loened. ●(1907) FHAB Eost 168. enep ar c'hollou chatal. ●(1909) FHAB Gouere 201. en em ziouall eus ar c'hollou (kollou eost ha kollou chatal).

    (2) (Courir à sa) perte.

    ●(1834) SIM 162. epad ma qerze e vreur maleurus varzu e goll.

    (3) Perte militaire.

    ●(1633) Nom 192b. Serra prœliari : escarmoucher : ekarmouchiff, squeiff dan col dan gounit.

    (4) Koll kousked : perte de sommeil.

    ●(1847) MDM 50. trubuillou, kollou-kousked, lazidigesiou, remorsiou.

    ●(1916) KANNlandunvez 60/431. en em zigollit euz ar c’holl-kousket a vezo bet hed ar zizun.

    (5) Labourat war goll : travailler à perte.

    ●(1920) FHAB Mezheven 353. Evit ma ne labourimp ket war goll.

    (6) War goll : en perdition.

    ●(18--) SAQ I 169. an eal mad a wel var goll an tenzor a ziwalle !

    (7) Fausse-couche.

    ●(1890) MOA 189b. Fausses couches, tr. «koll, m.»

    (8) Déchet.

    ●(1659) SCger 36b. dechet, tr. «coll.»

  • koll .3
    koll .3

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Perdre.

    ●(14--) N 1637. Mar quell e lin accoquinet, tr. «S'il perd son lin (que tu aies) volé.» ●(1499) Ca 40a. Coll. g. perdre. ●(1612) Cnf.epist 36. Euzen eguit nep brut, da couraig na coll quet. ●(1612) Cnf 23b. deceu tut hac ober dezo coll ho enor. ●(1633) Nom 7b. Litera caduca : lettre qui blanchit, & s'efface : lizer á guen, hac á coll ez fecoun. ●262b-263a. Abortus, abortio, abortiuum : auortement : auortamant, collez, pa coll vn gruec bugalè.

    ●(1659) SCger 90b. perdre, tr. «coll.»

    ●(1848) GBI II 268. kollet hec'h alc'houeo, tr. «perdu ses clefs.» ●(1869) EGB 118. dès que l'on ne voit pas bien ce qu'on doit faire, on perd beaucoup de temps, tr. «a gichen na wéler két mâd pétra a zo dléet da ober, é koller kalz a amzer.»

    (2) C'hoari koll pe c'hounit : jouer son va-tout.

    ●(1633) Nom 193b. De summa rerum prœlio decertare, de summa imperij dimicare extremam belli aleam, experiri summam salutem periclitari, in dubiam seruitij imperiiq ; aleam ire, aleam omnem iacere, vltima experiri : se mettre en hazard, ou de vaincre ou d'estre vaincu par bataille : en em lacquat en hasard, da fezaff pe da vezaff, fezaff fezet dre'n coumbat, hoariff coll pe gounit.

    ●(1906) KPSA 98. er stourmad a c'hoarier ennan koll pe c'hounid ?

    (3) Marc'had koll pe c'hounit : marché fait en bloc, pas au détail.

    ●(1913) KZVr 25 - 24/08/13. Marc'had a-drak, koll pe c'honid, marché fait en bloc, tout venant.

    (4) Trop choyer, perdre (un enfant).

    ●(1744) L'Arm 170b. Gater un enfant, tr. «Collein ur hroaidurr.»

    (5) Dépraver, corrompre.

    ●(1732) GReg 270a. Depraver, corrompre le goût, les mœurs ou la doctrine, tr. «Coll. pr. collet. Van[netois] coll. colleiñ. ppr. collet.»

    (6) Bezañ kollet diouzh ub. : avoir perdu qqn.

    ●(1859) MMN 136. collet, emeza, oun bet diouc'h va zud ac abaoue n'em eus ket ho guelet.

    (7) (religion) Koll an oferenn : manquer la messe.

    ●(1621) Mc 24. Collet em eux an offeren dan dez maz oa gouel.

    (8) Koll e anaoudegezh : perdre sa connaissance, perdre conscience.

    ●(1919) TOBB 29. A nevez e kollan va anaoudegez. Pa deuan adarre da vad, e oan va unan.

    (9) Koll (ar) gwel : perdre de vue.

    ●(1849) LLB 646. Hemb kol guel ag en aud.

