Devri

Recherche 'kounnar...' : 4 mots trouvés

Page 1 : de kounnar (1) à kounnarus (4) :
  • kounnar
    kounnar

    f./m.

    I.

    A.

    (1) (pathologie) Rage.

    (1499) Ca 43a. Connar. g. rage. ●(c.1500) Cb 45b. [connar] g. enragement. b. dre connar. ●(1530) Pm 112. Eual tut an conar (variante 1622 : connar) ezoent amparfaret tr. « Comme des gens (pris de) rage ils étaient troublés. » ●(1633) Nom 50a-b. Lytta : ver en la langue des chiens, qu'on leur oste en leur ieunesse pour les garder d'enrager : vn preuf á vez en teaut an quy á vez lammet ez jaoüancq euit miret na daent en gounnar.

    (1659) SCger 100b. rage, tr. «connar.» ●(1732) GReg 778a. Rage, maladie, tr. «Counnar.» ●827a. La rage te puisse roidir, imprecation de femme, tr. «Ar gounnar ra'z sounno.»

    (2) Kounnar red : rage blanche.

    (1732) GReg 778a. La rage blanche, ou l'animal écume, mord & court, tr. «ar gounnar-red

    (3) Kounnar vut : rage mue.

    (1732) GReg 778a. La rage muë, ou l'animal écume, & ne mord point, tr. «ar gounnar vud

    (4) Kounnar astenn : rage qui fait trembler, étndu par terre.

    (1732) GReg 778a. La rage qui fait trembler, étendu par terre, tr. «ar gounnar astenn

    (5) (insulte) (…) ar gounnar =

    (17--) FG II 26. Finoc'h évit ul louarn e vezo, ar boèd ar gounnar.

    (1866) FHB 56/30a. Bugale ar gounnar, tamou an diaoul ! ●(1866) FHB 87/277b. Ti ar gounnar ! eme ar gueguinerez oc'h en em deleur var eur gador (…).

    (6) Reiñ ub. d'ar gounnar : vouer qqn à la rage.

    (1868) FHB 177/164b. roet e vezo ar mab d'an diaoul, ar verc'h d'ar gounnar.

    B.

    (1) Colère, rage, fureur.

    (1633) Nom 257a. Furor, mania, rabies, intemperia : rage, fureur : arraig, counnarr, furor.

    (1849) LLB 570. é oé Doué é konar. ●(1861) BSJ 206. Carguet a gounar. ●(1869) SAG 169. An impalaer a iea kounar vras en han. ●(1896) HIS 88. éañ e gemér ur galoñad kounar.

    (1904) BSAB 16. en eur barr kounnar. ●(1911) SKRS II 224. divar he gounnar, e tispak he gleze. ●(1912) MMPM 28. evit kass Satan en he dro ha terri kounnar ar barner. ●(1926) FHAB Mezheven 235. ret vo d'ar gounnar terri ha d'an enebourien en em bokat goude en em dourtal.

    (2) Kounnar ruz : grande colère, colère, fureur noire.

    (1882) BAR 78. an diaoul a ieaz en eur gounnar ruz.

    (1911) BUAZperrot 821. tad ar Juzev bihan (…) a yeas e kounnar ruz. ●(1914) FHAB Gouere 198. unan anezo (...) a yeas e kounnar rus en e eneb.

    (3) Magañ kounnar : éprouver de la rage.

    (1926) FHAB Mezheven 235. Ar gounnar a vagent a greskas kement (...) ma o dije karet bezañ (...) pep hini en eur penn eus ar bed.

    (4) Gorren e gounnar : contenir sa rage, rentrer sa colère.

    (1909) NOAR 67. Ma oe red d'ar mestr keginer gorren e gounnar.

    (5) Mont e kounnar : se mettre en fureur.

    (1907) KANngalon Gwengolo 484. O velet sikouret ar skoliou katolik hag anglican e zachont e kounnar.

    (6) Bezañ kounnar en ub. : être en colère.

    (1934) FHAB C'hwevrer 51. e voe trouz e Kerlouan ha kounnar en dud.

    (7) Gwiskañ ur gounnar : prendre un air courroucé.

    (1941) FHAB Meurzh/Ebrel 36. (Skrignag) Gwiska eur gounnar = Prendre un air courroucé : «hennez a wiskas eur gounnar

    (8) par ext. Ur gounnar + v. : une furieuse envie de.

