Devri

Recherche 'krign...' : 23 mots trouvés

Page 1 : de krign-1 (1) à krignus (23) :
  • krign .1
    krign .1

    adj. Brein-krign : gangrène.

    (1732) GReg 133a. Il a le bras cangrené, tr. «ez ma ar brein-crign en e vreac'h.»

    (1866) FHB 93/324b. ar brein-crin hen tague pell-a-ioa.

    (1903) MBJJ 187. peurdebret o muzello gant ar brein-krign.

  • krign .2
    krign .2

    m. Grattin.

    (1931) GWAL 136-137/425. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Krign : kreien.

  • krign .3
    krign .3

    s. Avarice.

    (1847) BDJ 285. Kentoc'h eghed dilezi he grign.286. Dioüalhit età, breûdeûr, dioc'h krign ha dioc'h skarzder.

  • krign .4
    krign .4

    m. Érosion.

    (1962) EGRH I 46. krign m., tr. « érosion. »

  • krign- .5
    krign- .5

    voir krin-

  • krign-askorn
    krign-askorn

    m.

    (1) Entremetteur de mariages.

    (1732) GReg 354b. Entremetteur, mediateur entre les amans pour faire un mariage, tr. «H[aute] Cor[nouaille] & Van[netois] Crign-asqorn. p. crignæsqern

    (1876) TDE.BF 378a. Krign-askorn, s. m. V[annetais], tr. «Entremetteur de mariages à la campagne.»

    (2) Radoteur.

    (1982) PBLS 411. (Langoned) krign-askorn, tr. «radoteur, geignard.»

  • krign-bev
    krign-bev

    m. (pathologie) Cancer, gangrène.

    (1732) GReg 132b. Cancer, maladie qui mange les chairs petit à petit, tr. «crign-beo. ar c'hrign-beo.» ●133a. Cangraine, ou, gangreine, tr. «crign-beo

    (1876) TDE.BF 378a. Krign-beo, s. m., tr. «Cancer, gangène.» ●(1889) SFA 34. debret he c'hinou hag e ziou voc'h gant eur c'hrign-beo.

    (1905) IVLD 277. Ar c'hlenved-se, a vez graet lupus anezhan gant ar vedisined, n'eo ket ker goaz hag ar c'hrign-bev mes kar-tost eo d'ezhan. ●(1911) BUAZperrot 862. eur c'hrign-beo en he diabarz.

  • krignadenn
    krignadenn

    f. -où Action de ronger.

    (1962) EGRH I 46. krignadenn f. -où, tr. « action de ronger. »

  • krignadur
    krignadur

    m.

    (1) Rongeüre.

    (1744) L’Arm 341b. Ce qui est rongé, tr. «Crignadur. m.»

    (1907) VBFV.bf 44b. krignadur, m., tr. «ce qui est rongé.»

    (2) Érosion.

    (1962) EGRH I 46. krignadur m., tr. « érosion. »

  • krignaj
    krignaj

    m.

    (1) =

    (1767) ISpour 92. ur hcrignage benac enn dou ataüe. ●(1790) Ismar 130. ur hrignage-benac en dou attàu.

    (2) =

    (c.1718) CHal.ms ii. C'est une uraye mangerie que Cette Iuridiction, tr. «n'ende nemeit ur billag', ur greignag' pur er Iuridiction cé.»

  • krignal .1
    krignal .1

    voir krignat

  • krignal .2
    krignal .2

    v. intr. Grincer (des dents). cf. skrignal

    (c.1680) NG 797. Commancë guet e dent de grainal.

  • krignaota
    krignaota

    v. intr. local. Piller la grève.

    (1962) EGRH I 45. krignaota v., tr. « piller la grève (Plistin). »

  • krignat / krignal
    krignat / krignal

    v. tr. d.

    I.

    (1) Ronger.

    (1499) Ca 51a. Cringnat. g. rongier. ●(1647) Am A.343(b). Da crignat hen fresq quicq., tr. « Pour ronger fraîche la chair ».

    (1659) SCger 64a. grignoter, tr. «crignat.» ●106a. ronger, tr. «crignat.» ●(1732) GReg 829a. Ronger, tr. «Crignat. crignal. pr. crignet.» ●Ronger les os, tr. «Crignat an æsqern.» ●Ronger ses ongles, tr. «Crignat e ivinou.»

    (1869) HTC 106. eur preñv da grignat griziou ar vezennic ilio, ha setu hi o tizec'ha. ●(1872) DJL 34. Jakez a grign he ivinou.

    ►absol.

    (1904) ARPA 189. el leac'h ne dosta ket al laër ha ne grign ket an tartouz. ●(1913) AVIE 194. él léh ma ne dosta ket el laeron ha ne grign ket er miltred.

    (2) Manger.