    ●(1906-1907) EVENnot 15. (Landreger) En dro-gorn aze em euz kollet ar well anean, tr. « je l'ai perdu de vue.»

    II. V. intr.

    (1) (en plt de qqn) Mont da goll : aller à sa perte.

    ●(1580) G 211-212. Gentyl ha commun en un stroll / ez omp aet en un stat da coll, tr. «Nobles et vilains, de compagnie / Nous sommes allés également à notre perte.»

    ●(1659) SCger 91a. perir, tr. «mont da goll.»

    ●(1915) KANNlandunvez 49/343. harp ouz an Ao. Doue, ne zaimp morse da goll.

    (2) (en plt de produits alimentaires) Mont da goll : se gâter.

    ●(1955) STBJ 76. pesked e kachedou koad, eur gwiskad kler warno da virout outo da vont da goll. ●81. abaoe ma zo eet eur vagad holen da goll.

    (3) (en plt du bétail) Dépérir, maigrir.

    ●(1923) FHAB Du 432. al loened paour ne reont nemet koll bemdez.

    (4) (en plt de qqn) Treiñ da goll : se perdre moralement.

    ●(1959) BRUD 8/61. Abred pe ziwezad, e oa tonket dezi [d'ho merh] trei da goll.

    (5) (agriculture) =

    ●(1868) FHB 169/98a. difonta ha dizoura an douarou so o coll e meziou Rom.

    (6) =

    ●(1966) LIMO 12 août. er beizanted e sel du doh ou farkad éd é koéh hag é kol.

    (7) Koll kuit =

    ●(17--) TE 11. eit mirèt ne vezai bet collét qùit er béd.

    (8) Tomber.

    ●(1847) MDM 367. petra eo ar paper-se a zo o vont da goll eus da c'hodell ?

    (9) Na goll gant ub. : ne pas être en reste avec qqn.

    ●(1939) KOLM 12. Rak er sent ag en Iùerhon e vourè guélet bro ha Kolmkel ne gollè ket getè ar en tu-sé.

    (10) Koll war ub. : céder à.

    ●(1855) TOB 4. Ces chrétiens ne le cèdent en rien à ceux des temps primitifs, tr. «Ar gristenien-ze na gollont tamm war ar re gentan.»

    III. V. pron. réfl. En em goll.

    (1) En em goll diouzh ub. : perdre qqn (dans la foule).

    ●(1859) MMN 83-84. Sant Joseph ac ar Verc'hes (…) a iea bep bloas da adori Doue d'an Templ a Jerusalem : Jesus o veza eat ganto en em gollas diouto : bras e oue enkres ar priejou santel.

    (2) En em goll kuit =

    ●(17--) TE 5. hi e achihuas hum goll qùit.

    (3) (religion) Perdre son âme.

    ●(1869) FHB 210/2. en em goll ive calz a dud dre ar goal skueriou.

    (4) Périr.

    ●(1659) SCger 91a. perir, tr. «en em coll.»

    IV.

    (1) Kinnig koll da : menacer.

    ●(1910) DIHU 61/108 (G) *Iouan Sant Ivi. Kerhet de glah hou morhol bras ha keniget kol dehé. ●110. ean a genig kol de Iehann. ●(1936) DIHU 300/95 (G) L. Herrieu. Kenevé ma kenigér kol d'er soudarded eit ou derhel ama, chetu pelzo é vehè achiù er brezél... ●(1942) DIHU 377/164 (G) L. Herrieu. Kennig e hra kol, ha start, de gériz ha ne vennant ket labourat aveit er Germaned.

    (2) Mont e koll ruz : disparaître totalement de la vue.

    ●(19--) NPER (Li-Rosko) A. Kreignou. Ar gerent ne baouezont da zellet warzu an hent ma ya al lestr ken na vezo et e koll ruz.

    (3) Koll e bemp gwenneg : voir gwenneg.

    (4) Koll an nord : voir nord.

    (5) Koll e benn : voir penn.

    (6) Koll e sterenn : voir sterenn.

    (7) Koll ar stur : voir stur.

    (8) Koll e bod-houarn bihan : voir pod-houarn.

    (9) Koll an neudenn : voir neudenn.

    (10) Koll e neudenn : voir neudenn.

    (11) Koll ar poell eus e neudenn : voir neudenn.

    (12) Koll ar poell eus e gudenn : voir kudenn.

    (13) Koll ar marc'h hag e gabestr : voir marc'h.

