Devri

Recherche 'maneg...' : 12 mots trouvés

Page 1 : de maneg (1) à maneget (12) :
  • maneg
    maneg

    f. –où

    I.

    (1) (habillement) Gant.

    (1499) Ca 131a. Manec. g. gand. ●(1521) Cc. g. vestir les doys. b. guisquaff manegou. ●(1633) Nom 119b. Chirotheca, manica : gant, gantelet : manecq.

    (1659) SCger 61b. gand, tr. «manec p. egou.» ●158a. manec, tr. «gand.» ●(1732) GReg 447b. Gant, ou gan, tr. «Mannecg. p. mannegou

    (1849) LLB 1430. eid gober manegeu.

    ►[au plur. après un art. ind.] Ur manegoù : une paire de gants.

    (1857) CBF 25. eur vantel hag eur manegou, tr. «un manteau et une paire de gants.» ●(1877) FHB (3e série) 15/117a. eur manigou guen. ●(1888) SBI II 178. C'hui zur a doug eur manego, tr. «Vous certes, portez des gants.»

    (1909) TOJA 13. ha goude eur manegou.

    (2) (?) argot de La Roche-Derrien (?) Menottes.

    (1885) ARN 37. Menottes. – Br. Minotezo. Arg[ot] : Manego. Tiré du breton usuel : manego, des gants.

    (1975) BAHE 87/8. c'hoant o doa da dapout krog e porpant ar pilhaouer ha da lakaat manegoù dezhañ. ●14. Manego(ù) : minotezoù, grizilhonoù.

    II.

    (1) Soubl evel ur vaneg : être très souple.

    (1732) GReg 447b. Il est souple comme un gand, tr. G. Rostrenenn «Qer soubl eo evel ur vannecg.» ●881a-882b. Etre souple comme un gand, tr. «Beza soubl evel ur vanecg. beza qer soubl hac ur vanecg

    (1874) FHB 503/263b (L) G. Morvan. Hogen abenn eis dez ama me gred ervad e vezo deut sentuz ha soubl evel eur vaneg, ha Martel en devezo aze eur mevel mad.

    (2) Reiñ moull ar vaneg da lipat : donner des claques (à qqun).

    (1867) FHB 117/102b (L) G. Morvan. Kerkent e voue laket ar vaz ha moull ar vaneg da c'hoari. ●(1890) MOA 171 (L). Donner des claques à q.q. «rei moul ar vanek da lipat (Trivial).»

    (3) Gwiskañ e vanegoù war an tu gin : flatter qqun.

    (1957) AMAH 135 (T) *Jarl Priel. Ne gleven digantañ nemet «mon cher ami» pe «mon vieux copain de Mailly» met kaer en devoa ober e gazh gleb e ouien fraez mat n'en devoa nemet kas evidon. Dindan un nebeut amzer e paouezas 'ta da wiskañ e vanegoù war an tu gin hag adalek neuze e krogas d'ober buhez din.

    (4) Kavout maneg diouzh e zorn : trouver à qui parler.

    (1900) MELU X 234 (Go-Plouc'ha). Kâd ë rei mannek deus i dorn, tr. E. Ernault «Il trouvera un gant à sa main (à qui parler, quelqu'un qui lui tiendra tête).»

  • maneg-houarn
    maneg-houarn

    f.

    (1) Gantelet

    (1732) GReg 448a. Gantelet, gan de fer, autrefois d'usage à la guerre aux cavaliers armez de toutes pièces, tr. «Mannecg houarn. p. manegou houarn

    (2) [au plur.] (?) plais. (?) Menottes.

    (c.1718) CHal.ms ii. menottes, tr. «manegueu hoarn', – manicleu.»

  • maneg-veudek
    maneg-veudek

    f. (habillement) Mitaine.

    (1732) GReg 628b. Mitaines, gros gans fourrez, qui n'ont que le pouce & la main, tr. «manegou meudecq

  • manegad
    manegad

    f. –où Gratification.

