Devri

Recherche 'korf...' : 50 mots trouvés

Page 1 : de korf (1) à korfus (50) :
  • korf
    korf

    [mbr corff, corf, corph, brpm corf, mcorn corf, mgall corff, corph, virl corp < lat corpus (GPCY 559a, George 376b, LEIA C-210-211, MLLB 152b)]

    m., adv. & prép. –où

    I. (en plt de qqn.)

    A.

    (1) Corps.

    (1499) Ca 46b. Corff. g. corps. ●(1530) Pm 1. maz voe doe en bet man ganet / a corf vn merchic beniguet, tr. « Où Dieu naquit en ce monde, / Du corps d'une petite fille bénie » ●30. Corff hac eneff gant an aelez, tr. «Corps et âmes avec les anges.» ●(1576) Cath p. 22. petra ayoa great da corph an rouanes, tr. «ce qu'on avait du corps de la reine.» ●23. o corphou taulet dan chacç da dibry, tr. «leur corps jetés aux chiens à manger.» ●(1633) Nom 13a. Corpus : corps : an corf. ●(1650) Nlou 207. He corff é goat, caezr hep aezrec, tr. «Son corps, son sang, beau sans affliction.»

    (1732) GReg 213b. Corps, tr. «Corf. p. corfou, corvou. Van[netois] corf. p. corfëu

    (1849) LLB 155. D'hur horv ha d'hun inean reit bamdé ou biwans. ●1372. Ou horveu zou goleit ag er goed en dûan.

    (1911) SKRS II 18. devet ho c'horfou gant an tan.

    (2) Korf ha kalon : corps et âme.

    (1908) PIGO II 83. A ! ya, me zo gantan korf ha kalon.

    B.

    (1) Ober àr e gorf : aller à la selle.

    (1936) DIHU 298/62. Nen da ket memp ér méz aveit obér ar é gorf. ●(1942) VALLsup 156. Aller à la selle, tr. «obér ar é gorf V[annetais].»

    (2) Ober ag e gorf : aller à la selle.

    (1744) L'Arm 212b. Lacher, détendre (...) Le ventre, faire ses aises, tr. «.Gobérr ag er horff» ●354b. Il ne peut aller à la selle, tr. «N'eell quétt gobérr ag é gorf

    (3) Mont diouzh e gorf : aller à la selle.

    (1970) BHAF 71. Bep daou pe dri devez e veze roet yod-heiz da Erwan ha poan ebed ken evid mond diouz e gorf.

    (4) Kas ar c'horf war vaez : aller à la selle.

    (1933) OALD 45/215. Mad da gas ar c'horf war veaz.

    (5) Bezañ tanav e gorf : avoir la diarrhée.

    (1857) CBF 77. War-veaz ez it-hu aliez ? / Ne d-ann ket, rak n'eo ket tano va c'horf. tr. «Allez-vous souvent à la selle ? / Je n'y vais pas, car je suis constipé.»

    (6) Na zerc'hel e gorf : avoir la diarrhée

    (1924) NFLO. diarrhée. il a la d[iarrhée], tr. «ne zalc'h ket e gorf

    (7) Ledañ e gorf : tomber.

    (1970) BHAF 119. ha ma 'z afen da leda ma c'horv ? ●164. darbet e oe dezañ leda e gorv en iliz...

    (8) Bezañ aet e gorf digantañ =

    (1867) FHB 118/111a. An dud-ze oll a voa didalvez, eat ho c'horf digantho.

    C. Sav-korf.

    (1) =

    (1902) LZBg Meurzh 68. A saù korv Doué betag ma on oeit d'er gomunion. ●(1905) LZBg Genver 38. ne oé ket hoah achiù saù korv Doué.

    (2) Levée du corps.

    (1867) BUE 181. e-pad eizvedo ar zao korv. ●(1883) MIL 62. Pa deuas an heur eus ar sao-korf.

    (1908) FHAB Gwengolo 285. ober ar zao-korf en hospital. ●(1935) BREI 415/4b. Ar zav-korf a voe graet gant an Ao. Mercier. ●(1936) BREI 440/4b. an Ao. Chaloni Bocher, person Lanuon, oc'h ober ar sav-korf.