    (14) Koll e hini glas : voir glas.

    (15) Koll e vuoc'h vrizh : voir buoc'h.

    (16) Koll ar gwellañ dant eus e benn : voir dant.

  • koll / kol .4
    koll / kol .4

    [vbr coll, mbr quel-, br -kol (NL), vcorn col- (Campanile 29), corn koll, vgall coll (Falileyev 34), virl coll gl. « corylus » (LEIA C-157, DIL 326), gaul coslo-, collo- (formes déduites, Delamarre 127) < celt *kosl- < IE *kos(e)lo- « noisette » (Falileyev 34, EDPC 218) ; cf. latin corulus, all hasel, ang hazel ; breton kol(l) > kel- en composition] cf. kelvez & kelvezenn .1

    S. Noisetier.

    ●(c.800) MSvbr I Manuscrit BNF latin 10290 f°14a (DGVB 114a). coll gl. « corilus », tr. « coudrier, noisetier ». ●f°23a. coll gl. « colurnus », tr. « noisetier ». ●f°26a. coll gl. « corylus », tr. « noisetier ».

  • koll-amzer
    koll-amzer

    m. Occupation inutile.

    ●(1962) EGRH I 39. koll-amzer m., tr. « occupation inutile. »

  • koll-bara / koll-e-vara
    koll-bara / koll-e-vara

    m. Vaurien, bon à rien.

    ●(1876) TDE.BF 358b. Koll-bara, s. m., tr. «Il se dit d'un vaurien. A la lettre, perd-pain, qui ne vaut pas le pain qu'il mange.»

    ●(1908) FHAB Gwengolo 265. tri goll-bara eus an dibab. ●(1910) MAKE 86. «Petra ? mezvier, gourlanchen frank, lonk e zizun, koll-bara, dic'houilhez, debr-spered, torr-penn ? N'out ket eat c'hoaz d'ar bed all, amprevan ? ●(1929) FHAB C'hwevrer 66. Eur c'holl bara n'eo ken. ●(1931) VALL 660b. bon à rien, tr. «koll-e-vara.»

  • koll-boued / koll-e-voued
    koll-boued / koll-e-voued

    m. Fainéant, bon à rien.

    ●(1900) KZVr 105 - 18/02/00. (Skivid) Koll-boued, eul lankon-didalve. ●(1931) VALL 660b. bon à rien, tr. «koll-e-voued.» ●(1938) SAV 9/41. Ha ! Tres-kroug ! A ! Laer ha mab laer ! Me da bako me, koll-boued ! fall-tra ! lor-Frañs, penn-tach !

  • koll-bugale
    koll-bugale

    m. Fausse-couche.

    ●(1876) TDE.BF 358b. Koll-bugale, s. m., tr. «Avortement, fausse-couche.» ●(1890) MOA 189b. Fausses couches, tr. «koll-bugale, m.»

    ●(1962) EGRH I 39. koll-bugale m., tr. « avortement, accouchement avant terme. »

  • koll-digoll
    koll-digoll

    adv. Parfois avec pertes, parfois avec profits.

    ●(1977) PBDZ 784. (Douarnenez) koll-digoll, tr. «avec parfois des profits, avec parfois des pertes.» ●un devezh mat, un devezh fall, koll-digoll, tr. «(on parle de la vente du poisson) un jour bon, un jour mauvais, on perd un jour, on gagne un autre.»

  • koll-gounid
    koll-gounid

    adv. & prép.

    I. Loc. adv.

    (1) (en plt de qqn) Bezañ koll-gounid : être ni perdant, ni gagnant.

    ●(1935) FHAB Mae 201. stad al labour douar eur stad a vrezel yut el lec’h ma vezer alies koll gounit. ●(1962) TDBP ii 265. Koll-gounid oh, tr. «vous êtes ‘qui-perd-gagne’ (au jeu).» ●(1974) THBI 210. Kollgounis a oen (lire : a oent = e oant).

    (2) (en plt d’une confrontation, d’une compétition) Chom koll-gounid : rester indécis, incertain.

    ●(1977) LLMM 184/387. Koll-gounit e chomas koulskoude ar brezel er bloavezh 1813.

    (3) Mat ha koll-gounit : (?) tant pis si je perd, si je me trompe (?).