    (1942) VALLsup 88b. Gratification, tr. «manegad T[régor] f. («Kroaz ar V.», 18 genver 1920).»

  • manegañ / manegiñ
    manegañ / manegiñ

    v.

    I.

    (1) V. tr. d. Ganter.

    (c.1500) Cb 106b. [guisquaff] Jtem indigito / tas. g. vestir les doys. b. maneguaff.

    (1732) GReg 448a. Ganter, mettre des gants, tr. «Mañnega. pr. mañneguet.» ●(1744) L'Arm 169b. Ganter, tr. «Mannéguein.. guétt

    (2) V. pron. réfl. En em vanegañ : se ganter.

    (1876) TDE.BF 425b. En em vanega, tr. «mettre ses gants.»

    II. Manegiñ e viz yac'h :

    (1914) FHAB Ebrel 123 *Le Paysan. Pell 'zo, an dud 'zo lemm o lagad a wele hag a anzave he devoa ar Frans maneget he biz yac'h pa deuaz, brema zo vardro deg vloaz, da drei kein d'Hon Tad Santel ar Pab.

  • manegenn
    manegenn

    f. –où

    I.

    (1) Gant.

    (1971) BAHE 68/24. Manegenn : unander ar ger maneg, a glever nebeut a-walc'h.

    (2) (botanique) Gantelée, ganteline.

    (1732) GReg 448a. Gantelée, tr. «Maneguenn. ar vaneguenn

    II. Mont evel ur vanegenn lardet : aller comme un gant.

    (1942) VALLsup 85. (Cela, ce vêtement va comme un gant, tr. F. Vallée «evel eur vanegenn lardet T[régor].»

  • maneger
    maneger

    m. –ion Gantier.

    (1499) Ca 131a. Manheguer. g. gantier.

    (c.1718) CHal.ms ii. gantier, tr. «manegour.» ●(1732) GReg 448a. Gantier, tr. «Mañneguer. p. mañneguéryen. Van[netois] mañnegour. p. yon.» ●(1744) L'Arm 169b. Gantier, tr. «Mannégourr.. guerion. m.»

    (1856) VNA 56. Gantier, tr. «Mannégour

  • maneger-noz
    maneger-noz

    m. Lutin qui brouille le crin des chevaux.

    (1920) KZVr 359 - 25/01/20. maneger-noz, tr. «lutin qui brouille le crin des chevaux.» ●(1931) VALL 435b. Lutin ; qui brouille les crins des chevaux, tr. «maneger-noz m. pl. manegerien-noz

  • manegerez
    manegerez

    f. –ed Gantière.

    (1732) GReg 448a. Gantiere, tr. «Mañneguerès. p. mañnegueresed

  • manegerezh .1
    manegerezh .1

    f. –ioù Ganterie (local).

    (1931) VALL 329a. Ganterie, endroit où l'on fabrique ou vend des gants, tr. «manegerez f. pl. ou

  • manegerezh .2
    manegerezh .2

    m. Ganterie (métier).

    (1732) GReg 448a. Ganterie, Métier de faire, & de vendre des gants, tr. «Mañneguérez.» ●(1744) L'Arm 169b. Ganterie, tr. «Mannéguereah.. heu. f.»

    (1931) VALL 329a. Ganterie, profession, travail, commerce, tr. «manegerez m.»

  • maneget
    maneget

    adj. Ganté.

    (17--) FGab 147. cas maneget, emme, Jannet / ne dal oll vat dha logotta.

    (1867) FHB 124/159a. eur gannen en he zorn ha maneguet flour. ●(1868) FHB 203/371b. bourc'hisien lipet, aotrouien maneget. ●(1872) ROU 60. maneged, tr. «qui porte gants.» ●(18--) PDO 4. Fransisien, eun dud ker flour, ker brao maneget.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...