Recherche 'mann...' : 19 mots trouvés
Page 1 : de mann-1 (1) à mannouzin (19) :- mann .1mann .1
f., pron. ind. & adv.
I. F.
A.
(1) Ur vann : un rien, une quantité négligeable.
●(1907) AVKA 125. pemp bara heiz ha daou besk : ur vann evid kement-ze a dud !
(2) En ur vann a amzer : en un rien de temps.
●(1907) AVKA 128. hag en ur vann a amzer e tigouejont elec'h m'ho devoa da vont.
(3) Mont da vann : disparaître.
●(1910) MBJL 124. 'Benn neuze e oa êt da vann ar re a gave gante bean sielet warni men he be.
(4) Rien.
●(1902) PIGO I 5. man a gaer da laret d'ac'h. ●(1969) BAHE 62/35. Re a vann ne dalv mann.
(5) A vann : de rien.
●(1907) AVKA 168. Nan eus nemed tudigo a vânn.
B. par antiph. Quelque chose.
●(1854) GBI II 102. M' arru mann, ma digemenet, tr. «Et si quelque chose arrive, avertissez-moi.»
C. Mann ebet.
(1) Mann ebet : rien du tout.
●(1925) SFKH 38. ne lénér mui nitra : na galleg na brehoneg... – na malichtou mann erbet.
(2) N'ober mann ebet : n'avoir aucune importance.
●(1889) ISV 448a. Pe a voa cablus pe na voa ket / Kement se ne rea mann ebet.
II. Pron. ind.
(1) E nep mann : en aucune façon.
●(1850) JAC 51. Ne rê câs e nep mann demeus a guementse, tr. (GMB 390) «en aucune façon.»
(2) An disterañ mann : le moindrement.
●(1847) BDJ 330. kerzhit hep haoun war ar goagou eus ar bed-man, ha mar gherhu gheneoc'h treanti an disterha man, galvit ker buan hevel sand Pêr Jesus d'ho skora, tr. (GMB 390) «s'il vous arrive d'enfoncer le moindrement dans la mer.»
(3) Pas du tout.
●(1834) SIM 18. Presanç an autrou mêr (...) na gene mann an dud vad-se.
(4) Rien.
●(17--) EN 3624. ne meus man da lared, tr. «je n'ai rien à dire.»
●(1829) HBM 14. Ho courdrous na ra mann din. ●(1872) ROU 78b. S'il se connaissait, il verrait qu'il n'est rien auprès de son frère, tr. «mar en em c'houzfe e velfe ne d-eo man e kichen e vreur.» ●101a. Cela ne me fait rien, tr. «An dra-ze ne ra man d'in-me, (h[aut] L[éon].» ●Il ne vous coûtera rien, tr. «ne gousto man deoc'h (Méné-Bré).» ●(1895) GMB 47. tréc[orois] ne del mañn, il ne vaut rien. ●(18--) SBI II 130. Me n'on 'wit dibri nac eva mon, / Nann, gant ar glac'har 'zo em c'halon, tr. «Je ne puis rien manger, ni rien boire, / Non, tant j'ai de chagrin ai cœur.»
III. Loc. adv. A-vann-da-vann : petit à petit.
●(1962) TDBP ia 95. a-van-da-van e ya merenn da goan.
- mann .2mann .2
m. (religion) Manne.
●(1499) Ca 131a. Mann cest viande du ciel. ●(1530) Pm 47. Gant an mann he blas (lire : heblas) de pastur, tr. Herve Bihan « Avec la manne de bon goût pour l’alimenter »
●(1732) GReg 599b. Manne, viande miraculeuse du Desert, tr. «Mann. ar mann eus an Deserz.»
●(1821) SST 202. er mane e gouéhas én deserh. ●(1869) HTC 56. Gant ar bara-ze, a c'halvjont Mann, eo e kendalc'has Doue d'ho maga.
●(1921) GRSA 244. Maget é bet Israeliz, én dezerh, get mann.
- mann .3
- mann .4mann .4
m. –où
(1) Amandement ramassé sur les chemins.
●(1752) PEll 573. Man, Selon M. Roussel, est en Breton, tout ce qui ne coûte que la peine de le ramasser. Je ne l'ai jamais entendu en ce sens ; mais bien Mannou, pluriel de Mann, panier, qui se dit du fumier qui est sur les chemins, feuilles et bouës mêlées ensemble.
(2) Marne.
●(1732) GReg 604b. Marne, engrais, tr. «man. p. manou.»
(3) Mann gwenn : marne blanche.