    ●(1988) TOKO 83. Setu-me da vond, hag a welas eno eur pez koulouar hag eur bern dorojou. War behini skei ? Mata koll gonid, war an hini vraz a-fas.

    (4) En gros.

    ●(1962) EGRH I 39. koll-gounid adv., tr. « en gros. »

    II. Loc. prép. Bezañ koll-gounid gant ar mizoù : faire une opération blanche.

    ●(1961) BAHE 27/20. Div wech e oa bet karget-chouk an tankarr, hag evel-se e oa bet ar barrez koll-gonid gant ar mizoù.

  • koll-gwad
    koll-gwad

    m. (pathologie) Perte de sang, hémorragie.

    ●(1818) HJC 83. affliget à oudé deuzec vlé guet ur holle goaid. ●(1876) TDE.BF 358b. Koll-goad, s. m., tr. «Hémorragie.»

    ●(1907) AVKA 63. Pare ur c'holl goad. ●(1935) BREI 423/4b. Gwelet ve c'hoaz pirc'hirined o tont da Sant-Fiakr da c'houl diwall eus ar c'holl-gwad.

  • koll-gwel
    koll-gwel

    adv. Mont koll-gwel : aller à perte de vue.

    ●(1907) PERS 214. re verr e kav atao an amzer roet d'ar beden, ha morse ne za koll guel a Zoue. ●(1909) BROU 215. (Eusa) Ar bagou a zo eat koll-gwel, tr. «les bateaux sont allés à perte de vue. Le deuxième élément est accentué.» ●230. à perte de vue. A Ouessant : Koll-gwel.

  • koll-ha-gounit
    koll-ha-gounit

    adv. Ex-æquo.

    ●(1929) DIHU 217/302. Kol ha gounid, chom e hrè en deu jao é kreiz er porh.

  • koll-mezh
    koll-mezh

    m. Personne qui a perdu toute pudeur.

    ●(1904) DBFV 133b. kolméh, m. et f., tr. «personne éhontée.» ●(1934) BRUS 200. Une personne qui a perdu toute pudeur, tr. «ur hol-méh, m.»

  • koll-micher
    koll-micher

    Gâte-métier.

    ●(1744) L'Arm 170b. Gate-métier, tr. «Coll ou Couchi, michérr.»

  • koll-penn
    koll-penn

    m. Ce qui fait perdre la tête.

    ●(1879) ERNsup 159. Eur c'holl-penn eo evid-oun gwelet se, cette vue me fait perdre la tête, Trév[érec].

  • kollad
    kollad

    m. –où

    (1) Avortement involontaire, fausse couche.

    ●(1732) GReg 69b. Avortement, fausse couche, tr. «collad. p. colladou.» ●715b. Perte, parlant d'une femme enceinte, tr. «Collad. ur c'hollad. p. colladou.»

    ●(1876) TDE.BF 358b. Kollad, s. m., tr. «Avortement.»

    (2) Ober ur c'hollad : avorter involontairement.

    ●(1732) GReg 219a. Faire de fausses couches, tr. «Leon. ober ur c'hollad.» ●712b. Perdre un enfant, parlant d'une femme enceinte, tr. «Ober ur c'hollad.»

    (3) Avorton, être né et mort avant terme.

    ●(1732) GReg 69b. Avorton, enfant né avant le tems, tr. «ur c'hollad. p. colladou, collidy.»

    ●(1868) FHB 163/51b. evel eur c'hollad a daoler er meaz euz a gof he vamm !

  • kolladenn
    kolladenn

    f. –où

    I. Perte de qqc.

    ●(1909) FHAB Meurzh 77. deomp d'an ti-kear da glask an tabouliner, hen a embanno va c'holladen.

    II. (en plt de qqn)

    (1) Enfant choyé, gâté.

    ●(1857) CBF 47. Kolladenn, tr. «C'est l'enfant gâté de sa mère.» ●(1859) MMN 88. eur moumoun, eur golladen. ●(1868) FHB 200/350a. Ar golladen vihan man. ●(1876) TDE.BF 358b. Kolladenn, s. f., tr. «Enfant gâté ; pl. kolladennou.» ●(1883) MIL 226. Eur mab unik a zo eur golladen etre daouarn kerent diskiant.

    ●(1924) BILZbubr 42/978. hag ar mammou, c'houi oar, douget atao da rei o absolvenn d'o c'holladennou. ●(1974) TDBP III 206. Te a zo ur golladenn vihan !, tr. « tu es une petite perte (enfant gâtée) »

    (2) par ext. Kolladenn ar merc'hed : la coqueluche des femmes.