    II. (en plt de qqc.)

    A.

    (1) Corps (d'une colonne).

    (1633) Nom 141a. Scapus : le corps & membrure d'vne colomne : an corf hac an membraigou á vn colonez.

    (2) Corps (d'un instrument de musique).

    (1633) Nom 213a. Plectrum, pecten : archet, arc : arch an rebet, an corf á vn instrumant.

    (3) Tige de chaussure.

    (1732) GReg 922b. Tige de bote, tr. «Corf an heuz.»

    (4) Àr gorf hiviz : en corps de chemise (fém.).

    (1928) DIHU 203/70. é ma dégaset Marion ar ur har, ar gorv hiviz.

    (5) E korf e roched : en corps de chemise.

    (1912) BUAZpermoal 925. dierc'hen hag en korf o roched.

    (6) Corps.

    (1554) Moeam 8. Hol corf an douar crenn penn dabenn voar vn dro, tr. «Tout le corps de la terre ronde (ou complètement), entièrement, tout ensemble.»

    (1908) FHAB Gouhere 211. Al loar a zo eur c'horf, a dro warnan e unan.

    (7) Corps (de métier).

    (1920) MVRO 35/1a. er c'horfou micheriou-ze.

    B.

    (1) =

    (1935) LZBl Gwengolo/Here 168. ar c'horfou gwez bras a zo eno er ster...

    (2) =

    (1874) FHB 496/203a. binvijou a gaver brema a beptu evit rei buez hag err d'ar ponnerra corfou.

    C.

    (1) (architecture) Nef. cf. korf-iliz

    (1689) GMB (1628) et autres travaux sont à délaisser ; l’exemplaire qui avait servi à Emile Ernault (GMB 1628) porte le même texte mais est une édition différente avec une mise en forme différente, dont il manque les pages de début et de fin, et donc la date précise d’édition) (Voir Dnal). R. Hemon dans GIBR propose 1680, sans doute en référence à l’exemplaire de Kerdanet (voir Kaieroù Kristen, Nnn 4, 1947, pp. 54-55).">DOctrinal 201. é creis ar Corf bras eux à Ilis ar Monaster.

    (1867) BUE 126. etre ar santual ha korv ar chapel.

    (1939) DIHU 339/339. korv en iliz e zob et groeit devéhatoh.

    (2) (religion) Korf an oferenn : le milieu de la messe.

    (1879) GDI 105. pihue-benac e vanq corv en overen n'en dès chet overen erbet, rac corv en oferen e zou el loden dignan ag en overen. ●(1895) GMB 120-121 (d’après. Guerz. Guill). arlerh corv en overen, tr. «après le milieu de la messe.»

    (1903) LZBg Du 276. Ind ou des hum zalhet mat, drest pep tra, p'en des saùet [En Eutru Libs] korv en overen.

    (3) War gorf an deiz : au milieu du jour.

    (1732) GReg 177b. Sur le cœur du jour, tr. «var gorf an deiz

    (4) Àr gorf ar sizhun : pendant la semaine.

    (1844) LZBg 2l blezad-1 lodenn 66. er bobl a lar er beden én ul lod, dihue huéh bamdé ar gorv er suhun. ●(1879) GDI 113. ne hellant quet monnèt d'er hérieu ar corv er suhun.

    III. Prép. E-korf : pendant, en l'espace de.

    (1790) Ismar 366. huéh-gùéh é corv un ær.

    (1844) LZBg 2l blezad-1 lodenn 85. Péh ur hem é corv puar mis ! ●(1893) LZBg 51vet blezad-4e lodenn 183. ind ou dès sàuet un ilis bras passabl, hag hi achiuet é corv ur blé.

    (1913) HIVR 20. É korv ur hand blé benak. ●(1970) GSBG 85. (Groe) e-korf div pe deir eur, tr. «espace de deux ou trois heures.»

    IV. Loc. adv.

    A.

    (1) A-bouez-korf : de toutes ses forces.

    ►[form. comb.]

    P1 a-bouez hor c'horf

    (17--) ST 98. Roeviomp a bouez hor c'horf, tr. «Ramons de toutes nos forces.»

