Recherche 'lochore...' : 4 mots trouvés
Page 1 : de lochore-1 (1) à lochorenn (4) :- lochore .1lochore .1
adj.
(1) Attr./Épith. Lourdaud, lent.
●(1918) LZBt Mae 40. An dud du, dre aman, 'zo lanchore. ●(1920) LZBt Meurzh 7. En tuhont da ze, strujet fall eo, kam ha lanchore, mad da van ! ●(1931) VALL 433b. Lourd de corps et d'esprit, tr. «lochore.»
(2) Adv. Lentement, avec peu d'allant.
●(1867) FHB 103/406a. Siouas, mont a rea lochore. ●(1889) ISV 449. Ejen a dosta lochore.
●(1923) KNOL 54. o tont, goustadik, lochore, eur mell pesk glas.
- lochore .2lochore .2
m. –ion
(1) Homme lourdaud, lent, qui a peu d'entrain.
●(1732) GReg 588b. Grosse machoire, lourd d'esprit, tr. «lochore. p. lochoréyen.» ●968b. A la volée, étourdîment, tr. «evel ul lochore.»
●(1834) SIM 91. Ha te, lanchore bras. ●(1866) FHB 95/340a. an oll dud didalvez, dic'hounez, dieguz, lezireg, al lochoreyen. ●(1870) MBR 116. petra eo d'id beza ken divezad o tont, lochore braz ma'z oud ? tr. «pourquoi arrives-tu si tard, grand flandrin que tu es ?» ●(1876) TDE.BF 407b. Lochore, lauchore, s. m., tr. «Imbécile, nigaud, flandrin, lourdaud.» ●Ke kuit, lochore bras ! tr. «va-t-en, grand imbécile !» ●(18--) KTB.ms 14 p 64. Allons, lanchorez, sav buhan !
●(1920) KZVr 359 - 25/01/20. lochore, tr. «fainéant et sot ; qui marche lentement.» ●(1924) BILZbubr 43-44/1023. astennet a-hed e gorf evel eul lanjore war treujou an nor.
(2) Plaisantin.
●(1907) VBFV.fb 76a. plaisant, s. m., tr. «lochoré.»
- lochoreiñ
- lochorennlochorenn
f. –ed Fainéante.
●(1942) DIHU 377/156. Saùet avazé lechoren, / D'obér dein ur bannig souben.