    ●(1954) VAZA 177. kolladenn ar merc'hed e vije bet. ●(1955) VBRU 138. ur goapaer pe na vo den ha war an dro kolladenn ar merc'hed.

  • kolladenniñ
    kolladenniñ

    v. tr. d. Perdre (un enfant) en le choyant trop.

    ●(1905) FHAB Genver/C'hwevrer 23. Ho mab a oa bet kolladennet. ●(1907) PERS 145. E guirionez, ni zo kolladennet gant an Aotrou Doue.

  • kolled
    kolled

    m. –où

    (1) (habillement) Collet.

    ●(1904) DBFV 133. kolet, m. pl. eu, tr. «collet de manteau, rabat.» ●(1907) DIHU 24/398. Dihrouiet er holled a ou sé.

    (2) Fanon (de bœuf).

    ●(1904) DBFV 133. kolet, m. pl. eu, tr. «fanon (de bœuf).»

  • kollegezh
    kollegezh

    f. Perdition.

    ●(18--) SAQ II 406. I. An iliz penn kaos a gollegez. II. An ilis penn kaos a zilvidigez.

  • koller
    koller

    m. –ion Perdant.

    ●(1872) ROU 107a. Nous sommes les vaincus, tr. «Colleurien ômp.»

    ●(1908) FHAB Gwengolo 268. D'an dro-serr, Fanch evel just a oue ar gounider, Philip ar seller, ha Per ar c'holler. ●(1935) LZBl Gwengolo/Here 179. Ar c'holler, avat, a zalc'he start da lavaret n'oa ket kablus.

  • kollet
    kollet

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Perdu.

    ●(1499) Ca 40a. g. perduz. b. collet. ●(1612) Cnf 23b. traezou collet. ●(1647) Am.ms 546. Caoch cheda collet net va lunedou, tr. «Merde ! voilà mes lunettes tout à fait perdues !» ●737. Collet eo distacq allas ! va baquet, tr. «Ma sacoche, hélas, est absolument perdue.» ●(1650) Nlou 391. Collet voa hon stat, dre em dyuadet, tr. «Notre situation était perdue, à cause de l'état d'orphelin.»

    ●(1935) BREI 402/2a. adperc'henni, hep brezel, – mar gall – an douarou kollet.

    (2) Amzer gollet : temps perdu.

    ●(1633) Nom 222a. Tempus, succisiuum, subseciuum : temps desrobé : amser collet dirobet.

    ●(1862) JKS 4. Ne c'hoantait ket re beza gwiziek ; n'euz eno nemet amzer gollet ha fazi.

    ●(1922) FHAB Gouere 201. Hag e-feiz, mardomen, 'oa ket amzer gollet.

    (3) Poan gollet : peine perdue.

    ●(18--) SAQ I 401. poan gollet.

    ●(1917) LILH 5 a Here. derhel pelloh de ziskourial e oè poén gollet.

    (4) =

    ●(1927) YAMV 24. Biel a zo kollet e win koz da viken.

    (5) (religion) Damné.

    ●(1732) GReg 849b. Les sauvez & les damnez, tr. «Ar re salvet, hac ar re gollet.»

    II. Adv. Mezv-kollet : soûl perdu, complètement soûl.

    ●(1879) ERNsup 159. meo kollet, Quimp[er]-Guéz[ennec] (...) meo-dall-kollet, Trév[érec].

    ●(1909) DIHU 47/266. Ne oeh ket mèu-kollet, mes hui oé sanson mat.

  • kolleter
    kolleter

    m. –ion Perdant.

    ●(1914) FHAB C'hwevrer 53. Hoc'h honestiz, eme ar c'holletour, a virit gwelloc'h. ●(1931) FHAB Here 379. Ne fell ket d'in beza kolleter ouspenn daou vloaz dioc'htu.

  • kollez
    kollez

    s.

    (1) Avortement.

    ●(1633) Nom 262b-263a. Abortus, abortio, abortiuum : auortement : auortamant, collez, pa coll vn gruec bugalè.

    (2) Enfant prématuré.

    ●(1633) Nom 10b. Puer abortiuus, fœtus abortiuus, abortus : auorton, né avant terme : vn collez, vn crouadur á ve ganet guent (lire : quent) an termen.