    (2) A-nerzh-korf : de toutes ses forces.

    (1910) FHAB C'hwevrer 44. o c'houlen, a ners korf, rei harp ha skoazell da gement a zo mad.

    ►[form. comb.]

    S3m a-nerzh e gorf

    (1834) SIM 161. Qerqent e sav emàn e chaden, hac er lanç a nerz e gorf var estomac Jerom.

    (1924) BILZbubr 45/1067. Bilizg a bolee a nerz e gorf, met enep ar mare !...

    S3f a-nerzh he c'horf

    (1834) SIM 136. Ar vreg paour a grie sicour eus a nerz e c'horf.

    P3 a-nerzh o c'horf

    (1925) BILZ 110. A-nerz o c'horf o deus chachet.

    B. A-gorf.

    (1) =

    (1787) BI 57. unn Overenn, é péhani é-mant bet à corf.

    (2) Charnellement.

    (1889) SFA 70. diouall a raint, a spered hag a gorf, ouz pep pec'hed.

    (1900) MSJO 172. En oll boaniou kalet / A gorf pe a spered.

    (3) Labourat a-gorf =

    (1894) BUZmornik 205. labourat a gorf epad seiz heur bemdez.

    (1912) BUAZpermoal 671. e tremenas e amzer o pedi, o labourat a gorf.

    V. Lakaat korf u.b. da vuzulañ an douar : jetter qqn sur le carreau.

    (1732) GReg 137ab. Jetter quelqu’un sur le carreau, tr. « lacqât ur re da vusula an doüar. »

  • korf-arme
    korf-arme

    [korf + arme]

    m. (domaine militaire) Corps d'armée.

    (1859) MMN 18. e meur a gorf-arme.

    (1906) BOBL 26 mai 88/2c. ar c'henta korf Arme. ●(1976) LLMM 175/120. ar pemzekvet korf arme.

  • korf-balen
    korf-balen

    [corfbalen < korf + balen]

    m. (habillement) Corset baleiné.

    (1732) GReg 214a. Corps de jupe, tr. «corfbalen. corfbalum

    (1863) GBI I 130. Ez an da lakad ma c'horf-balan, tr. «Je vais mettre mon corset.» ●(1863) GBI II 224. Ma c'horf-balen na brenfe ket, tr. «Mon corset ne lace plus.» ●(18--) GBI I 334. Le mot korf-balan, corset, me semble tirer son origine d'un vieil usage de notre pays de Lannion, qui consistait à faire les corsets des paysannes avec de la toile de lin trempée dans une décoction d'écorce de genêts (balan) qui la teignait en rouge tirant sur le jaune.

  • korf-balum
    korf-balum

    [brpm corfbalum < korf + balum]

    M. (habillement) Corset baleiné.

    (1732) GReg 214a. Corps de jupe, tr. «corfbalen. corfbalum

  • korf-bras
    korf-bras

    [korf + bras]

    m. (anatomie) Buste.

    (1879) ERNsup 149. korf bras u. b., le buste, Trév[érec]. ●(1890) MOA 152b. Buste, s. m., tr. «korf-braz

    (1931) VALL 760b. Tronc du corps, tr. «korf bras m.»

  • korf-brozh
    korf-brozh

    [brpm corfbros < korf + brozh]

    m. (habillement)

    (1) Corps de robe.

    (1659) SCger 32a. corset, tr. «corsbros (lire : corfbros).» ●(1732) GReg 214a. Corps de jupe, tr. «Corf-bros. p. corfou-bros

    (1857) CBF 26. Diskouez d'in da gorf-broz, tr. «Montre-moi ton corset à manches.» ●(1876) TDE.BF 362a. Korf-broz, s. m., tr. «Corset extérieur pour femme.»

    (1906) DIHU 18/295. lasen ur horv broh. ●(1907) VBFV.bf 43a. korv broh, m., tr. «corps de jupe.»

    (2) Korf-brozh divalen =

    (1732) GReg 215b. Corset, petit corps de toile piquée, de femme en deshabillé, tr. «cors-bros divalen. (lire : corf)

  • korf-eskern
    korf-eskern

    [mbr corfou esquern (plur.) < korf + eskern]

    m. (anatomie) Squelette.