    (1874) FHB 482/95a. e krogaz enn-han eur c'hounnar-dibri euz ar re zua. ●(1890) MOA 174. Il travaille comme un enragé, tr. «hema a zo ennhan eur gounnar labourat.»

    (9) =

    (1869) FHB 240/244b. va mignon en deuz eun ti caer, hag hen zo eun den dispar. Eur gounnar avad eo beza en he di : ne veler nemet chas, ne glever nemet chas oc'h harzal hag oc'h ober freuz.

    (10) Mont gant ar gounnar : enrager.

    (17--) ST 136. Me ia gant ar gounnar, ne badan mui ama, tr. «J'enrage, et ne me possède plus.»

    (11) Mont gant ar gounnar : aller au diable.

    (1790) MG 213. en danné deit dré oal hènd, e ya quênt peèl guet er gounar.

    (12) Diboellañ gant ar gounnar : être fou de rage, fou furieux.

    (1866) SEV 52. Ar pec'her a skrigno he zent hag a ziboello gant he gounnar.

    (13) Distalmiñ gant ar gounnar = (….) de rage.

    (1861) BSJ 201. er scribèd hag er pharisiénèd e zistalmé guet er gounar é huélèt un inour quer caër meurbet.

    (14) Gwalc'het eo e gounnar : sa rage est apaisée.

    (1792) CAg 174. N'en de quet goualhet hou hounare.

    (15) Mont e kounnar : se mettre en rage.

    (1923) KNOL 240. ar pesketour a gemeras dipit hag a yeas e kounnar.

    (16) Tennañ kounnar war ub. : attirer la colère de qqn sur qqc.

    (1915) KANNlandunvez 43/327. Evit ho lod, inthi a denn kounnar an Ao. Doue var ar vro.

    C. Passion enragée.

    (1838) OVD 31. Consideret ol hou fal inclinationeu, ha guet péh counar en e hoès-ind héliet.

    II.

    A. [terme qui renforce les adv. interrog.]

    (1) Piv ar gounnar ? : qui diable ?

    (1929) FHAB Gouere 252. E ti biou ar gounnar emaoun aman, da vihanan ?

    (2) Petra ar gounnar ? : que diable ?

    (1829) HBM 10. petra ar gonner a deuec'h-u da glasc amàn (...) ?

    (1905) ALLO 42. Petra 'r gounnar a welan-me ? ●(1923) FHAB 1922 – légérs changements de langue – Pièce inspirée de Molière, M. de Pourceaugnac)">AAKL 28. N'oufec'h ket kompren petra 'r gounnar a zo en em gavet ganen en ti brein-ze m'ho peuz kaset ac'hanon ennan !! ●(1927) FHAB Genver 3. Da glask tapa petra 'r gounnar, da vihanan, eman Fransez (....) o vont ?

    B.

    (1) [terme qui renforce les locutions exclammatives] ... ar gounnar =

    (1866) FHB 87/277b. Ti ar gounnar ! eme ar gueguinerez oc'h en em deleur var eur gador.

    (1923) KNOL 36. Baro-hir ar gounnar ! a lavaras, kement-se a gousto ker d'it.

    (2) Ya pe ar gounnar ?! =

    (1766) MM 513. ia per gounar emevé / me renq caout reson eus a se.

    (3) Mab ar gounnar =

    (17--) FG I 20. ar mabou ar gounnar hon lez intanvezet oll.

    (4) Boued ar gounnar =

    (17--) FG I 22. finnoc'h evit eur louarn e vezo ar boued ar gounnar.

    (1850) MOY 303. Hast, boed ar c'hos counnar. ●(1868) FHB 161/38b. Ah, boued ar gounnar, eme Ioun, me ouie ervad, c'hui so o clask ober eun taol fin bennag !

    III. Mont gant ar gounnar :

    (1790) MG 213 (G) I. Marion. Eit gùir larèt, en danné deit dré oal hènd, e ya quênt pell guet er gounar.

  • kounnaret
    kounnaret

    adj.

    I. (en plt d'un animal, de qqn)

    (1) Enragé, qui a la rage.

    (1659) SCger 25a. chien enragé, tr. «qui connaret.» ●(c.1718) CHal.ms i. chien enragé, tr. «h/qui connaret.» ●(1732) GReg 348b. Une bête enragée, tr. «Ul loezn counnaret.» ●Chien enragé, tr. «qy counnaret

    (1855) BDE 664. bleidi counaret hum daulou ar hou teved. ●(1857) GUG 44. Hudal e hrant a bouis-pèn, avel chàss counaret.