●(1732) GReg 604b. Marne, engrais, tr. «man-güenn. p. manou güenn.»
●(1857) CBF 104. Man-gwenn, m., tr. «Marne.»
●(1924) NFLO. marne [amendement], tr. «man-gevenn.»
- mannañ
- manndraezh
- manniad
- mannoùmannoù
plur. Amendement ramassé sur les chemins.
●(1732) GReg 346b. Engrais, amendement des terres, tr. «manou.» ●442b. Menu fumier, tr. «Manou.» ●(1752) PEll 573. Man, Selon M. Roussel, est en Breton, tout ce qui ne coûte que la peine de le ramasser. Je ne l'ai jamais entendu en ce sens ; mais bien Mannou, pluriel de Mann, panier, qui se dit du fumier qui est sur les chemins, feuilles et bouës mêlées ensemble.
●(1847) MDM 295. ez int talvoudek d'ar baëzanded evid ober mannou. ●(1857) CBF 104. Mannou, m., tr. «Boue des rues, des mares, des chemins.»
●(1908) FHAB Mae 143. An teil moulet grêt er park gant eur c'hemmesk lann ha mannou. ●(1921) FHAB Eost 214. Ouspenn an teil, emae c'hoaz ar mannou dastumet war an hentchou bras, al ludu ha kant tra-all a gaver en dro d'an tiez. ●(1924) BILZbubr 41/948. da glask mannou war an hent. ●(1927) FHAB Meurzh 67. Koulskoude an douarou skanv a zo eun dra vat o feustrempa gant mannou an hentchou.
- mannouermannouer
m. –ion Fabricant de mannes.
●(1982) PBLS 328. (Sant-Servez-Kallag) mannouerien, tr. «fabricants de corbeilles d'osier.»
- mannousmannous
adj.
(1) Nasillard.
●(c.1718) CHal.ms iii. nazar, nazillar, tr. «mannous, moncl.» ●13. Il parle du nez, tr. «manous é, manousein ara monclein ara.» ●(1744) L'Arm 250b. Nasilleur ou Nasillard, tr. «Mannouss.»
●(1907) VBFV.fb 67a. nasillard, tr. «mañnouz.»
(2) Mouezh vannous : voix nasillarde.
●(1954) VAZA 132. ma kroge da gomz gant ur vouezh raouiet ha manous.
(3) Empêché de parler
●(1964) KTMR 37. sevel a rê ennañ a-wechou kovadou imor-fall, ha neuze ne veze ket na moñs na manouz.
- mannouz .1mannouz .1
m. Crasse.
●(1935) NOME 17. Ma ! diskenn gant kramenn hag all. Manous eur Breizad n'eo ket reketus da welout.
- mannouz .2
- mannouzañmannouzañ
v. tr. d.
(1) Maculer.
●(1958) ADBr lxv 4/509. Mannouza, Manouzenni : v. – Maculer, salir par des traces de doigts.
(2) sens fig. =
●(1958) ADBr lxv 4/509. (An Ospital-Kammfroud) Mannouza, Manouzenni : v. – au figuré, recouvrir une tranche de pain d'un soupçon de beurre, de confiture, de moutarde, etc. À un enfant que l'on ne parvient pas à rassasier on dit : deus amañ 'ta, toull-go, ma vo mannouzet dit eun tamm bara !
- mannouzat / mannouziñmannouzat / mannouziñ
v.
(1) V. intr. Nasiller.
●(c.1718) CHal.ms iii. naziller, tr. «manouzein, monclein.» ●13. Il parle du nez, tr. «manous é, manousein ara monclein ara.» ●(1732) GReg 649b. Nasiller, tr. «mannouseiñ.» ●(1744) L'Arm 250b. Nasiller, tr. «Manouzein.. zétt.»
●(1914) DFBP 220a. nasiller, tr. «mantouzi.»
(2) V. tr. d. =
●(1957) AMAH 91. o selaou ar gogez dirazon o vannouzat hep dianaliñ an hevelep rannell.
- mannouzennmannouzenn
f. –où Tache grasse, poisseuse.
●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Mannouzenn (gg) = druzoni war an dilhad. ●(1958) ADBr lxv 4/510. Mannouzenn (An Ospital-Kammfroud) n. f. – Taches poisseuses, souillures. D'un enfant qui a la figure barbouillée de confitures ou de chocolat, on dit : Eur vannouzenn a zo doh e veg gwasoh evid doh rêr eur pimoh !
- mannouzennet
- mannouzer
- mannouzez
- mannouziñmannouziñ
voir mannouzat