Devri

Recherche 'korvigell...' : 7 mots trouvés

Page 1 : de korvigell (1) à korvigellus (7) :
  • korvigell
    korvigell

    f. –où

    I.

    (1) Zigzag, sinuosité, détour.

    ●(1990) TTRK 180. Etre Landerne ha Kemper e rae al linenn-se kalz korvigelloù.

    (2) Partie embrouillée d'une corde, etc.

    ●(1931) VALL 248b. partie embrouillée (d'une corde, d'un écheveau, etc.), tr. «korvigell f.»

    II. sens fig.

    (1) Fourberie.

    ●(1876) TDE.BF 364a. Korvigell, s. f., tr. «Ruse, fourberie, artifice, malice ; pl. ou.» ●(1877) EKG I 7. An diaoul, n'euz nemed trubarderez ha korvigell en he gorf.

    ●(1943) FATI 64. ar Yann Digredenn n'eus nemet korvigell en e gorf.

    (2) C'hoari korvigell : ruser.

    ●(1981) ANTR 103. Gouzoud a ra pe ne ra c'hoari korvigell, emechañs eme eun all…

    (3) Hep korvigelloù : sans détour.

    ●(1912) MMPM 130-131. En droïad he-ma a ïeaz da gaout he amezek hag hep korvigellou : «Penaoz a rez te, Per, evit beza pinvidik (…) ?»

    III. Gouzout korvigelloù ub. : connaître les menées secrètes de qqun.

    ●(1890) MOA 339 (L). Je connais ses menées sourdes (secrètes), tr. J. Moal «me a oar he gorvigellou.»

  • korvigellañ / korvigellat
    korvigellañ / korvigellat

    v.

    I. V. intr.

    (1) Zigzaguer.

    ●(1877) MSA 92. hag ar gurun en eur gorvigella, a guez var bount al lestr.

    (2) Se contorsionner, se contourner.

    ●(1876) TDE.BF 364a. Korvigella, korvigellat, v. n., tr. «se contourner, parlant des serpents, etc.» ●(1890) MOA 184a. Contourner (Se) v. pron. Parlant des serpents, tr. «korvigella, v. n.»

    ●(1908) FHAB Mezheven 180. evel an aër o korvigellat.

    (3) Se brouiller.

    ●(1876) TDE.BF 364a. Korvigella, korvigellat, v. n., tr. «Se contourner, ou se brouiller, parlant du fil, etc.» ●(1890) MOA 184a. Contourner (Se) v. pron. Parlant du fil, tr. «korvigella, v. n.»

    (4) sens fig. Frauder, tromper.

    ●(1876) TDE.BF 364a. Korvigella, korvigellat, v. n., tr. «Par exension, frauder, tromper.»

    II. V. tr. d.

    (1) Tortiller, cordeler.

    ●(1870) FHB 280/147b. o korvigellad he varo griz. ●(1872) ROU 83a. Entortiller, tr. «Corvigella.»

    (2) Tordre (ses membres), se contorsionner.

    ●(1889) ISV 99. Hirra a eljont da ober, e voue, gant an amzer, miret outhan na fringe ha na gorvigelle kement he izili.

    III. V. pron. réfl. En em gorvigellañ : se tordre.

    ●(1912) MMPM 81. En em gorvigella a ra var he gador ; eur boan griz hen deuz en he vouzellou.

  • korvigellat
    korvigellat

    voir korvigellañ

  • korvigellek
    korvigellek

    adj.

    (1) Qui s'entortille.

    ●(1944) DGBD 59. o gwrizioù diniver kroazigellek ha korvigellek.

    (2) Astucieux.

    ●(1931) VALL 42b. Astucieux, tr. «korvigellek.»

  • korvigeller
    korvigeller

    adj. Rusé.

    ●(1931) VALL 668b. Rusé, tr. «korvigeller.»

  • korvigellet
    korvigellet

    adj.

    (1) Entortillé.

    ●(1904) KANngalon Du 260. He groc'hen dislivet, he vleo korvigellet. ●(1926) FHAB Eost 319. eur pez-lost korvigellet.

    (2) Tordu.

    ●(1912) MMPM 20. he c'hinou leun a ïonen hag he izili korvigellet oll.

  • korvigellus
    korvigellus

    adj.

    (1) Coquilleux, difficultueux.

    ●(1710) IN I 143. nemet beza o deffe ur speret corvigellus.

    (2) Astucieux, rusé.

    ●(1931) VALL 42b. Astucieux, tr. «korvigellus.» ●668b. Rusé, tr. «korvigellus.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...