Devri

Recherche 'krañch...' : 11 mots trouvés

Page 1 : de kranch-1 (1) à kranchouer (11) :
  • krañch .1
    krañch .1

    m. –où

    I.

    (1) Salive, crachat(s).

    ●(1464) Cms (d’après GMB 131). Crang, crachat. ●(1499) Ca 50a. Crag. g. crachat. ●(1633) Nom 15a. Excrementum oris, saliua, suptum : saliue : craing, halu, halo.

    ●(1659) SCger 34a. crachat, tr. «cranch.» ●(c.1680) NG 1721. Guet jotadeu ha crachë. ●(1727) HB 103. ouz e Faç truezus / E taolent o c'hranch dongerus. ●(1732) GReg 230b. Crachat, tr. «Crainch.» ●Les crachats, tr. «Ar c'hrainch. ar c'hrainchou.»

    ●(1876) TDE.BF 372a. Kraiñch, s. m., tr. «Crachat.» ●(1880) SAB 176. Gant un tamic douar ha crach.

    ●(1905) IVLD 15. ar c'hranch, e leac'h beza ruz goad, a deuaz da veza du. ●(1910) EGBT 50. krach, tr. «m. salive.» ●(1915) MMED 299. goloet a granch hag a c'hoad.

    ●(2005) SEBEJ 133. (Ar Yeuc'h) un peu de salive, eun tamik cranch.

    (2) Bezañ atav krañch-krañch : crachotter.

    ●(1732) GReg 230b. Il ne fait que crachoter, tr. «E ma atau crainch-crainch.»

    II. Bezañ berr e grañch : avoir soif.

    ●(1877) FHB (3e série) 3/23b. Jakez a ioa berr he granch ha ne c'houlenne ket vel eget ober eun astenn-gouzoug var eur banne mad a vete.

    ●(1908) FHAB Du 347. An eil hag egile oa ber o c'hrench; ne gemerchont ket soken amzer da drinka, en eur lonkaden ar banniou a zo evet.

  • krañch .2
    krañch .2

    voir krañchat

  • krañchad
    krañchad

    m. –où Crachat.

    ●(1688) MD II 37. Boc'hat, crachat, an affronchou grïez.

  • krañchadenn
    krañchadenn

    f. –où Crachat.

    ●(1907) FHAB Mae 95. ar c'hranchadennou a zistaol an den poitrinaire a deu da zisec'ha. ●(1913) FHAB C'hwevrer 48. o zufadennou hag o c'hranchadennou. ●(1925) BILZ 167. Eur grainchadenn. ●(1931) VALL 167a. (un) crachat, tr. «krañchadenn f.»

  • krañchadur
    krañchadur

    m. Crachement.

    ●(1633) Nom 260b. Screatus : crachement : craingadur.

    ●(1732) GReg 230b. Crachement, crachat frequent, tr. «Crainchadur.» ●Crachement de sang, tr. «Crainchadur goad.»

  • krañchamant
    krañchamant

    m. Crachement.

    ●(1633) Nom 259b. Sanguinis reiectio, eiectio, expuitio : crachement de sang : craingamant.

  • krañchat / krañch
    krañchat / krañch

    v.

    (1) V. intr. Cracher.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 131). cranchet, cracher. ●(1499) Ca 50a. Crachet. g. cracher. ●(c.1500) Cb 52a. g. cracher. b. crachat. ●(1612) Cnf 26a. hep dibriff n'ac effau n'a louncquaff è halo, pé hep chrachet. ●(1647) Am 760. Va list d’a cranchat ; rac hem gargaden eux greun pe reunen goude merenna.

    ●(1659) SCger 34a. cracher, tr. «cranch.» ●39a. cranch, tr. «cracher.» ●(1688) MD II 29. o crachat en ho fas. ●(1732) GReg 230b. Cracher, tr. «Crainchat. pr. crainchet.»

    ●(1803) MQG 5. Ret eo crànchât, passât, ha c'hoeza nêt va fri. ●(1846) BAZ 68. hac a granchas oud he bisach. ●(1860) BAL 110. o crachat en e vizach d'or Zalver. ●(1876) TDE.BF 372a. Kraiñchat, v. n., tr. «Cracher avec effort.» ●(18--) SAQ I 152. o kranchad en ho taoulagad.

    ●(1903) MBJJ 191. Kranchet a reaz war eun tammik douar. ●(1907) PERS 334. lod a grench ouz he vizaj. ●(1910) EGBT 50. krachat, tr. «cracher (avec effort).» ●(1912) BUAZpermoal 289. Krainchat a rent outan, skouarnata rent anezan.

    (2) V. tr. d. Cracher.

    ●(1633) Nom 271b. Hemoptoïcus : qui crache sang : vnan á craing an goat.

    ●(1732) GReg 230b. Cracher le sang, tr. «Crainchat ar goad. crainchat ar goad criz.» ●476a. Les poumoniques crachent souvent des grumeaux de sang, tr. «Nep o deus droucq-sqevent a grainch alyès cauledennou goad.»

    ●(1905) IVLD 15. kranchat a rea he skevent.

  • krañcher
    krañcher

    m. –ion Cracheur.

    ●(1732) GReg 230b. Cracheur, qui crache souvent, tr. «Craincher. p. crainchéryen.»

    ●(1876) TDE.BF 372a. Kraiñcher, s. m., tr. «Cracheur.»

  • krañcherez
    krañcherez

    f. –ed Cracheuse.

    ●(1732) GReg 230b. Cracheuse, tr. «Craincherès. p. craincheresed.»

  • krañchet
    krañchet

    adj. Craché.

    ●(c.1500) Cb 52a. g. crachiez. b. crachet.

  • krañchouer
    krañchouer

    m. –où Crachoir.

    ●(1732) GReg 230b. Crachoir, tr. «Crainchouër. p. crainchouërou.»

    ●(1876) TDE.BF 372a. Kraiñchouer, s. m., tr. «Crachoir.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...