    (1868) FHB 200/349b. n'oa ket chomet eur c'hrissen euz a gement a allet da grignat. ●(1878) EKG II 97. Ar bleizi hag ar brini a deufe da grignat o eskern.

    (1964) LLMM 106/330. emañ du-se e gorf o krignañ gant ar c'hranked.

    II. sens fig.

    (1) Krignat diàr : rogner sur (le poids, etc.).

    (1790) MG 206. crignad un tamiq diar er pouïs.

    (2) Ronger, miner (qqn).

    (1877) FHB (3e série) 6/44a. o crignat, o ragnat ac'hanoc'h noz-deiz ?

    (1907) DRSP 13. petra c'hell krignat d'id da spered. ●(1911) SKRS II 23. ar remorz a zeu da grignat he galoun. ●(1924) LZMR 37. Eur c'heuz a grigne e spered. ●(1925) BUAZmadeg 21. Stad an dud krignet ho c'houstians gant ar skorpul a zo trist ha truezuz.

    (3) Voler.

    (1955) STBJ 87. e-lec'h ma kavje, marteze, tud dizonest d'e grignat pe d'e douzañ.

    (4) Krignat kalon.

    (1647) Am A.343(a). Da grignat calon., tr. « Pour ronger le cœur ».

    ►absol.

    (1939) RIBA 44-45. ne chom ket de bignotat na de grignat a pe hel rastellat.

    (4) Diminuer.

    (1838) OVD 133. hag e grigne hilleih ou mérit.

    (5) Étudier.

    (1970) BHAF 354. Loeiz a oa eun istorour anezañ, eur furcher diellou euz an dibab, e oll amzer vak a dremene o krignad koz paperou.

    III.

    (1) Krignat treid ar sent hag ar sentezed : voir sent.

    (2) Krignat treid ar sent : voir sent.

    (3) Krignat an askorn : voir askorn.

    (4) Bezañ krignet e revr gant udb. : voir revr.

  • krignder
    krignder

    m. Avarice.

    (1847) BDJ 283. Skarzder ha krignder.

  • krignennet
    krignennet

    adj. (Terre) gelée superficiellement.

    (1967) BAHE 52/32. krignennañ : krignennet eo an douar : skornet un tammig war-c'horre.

  • krigner .1
    krigner .1

    adj. Rongeur, qui ronge.

    (1804) RPF 138. er prean crignour-hont. ●(1834) SIM 123. ur preòn crigner en devoa en e galon. ●(1854) MMM 195. evel eur pron crigner.

    (1931) VALL 664a-b. Rongeur adj., tr. «krigner

  • krigner .2
    krigner .2

    m. –ion

    I. Rongeur.

    (1499) Ca 51a. Cringner. g. rongeur.

    (1732) GReg 829b. Celui qui ronge, tr. «Crignér. p. crignéryen. Van[netois] crignour. p. yon, yan

    II. sens fig. (en plt de qqn)

    (1) Parasite.

    (c.1718) CHal.ms iv. Les escornifleurs uiuent sur le Commun, tr. «er c'hraignerion a veü ar goust' real ar goust' en ol.»

    (1847) BDJ 281. Jusas (...) a hoüe eur c'hrigner dijoas.

    (2) Pique-assiette.

    (c.1718) CHal.ms ii. Lippée un chercheur de franches lippées, tr. «creignour, ur c'hreignour, ul lippour pladeu, un Toupiner, un deen a glasqu' ober cheruat ar goust' er reral, ur c'horuec.»

  • krigner-eskern
    krigner-eskern

    m. plais. Avare.

    (1866) FHB 67/116b. Jakez, ar c'hrigner eskern-ze ne ouezo netra.

  • krignerezh
    krignerezh

    m.

    (1) Action de ronger.

    (1732) GReg 829b. L'action de ronger, tr. «Crignérez. Van[netois] crignereh

    (2) Érosion.

    (1931) VALL 270a. Érosion, tr. «krignerez m.»

  • krignet
    krignet

    adj.

    (1) Rongé.

    (c.1500) Cb 53a. g. rongie. b. cringnet.

    (2) Ankoù krignet : personne très maigre.

    (1867) LZBt Gouere 331. Al lutanant, anko krignet dizec'het gant ann evach.

  • krignijenn
    krignijenn

    f. Gratin.

    (1996) VEXE 249-250. ce qui est le plus apprécié, le «krignijenn», c'est-à-dire la pellicule de bouillie légèrement brûlée qui s'y forme. Pour que le «krignijenn» se forme, il faut faire en sorte que les flammes viennent lécher les parois du chaudron.

  • krignus
    krignus

    adj.

    (1) Qui ronge, rongeur.

    (1931) VALL 664a-b. Rongeur adj., tr. «krignus

    (2) Caustique, corrosif.

    (1876) TDE.BF 378b. Krignuz, adj., tr. «Caustique, corrosif.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...