  • kollidig
    kollidig

    m. kollidion Avorton.

    ●(1659) SCger 137b. collidic, tr. «auorton.» ●(1732) GReg 69b. Avorton, enfant né avant le tems, tr. «Collidic. p. Collidyen.»

  • kollidigezh
    kollidigezh

    f.

    (1) Perdition, perte éternelle, damnation.

    ●(1499) Ca 40a. Collidigaez. perte ou perdition.

    ●(1659) SCger 137b. collidiguez, tr. «perte.» ●(1732) GReg 242b. Cette mauvaise habitude vous damnera, tr. «ar goall accustumançz-ze a rayo ho collidiguez.» ●712a. Perdition, damnation, tr. «Collidiguez eternal.» ●715a. La perte éternelle, tr. «Collidiguez eternal.»

    ●(1857) AVImaheu 22. eon en hent e gasse d'er gollédigueah. ●(18--) SAQ I 242. var hent an dizurz hag ar gollidigez. ●(18--) SAQ II 83. Ar pec'het louz (...) hen deveuz atao perz e kollidigez an Ene.

    (2) Perte.

    ●(1732) GReg 715a. Perte, dommage, tr. «collidiguez. p. collidiguezou.»

    ●(1962) EGRH I 39. kollidigezh f., tr. « perte. »

  • kollidik
    kollidik

    adj.

    (1) Corruptible, périssable, altérable.

    ●(1732) GReg 215b. Corruptible, perissable, & sujet à se corrompre, tr. «collidicq.» ●713b. Perissable, tr. «Collidicq.» ●Les biens perissables de ce monde, tr. «Ar madou collidicq, bresq, ha vean eus ar bed-mâ.»

    (2) =

    ●(1862) JKS 395. endra vezinn er vuez kollidik-man.

    ●(1935) BREI 416/2b. pegen bresk ha kollidik eo ar vuhez-man.

  • kollmezh
    kollmezh

    m. Indécences, actes indécents.

    ●(1904) DBFV 133b. kolméh, s., tr. «indécences, actes indécents.»

  • kollmezhaj
    kollmezhaj

    m. Indécences, actes indécents.

    ●(1904) DBFV 133b. kolméhaj, s., tr. «indécences, actes indécents.»

  • kollmezhajiñ
    kollmezhajiñ

    v. intr. Agir impudemment.

    ●(1904) DBFV 133b. kolméhajein, v. n. (à Groix), tr. «agir impudemment.»

  • kollodenn
    kollodenn

    f. –où Sorte de panier.

    ●(1994) MARV xiii 34. (Pleiben) Hag echu ar gontadenn, eet an hini goz e-barz ar gollodenn hag azezet war ar varaz toaz, an hini a ouio a lavaro c'hoaz. (…) Eur gollodenn, a oa eun doare paner greet gand aozill, hag a veze greet, evel boutigi ha panerou, e-pad beilladegou ar goañv.

  • kollok
    kollok

    m. –où Dialogue.

    ●(1612) Cnf 78a. AN compsou-man so vn colloc entré an eneff ves an den iust ha Iesus-Christ.

  • kollokiñ
    kollokiñ

    v. tr. d. Placer.

    ●(1612) Cnf 76a. pa eo pliget gueneoch, dispos heuelep ahanoff bedé ma colloquiff en stat à priedelæz.

    ●(c.1680) NG 247-248. Euit ma vihem coloquet / Er barradoues de fin er bet. ●(1728) Resurrection 510. Galuet omp er voes man da vesan collocquet. ●1528-1529. goude ma collocquin / Er joiao. ●(1792) BD 4480-4481. hac an ynossantet net deus àbep offans / aveso colloquet entre ar re choaset, tr. «et les innocents, nets de toute offense, / seront convoqués parmi les élus.» tr. (GIBR) «placés.»

  • kollus
    kollus

    adj. Qui cause la perte.

    ●(1732) GReg 300b. Dommageable, tr. «collus.» ●749b. Prejudiciable, tr. «collus.»

    ●(1854) MMM 94. Viç ebet collussoc'h evit an den.

    ●(1912) MMPM 37. redet var-lerc'h eur blijadur bresk ha kolluz.

  • kollvez
    kollvez

    s. Perte, dommage.

    ●(1732) GReg 715a. Perte, dommage, tr. «colvez. p. colvezyou.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...