    (1580) G 202. corfou esquern so a bernou, tr. «Des corps, des ossements sont par tas.»

  • korf-gwezenn
    korf-gwezenn

    [korf + gwezenn]

    m. (botanique) Tronc.

    (1872) ROU 106b. Tronc d'arbre, tr. «corf gvezenn

  • korf-ha-korf
    korf-ha-korf

    [brpm corf ha corf < korf + ha .1 + korf]

    adv. Corps à corps.

    (c.1718) CHal.ms i. corps a corps, tr. «corf ha corf

  • korf-iliz
    korf-iliz

    [brpm corf-Ilis, corff-Iliss < korf + iliz]

    m. (architecture) Nef.

    (1732) GReg 654a. Nef, partie d'un Eglise, tr. «corf-Ilis.» ●(1744) L'Arm 251b. Nef, tr. «Corff-Iliss.. corveu-Iliss. m.»

    (1847) FVR 233-234. Savet e oa eur bez (…) etre kazel an duk hag ar c'horf iliz. ●(1876) TDE.BF 362a. Korf-iliz, s. m., tr. «La grande nef des églises.»

  • korf-justin
    korf-justin

    [korf + justin .2]

    m. (habillement) Justaucorps.

    (18--) SBI II 250. ma c'horf-justin lien gwenn, tr. «mon corsage (mon justaucorps) de toile blanche.»

  • korf-kêr
    korf-kêr

    m. Ensemble des élus municipaux.

    (1732) GReg 214a. Corps de ville, tr. « corf kær. »

  • korf-marv
    korf-marv

    [mbr corff maru, corf maru, brpm corf maro, corf marü < korf + marv]

    m. Cadavre.

    (14--) N 94. Me guel ung corff maru, tr. «Je vois un cadavre.» ●(1633) Nom 13b. Cadauer : charogne, corps mort : gaing, vn corf maru. ●283a. Pollinctor : qui oingt les corps morts : an hiny á frot an corfou maru.

    (1659) SCger 18b. cadavre, tr. «corf maro.» ●(1723) CHal 39. Corf marü, tr. «cadavre.» ●(1732) GReg 128b. Cadavre, tr. «Corf-maro. p. corfou-maro.» ●338b. Enchasser un mort, le mettre en sa chasse, tr. «Archedi ur c'horf maro

    (1864) SMM*** 137. A bep amzer ez eus bet eur sourci bras eus ar c'horfou maro. ●(1866) FHB 90/298b. lakaat ann hed-amzer-ze da valzami ar c'horvou maro. ●(1878) EKG II 53. c'houeac'h korf maro, drouk-livet ha leun-c'hoad. ●184. el leac'h m'oa eur c'horf maro var ar vaskaon.

    (1911) BUAZperrot 154. al lienachou ma oue sebeliet enno korf-maro Hon Aotrou. ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 143. pezell evel eur c'horf maro. ●(1942) DADO 13. Den klañv ebet n’ez eus em zi, met eun tammig muioc’h e vije bet amañ eur c’horf-maro. ●(1962) TDBP II 269. Gand ar horv-maro-ze er harr... tr. «avec ce corps mort (ce cadavre) dans la charrette.»

    (1994) BRRI 25. Aet eo an archerien war o fenn-daoulin evit dirouestlañ an tali-moan diouzh korf ar martolod yaouank.

  • korf-sae
    korf-sae

    [korf + sae]

    m. (habillement) Corsage de robe.

    (1876) TDE.BF 362a. Korf-sae, s. m., tr. «Corset extérieur des femmes de la campagne.»

    (1943) FATI 22. Da sul e vez ganti eur c'horf-sae a liou marellet.

  • korf-sonn
    korf-sonn

    [korf + sonn]

    m. Personne paresseuse.

    (1943) FHAB Meurzh/Ebrel 269. Korf sounn = paresseux.

  • korf-ti
    korf-ti

    [brpm corf ty < korf + ti]

    m. (architecture) Corps de logis.

