Recherche 'lañchenn...' : 8 mots trouvés
Page 1 : de lanchenn-1 (1) à lanchennet (8) :- lañchenn .1lañchenn .1
f. –où fam.
I.
(1) Langue médisante, tapette.
●(1647) Am A-347. Me a bet ar grucq sec'h pe an huguen / Var becq da lanchen a mac'h asteno, tr. «Je souhaite (que) (?) la tumeur (?) sèche ou (?) l'ampoule (?) sur le bout de ta mauvaise langue et qu'elle s'étende.»
●(1732) GReg 561a. Langue causeuse, tr. «Lanchenn. p. lanchennou.»
●(1834) SIM 105. lanchennou oc'h eus ha na respetont netra. ●(1838) CGK 24. Va lanchen distaguellet mad. ●(1867) FHB 120/126b. Komzer rok, lanchen flemmuz. ●(1876) TDE.BF 388b. Lañchenn, s. f., tr. «Mauvaise langue, langue causeuse.»
●(1959) BRUD 8/8. lanchenn ar wazed.
(2) par ext. Personne médisante.
●(1890) MOA 215b. Détracteur, tr. «Lanchenn, f.»
(3) (musique) Anche.
●(1931) VALL 25a. Anche, tr. «lañchenn f.»
II. Bezañ berr e lañchenn : parler peu.
●(1924) BILZ 90 (T) F. al Lay. Er maner, pa errujont, piou ne lake ken e wialenn da c'houibanat ?... piou a oa berr e lanchenn ?... Gargam !
- lañchenn .2
- lañchennadlañchennad
f. –où Médisance.
●(1732) GReg 281a. Détraction, médisance, tr. «lanchennad. p. lanchennadou.» ●561b. Coup de langue, tr. «lanchennad. p. lanchennadou.» ●561b. Donner un coup de langue, tr. «rei ul lanchennad.»
●(1846) DGG 243. leusquel ul lanchennat. ●(1876) TDE.BF 388b. Lañchennad, s. f., tr. «Coup de langue, médisance.»
●(1957) AMAH 257. Pa zeuas al lanchennad-se d'am bete.
- lañchennañlañchennañ
v. tr. d. Détracter, médire de.
●(1732) GReg 249a. Se dechaîner contre quelqu'un, tr. «lanchenna ur re èn-dra alleur.» ●280b. Detracter, medire de quelqu'un, tr. «lanchenna ur re. pr. lanchennet.» ●561b. Donner un coup de langue, tr. «lanchenna. pr. lanchennet.»
●(1876) TDE.BF 388b. Lañchenna, v. n., tr. «Médire, détracter.» ●(1890) MOA 215b. Détracter, tr. «Lanchenna, v. n.»
●(1931) VALL 417b. donner des coups de langue, tr. «lañchenna.»
►absol.
●(1990) STBL 125. n'hello ket miret ouzh an teodoù flemm o zouchenn da flipata ha da lañchennañ.
- lañchenneglañchenneg
m. lañchenneion
(1) Bavard.
●(1659) SCger 72a. langart, tr. «lanchenec, p, lancheneier.»
(2) Détracteur.
●(1732) GReg 281a. Detracteur, medisant, tr. «lanchennecq. p. lanchennéyen.» ●561a. Qui a une mauvaise langue, tr. «lanchennecq. p. lanchennéyen.»
●(1876) TDE.BF 388b. Lañchennek, s. m., tr. «Mauvaise langue, langue causeuse.»
- lañchennegez
- lañchennek
- lañchennetlañchennet
adj. Qui a la langue bien pendue.
●(1924) BILZbubr 39/866. ar valtouterien, peurvuia lanchennet mat koulskoude.