    (1904) BSAB 22. Kenkent e lampaz ganti evel eul loen kounnaret.

    (2) Furieux.

    (17--) FG II 3. counnaret ouc'h var va lerc'h, tr. «vous vous acharnez contre moi.»

    (1838) CGK 13. eur faç counnarret. ●(1863) GOM 165. credit e clevit cri horrupl ur bobl counnaret a enep da Jesus.

    (3) Enragé.

    (1911) BUAZperrot 468. enebour kounnaret ar gristenien.

    ►[empl. comme subst.]

    (1872) GAM 49. ann Aotrou Thiers eun anter-egaret hag eun anter-gounnaret.

    (4) Bezañ kounnaret gant udb. : aimer beaucoup qqc.

    (1866) FHB 72/160a. Ar frao du (…) Droug a ra ive eleac'h ma zeus guez craon gall, rag counnaret eo gant ar c'hraon.

    II. (en plt de qqc.)

    (1) (Flots) démontés, furieux.

    (1849) LLB 33. er mor e zou konaret. ●(1854) PSA I 43. en tampesteu counarettan rah. ●(1877) BSA 226. an tarsiou counnaret. ●(1882) BAR 93. taolet ha distaolet var ar mor direz ha counaret.

    (1910) MBJL 128. treuzi eur froud konnaret. ●(1921) BUFA 54. houlenneu er mor kounnaret.

    (2) (Guerre) Enragée.

    (1894) BUZmornik 216. abalamour d'ar vrezel kounnaret a ra d'eomp ar bed, ar c'hig hag ann drouk-spered.

    (3) (Colère) folle.

    (1857) HTB 72. Eun hevelep respont hen laka en eur goler kounaret.

  • kounnariñ / kounnarañ
    kounnariñ / kounnarañ

    v.

    I. V. intr.

    A. (pathologie) Contracter la rage.

    (1732) GReg 778a. Contracter la rage, enrager, tr. «Counnari. pr. counnaret. Van[netois] connareiñ

    B.

    (1) (en plt de qqn) Enrager, devenir furieux.

    (1659) SCger 51a. enrager, tr. «connari.» ●(c.1680) NG 275-276. er mastin diuat / A vennas counnarou. ●(17--) FG II 9. me raï dén counara.

    (1849) LLB 1883-1884. Er guérein e zou ter n'en des lon er bet / E gonar bean el-dai. ●(1859) MMN 117. caer o devezo counnari. ●(1861) BSJ 199. Rah en treu-cé e laqué er vêlean ag el lézen de gounarein. ●(18--) GBI I 136. Lammout reont ha kounnari.

    (1906) KANngalon Genver 20. komzou c'houero, hag a rafe d'an nessa kounnari goassoc'h c'hoaz.

    (2) Kounnariñ ruz : noircir de colère.

    (1942) DHKN 227. Kounarein ru e hra er Morian.

    C. (en plt de qqc.) Faire rage.

    (1855) TOB 5. L'incendie était furieux, tr. «Ann tan gwall a gounnare

    II. V. tr.

    (1) V. tr. d. Mettre en fureur.

    (1907) KANngalon Ebrel 380. ep kounnari re an dud. ●(1911) BUAZperrot 511. Eur respont ken kaër (...) ne reas nemet e gounnari muioc'h-mui.

    (2) V. tr. i. Kounnariñ ouzh ub., udb. =

    (1790) MG 246. a p'em bai labour pressét, me gounar doh er gouïlieu. ●394. mæs me zud e gounar doheign.

    (1911) BUAZperrot 776. tud fallakr da gounnari outan. ●(1921) GRSA 222. ne gounaret ket doh hou moéz.

    III. V. pron. réfl. En em gounnariñ ouzh ub. : s'acharner contre qqn.

    (c.1718) CHal.ms i. S'acharner, tr. «him gonnarein doh

  • kounnarus
    kounnarus

    adj.

    (1) Enragé.

    (1906) BOBL 26 mai 88/1a. An dispac'h, kabestret eun tachadik, en em zisklerio varc'hoaz gwasoc'h ha kounnarusoc'h.

    (2) Colérique.

    (1926) FHAB Gouere 260. eun den kalet ha kounnarus. ●(1931) VALL 324a. sujet à se mettre en fureur, tr. «kounnarus

    (3) Propre à mettre en fureur.

    (1931) VALL 324a. propre à mettre en fureur, tr. «kounnarus

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...