    (c.1718) CHal.ms i. corps de logis, tr. «ur c'horf ti.» ●(1732) GReg 581a. Corps de logis, tr. «Corf ty. ur c'horf ty

    (1866) FHB 81/230a. ar venac'h a voa en eur c'horfti all.

  • korf-tro
    korf-tro

    [korf + tro .1]

    m. Personne paresseuse.

    (1943) FHAB Meurzh/Ebrel 269. Korf tro = paresseux.

  • korfad
    korfad

    [brpm /gorvat, corffat < korf + -ad .1]

    m. –où

    (1) Cuite, excès de boisson.

    (1824) BAM 131. corfadou guin. ●(1834) SIM 128. corfadou güin-ardant. ●(1856) GRD 341. ur horvad ivage.

    ►sans compl.

    (1877) EKG I 205. eun den mezo, astennet gand he gorfat var an hent.

    (1909) KTLR 24. Rei a reaz, deuz he vin guella, eur c'horfad da Lochore. ●(1975) BAHE 87/14. Ur picherad : ur c'horfad (foñsad, pifad, podad, revriad, sac'had).

    (2) Distagañ, lakaat, ober ur c'horfad, korfadoù : prendre une cuite.

    (1792) HS 176. Él léh ma couéhass pep-unan guet é gorvat.

    (1844) LZBg 2l blezad-1 lodenn 10. ind e hellé quemér corvadeu. ●(1895) GMB 121. pet[it] Trég[uier] ober eur c'horvad

    (1905) DIHU 6/102. Lod ahanoh, hemb méh, e laka korvadeu. ●(1910) MAKE 86. Hag eur c'hristen a dlefe distaga korfajou evelse ? ●(1911) FHAB Kerzu 346. Ha n'eo ket brao, Jakou / Ober re-gorvajou. ●(1957) ADBr lxiv 4/467. S'applique par analogie à une personne complètement saoule : ober korfajou.

    (3) Ventrée, excès de nourriture.

    (1790) Ismar 66. er fal daicheu péré e lah en inean ha memb er horf guhavè, èl er horvadeu chérvad, er reforcereah, er moliaheu, er horolleu, &c.

    (1868) FAG 66. Goude korfad, kousket kalet.

    (1925) OCAB 61. Saint Egat est invoqué comme saint délivreur pour les accouchements, on puise de l'eau à la fontaine et en on fait boire à la mère ; on l'invoque même pour les indigestions : An otro sant Egat / 'Zo mat deuz a re gorfad. (1947) YNVL 52. Gast !... Ur c'horfad laezh a zo gantañ.

    (4) Enfant porté.

    (17--) CT Acte II 383. Er corffat a douges am rento glacharet, tr. «La ventrée que tu portes me causera du navrement.»

    (5) Gros rhume.

    (1907) VBFV.fb 36b. enrhumer (s'), tr. «cherrein ur horvad.» ●(1957) ADBr lxiv-4 467. (An Ospital-Kammfroud) Gros rhume : diwall da baka eur horvad en eur jom dindan ar glô !

    (6) Gros(se), grand(e) (peur, regret, etc.).

    (1849) LLB 1419-1420. Ged eun ne cherrehent (...) / Korfadeu aneouid.

    (1910) MAKE 51. kuit ac'hano gant eur c'horfad spont ! ●(1957) ADBr lxiv-4 467-468. (An Ospital-Kammfroud) eur horvad riou, eur horvad neh, eur horvad keuz, etc...

  • korfadeg
    korfadeg

    [korf + -adeg]

    f. –où Ventrée.

    (1936) TKAL II 44. Gant re gorfadeg e vez droug-kof, hag ar vleizez, gant he fec'hed a lontegez he deus kollet he lost.

  • korfader
    korfader

    [korfad + -er .6]

    m. –ion Ivrogne, poivrot.

    (1939) RIBA 79. Mèuein e hrè ha kardellat e hrè, kerklous pé guel eget korvadour erbet.

  • korfaderezh
    korfaderezh

    [korfad + -erezh .3]

    m. Soûlerie.

    (1939) RIBA 73. hui e vreino ér soèu ha druoni, dilabour ha disoursi, doh korvadereh disperet er vèuerion.

  • korfadiñ
    korfadiñ

    [brpm corvadein < korfad + -iñ]

    v. intr. Se soûler.

    (1767) ISpour 110. deit à ziabell express eit corvadein. ●(1787) BI 124. non pass éit hum garguein na corvadein. ●(1790) MG 28. er-ré ivraign, a p'ou devai de gorvadein. ●(1792) HS 83. é corvadein, é crol.

    (1925) DIHU 169/297. é té Guilleu de davarneu er vorh de gorvadein ha de hoarigaerat. ●(1942) DHKN 174. èl ma toublè Jako de gorvadein.

  • korfadur
    korfadur

    [korf + -adur]

    m.

    (1) Stature, anatomie, corps.

    (1923) SKET I 12. korfadur ramzel an dud.

    (2) (pathologie) = (?).

    (1944) VKST Genver 24. Dre an nor-borz diskloz, e c'houez an avel put / A rofe korfadur d'ar c'hreñva eus an dud.

  • korfadurel
    korfadurel

    [korfadur -el .2]

    adj. Anatomique.

    (1926) GWAL 8/117. Anatomique – korfadurel. ●(1939) GWAL 127/28. kornbrôel eo bet levezon ar re-se ha sevenadurel kentoc'h eget korfadurel.

  • korfadurezh
    korfadurezh

    [korf + -adurezh]

    f. Anatomie (science).

    (1926) GWAL 8/117. Anatomie – korfadurez, gg. ●(1931) VALL 25a. Anatomie, tr. «korfadurez f.»

  • korfadurour
    korfadurour

    [korfadur + -our]

    m. –ion Anatomiste.

    (1926) GWAL 8/117. anatomiste – korfadurour, g.

  • korfañ
    korfañ

    [mgall /gorphi < korf + -añ]

    v. intr.

    I.

    (1) Prendre du corps, de la corpulence.

    (1821) GON 105b. Korfa ou Korfia, v. n., tr. «Prendre du corps, de la corpulence. Devenir gros.» ●(1872) ROU 79a. Il a pris du corps, tr. «deuet eo da gorfa.» ●(1876) TDE.BF 361. Korfa, v. n., tr. «Prendre du corps, de l'embonpoint.» ●(1890) MOA 233b. Prendre de l'embonpoint, tr. «korfa, v. n.»

    (1931) VALL 156a. prendre du corps, tr. «korfa

    (2) Donner du corps.

    (1931) VALL 156a. donner du corps, tr. «korfa

    II. sens fig. Travailler dur.

    (1867) FHB 112/60b. poania, corfa, dougen sam. ●(1872) ROU 79a. Corfa signifie encore, fatiguer beaucoup, travailler. Deuet eo da veza corfet. ●(1877) FHB (3e série) 7/52a. Evid dont a benn euz ar burzud-ze e ranker corva, colliera egiz ar mab prodik. ●(1877) FHB (3e série) 11/81a. e ve bet ranket corva kement. ●(18--) PDO 8. al labourer (...) hag a oar poania, korfa (...) ne vank ket a vara dezhan.

  • korfata
    korfata

    [korf + -ata]

    v. intr.

    (1) S'empiffrer.

    (1857) CBF 9. Evel-se e c'hoarvez goude korfata, tr. «C'est ainsi qu'il arrive à ceux qui mangent avec excès.» ●(1868) FAG 82. Mar d-oc'h pedet da vont da di eunn all d'ho pred, / Arabad korfata. ●(1870) MBR 266. Oto ! korfata ne glaskit ken, tr. «Mais non ! vous ne cherchez qu'à vous remplir le ventre.» ●(1878) EKG II 142. eno ive-ta e kafchont peadra da gorfata.

    (1921) FHAB C'hwevrer 44. Netra ne vank aman vit gallout korfata. ●(1929) FHAB Eost 315. bernia danvez ha dre-ze gallout korfata. ●(1974) TDBP III 210. Amañ n’eus den er gêr : aet int toud da gorfata, tr. « ici il n’y a personne à la maison : ils sont tous allés s’emplir la panse (s’empifrer, faire bombance) »

    (2) Se soûler, s'ennivrer.

    (1869) SAG 234. Piou eo al lounkeryen divalo a rank dizteuleur ouzpen eur veach ; a veler laozk var ho divezker pe aztennet dre an henchou, nemet ar re, araog korfata, n'o deuz bizkoaz sonjet ober sin ar Groaz ? A ne deo ket an davargn ho iliz, hag ho Doue ho c'horf ?

  • korfead
    korfead

    m. –où Causerie.

    (1732) GReg 141a. Causerie, charade, partie pour causer, tr. «corfead. p. corfeadou. ce dernier mot est du Cap-Sizun.»

  • korfeg
    korfeg

    [brpm corvêc < korf + -eg]

    m. –ed, korfeion Homme corpulent.

    (1744) L'Arm 77a. Corpulent, tr. «Corvêc.. êguett

  • korfegal
    korfegal

    voir korfegiñ

  • korfegerezh
    korfegerezh

    [brpm corvéguereah < korfeg + -erezh]

    m. Intempérance de table.

    (1744) L'Arm 203b. Intempérance, débordement (…) En-particulier, du vin, tr. «Corvéguereah

  • korfegez
    korfegez

    [korfeg + -ez .4]

    f. –ed Femme corpulente.

    (1876) TDE.BF362a . Korfegez, s. f., tr. «Celle qui a un gros corps.»

    (1931) VALL 156b. Corpulent, tr. «korfek (subs. –feg, f. –ez).»

  • korfegezh
    korfegezh

    f. Corpulence.

    (1931) VALL 156b. Corpulence, tr. «korfegez f.»

  • korfegiñ / korfegal
    korfegiñ / korfegal

    [brpm corveguein < korfeg + -iñ]

    v. intr. Se soûler.

    (1744) L'Arm 409b. Ivrogner, tr. «corveguein, [corve]gale.. guétt

  • korfek
    korfek

    [mbr corffecq, brpm corfecq, mgall /gorffauc < korf + -ek]

    adj. Corpulent.

    (1633) Nom 267b. Corpulentus : corpulent, corporu : corpulant, vn den corffecq.

    (1659) SCger 32a. corpulent, tr. «corfec.» ●(1732) GReg 214a. Corpulent, tr. «corfecq

    (1878) BAY 19. korvek, tr. «Qui a de la corpulence.» ●(1878) EKG II 72. al laeroun korfek-man.

    (1905) BOBL 21 janvier 18/1a. eur pez treujad den, braz ha korvek.

  • korfel
    korfel

    [mgall /gorphol < korf + -el]

    adj. Physique.

    (1958) BAHE 17/24. Breizh hag he feadra korfel, eneel ha speredel.

  • korfelezh
    korfelezh

    [brpm corveleah, mgall corffolaeth < korf + -elezh (GMB 513)]

    f.

    (1) Taille (d'une jupe, etc.).

    (1895) GMB 121. dial[ecte] de Batz korfelerh f. «corps», taille (d'un cotillon).

    (2) Corps de jupe sans manche.

    (1744) L'Arm 77a. Corps de jupe sans manches, corset de nourrices, tr. «Corveleah : Hiviseenn. f.» ●440b. Épaulette, Brassieres sans manches. Au sud de Vannes c'est Corveleah. m.»

    (1934) BRUS 234. Le corsage, tr. «er horvelé

  • korfellat
    korfellat

    [brpm corvêllat < korf + -ellat]

    v. intr. Se vautrer.

    (1744) L'Arm 396b. Se veautrer, tr. «Corvêllatt

  • korfembregerezh
    korfembregerezh

    [korf + embregerezh]

    m. (sport) Culture physique. cf. embregerezh-korf

    (1928) GWAL 14/56. War-dro 1880, avat, e stagas un nebeut mistri yaouank d'ober anaoudegez gant an doare korfembregerez nevez ijinet e Sweden gant Pehr Henrik Ling.

  • korfenn
    korfenn

    [korf + -enn]

    f. –où

    I. (habillement)

    (1) Corsage.

    (1838) CGK 36. lassou e c'horven.

    (1908) PIGO II 145. hag o tispakan eur vroz, eun davanjer, eur gorfenn hag eur mouchouer. ●(1910) MBJL 136. war gorven denval al leanezed. ●(1931) GWAL 136-137/425. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Korfenn : e galleg, corsage (gg). ●(1963) LLMM 99/261. erbediñ ar goantenn a zouge eveltañ, stag ouzh he c’horfenn, arouez alaouret ar Skol-Veur.

    (2) Corset.

    (18--) GBI II 136. Ma c'horfenno d'in dibrennet, tr. «Délacez-moi mes corsets.»

    (1914) DFBP 67a. corset, tr. «Korfen

    (3) Gilet de femme.

    (1962) EGRH I 41. korfenn f. -où, tr. « gilet de femme. »

    II. (musique) Tuyaux d'orgue.

    (1876) TDE.BF 362a. Korfennou, s. pl. m., tr. «Tuyaux d'orgues.»

    III. Peñseliat korfenn ub. : voir peñseliat.

  • korfenn-stamm
    korfenn-stamm

    [korfenn + stamm]

    f. (habillement) Pull-over.

    (1931) GWAL 136-137/425. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Korfenn-stamm : pull-over (gg.).

  • korfenner
    korfenner

    [korfenn + -er .6]

    m. –ion Corsetier.

    (1914) DFBP 67a. corsetier, tr. «Korfenner

  • korfet
    korfet

    [korf + -et .1]

    adj.

    (1) Qui a pris du corps.

    (1872) ROU 79. Il a pris du corps, tr. «corfed eo.»

    (2) D'une certaine corpulence.

    (1890) MOA 138a. bien bâti, tr. «korfet e doare.»

    (1931) ANDO 35. ar c'hoant a vroud an den davet pep maouez korfet ouz e zoare. ●(1936) IVGA 38. korfet ha dremmet ouz e zoare. ●(1967) BAHE 54/27. kement ha tarluchañ ouzh ar Vretoned (lire : Vretonez) vihan dremmet-kaer ha korfet-brav.

    (3) (en plt d'une boisson) Qui a du corps.

    (1974) YABA 09.11. ur bannig chistr korved mat.

  • korfigell
    korfigell

    [brpm corfiguell < korf + -igell]

    f. Corpulence.

    (1732) GReg 214a. Corpulence, volume du corps, tr. «Corfiguell

    (1931) VALL 156b. Corpulence, tr. «korfigell m.»

  • korfigellek
    korfigellek

    [korfigell + -ek]

    adj. Corpulent.

    (1931) VALL 156b. Corpulent, tr. «korfigellek

  • korfigellus
    korfigellus

    [brpm corfigellus, corfiguellus < korfigell + -us]

    adj. Corpulent.

    (1732) GReg 214a. Il a de la corpulence, tr. «corfigellus eo.» ●607a. Un corps massif, tr. «ur c'horfiguellus a zén.» ●607b. Materiel, elle, massif, grossier, tr. «Corfiguellus

  • korfkenn / korkenn
    korfkenn / korkenn

    [brpm corqenn, corfkenn < korf + kenn]

    f. –où (habillement) Corset.

    (1732) GReg 180a. Colletin, pourpoint sans manches, tr. «Corqenn. p. corqennou.» ●214a. Corps de jupe sans manches, corsès de nourices, &c, tr. «Corfqenn. p. corfqennou.» ●(17--) ST 162. eur vroz hag eur c'horf-kenn, tr. «une jupe et un corset.»

    (1834-1840) BBZcarn I 49. peguement coust ar voalen / deus o corken a seien melen. ●(1857) CBF 26. Diskouez d'in da gorken, tr. «Montre-moi ton corset sans manches.» ●(1876) TDE.BF 362a. Korf-kenn, korkenn, s. m., tr. «Corps de jupe, ou corset sans manches.»

  • korfskejañ
    korfskejañ

    [korf + skejañ]

    v. tr. d. Autopsier.

    (1931) VALL 48b. Autopsier, tr. «korfskeja

  • korfus
    korfus

    [mbr corffus, brpm corfus, corvus < korf + -us]

    adj. Corporel.

    (c.1500) Cb 48b. g. corporal. b. corffus.

    (1732) GReg 213b. Corporel, elle, palpable & sensible, tr. «Corfus. corvus

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...