Recherche '"mannoù"...' : 12 mots trouvés
Page 1 : de mannou (1) à mannouzin (12) :- mannoùmannoù
plur. Amendement ramassé sur les chemins.
●(1732) GReg 346b. Engrais, amendement des terres, tr. «manou.» ●442b. Menu fumier, tr. «Manou.» ●(1752) PEll 573. Man, Selon M. Roussel, est en Breton, tout ce qui ne coûte que la peine de le ramasser. Je ne l'ai jamais entendu en ce sens ; mais bien Mannou, pluriel de Mann, panier, qui se dit du fumier qui est sur les chemins, feuilles et bouës mêlées ensemble.
●(1847) MDM 295. ez int talvoudek d'ar baëzanded evid ober mannou. ●(1857) CBF 104. Mannou, m., tr. «Boue des rues, des mares, des chemins.»
●(1908) FHAB Mae 143. An teil moulet grêt er park gant eur c'hemmesk lann ha mannou. ●(1921) FHAB Eost 214. Ouspenn an teil, emae c'hoaz ar mannou dastumet war an hentchou bras, al ludu ha kant tra-all a gaver en dro d'an tiez. ●(1924) BILZbubr 41/948. da glask mannou war an hent. ●(1927) FHAB Meurzh 67. Koulskoude an douarou skanv a zo eun dra vat o feustrempa gant mannou an hentchou.
- mannouermannouer
m. –ion Fabricant de mannes.
●(1982) PBLS 328. (Sant-Servez-Kallag) mannouerien, tr. «fabricants de corbeilles d'osier.»
- mannousmannous
adj.
(1) Nasillard.
●(c.1718) CHal.ms iii. nazar, nazillar, tr. «mannous, moncl.» ●13. Il parle du nez, tr. «manous é, manousein ara monclein ara.» ●(1744) L'Arm 250b. Nasilleur ou Nasillard, tr. «Mannouss.»
●(1907) VBFV.fb 67a. nasillard, tr. «mañnouz.»
(2) Mouezh vannous : voix nasillarde.
●(1954) VAZA 132. ma kroge da gomz gant ur vouezh raouiet ha manous.
(3) Empêché de parler
●(1964) KTMR 37. sevel a rê ennañ a-wechou kovadou imor-fall, ha neuze ne veze ket na moñs na manouz.
- mannouz .1mannouz .1
m. Crasse.
●(1935) NOME 17. Ma ! diskenn gant kramenn hag all. Manous eur Breizad n'eo ket reketus da welout.
- mannouz .2
- mannouzañmannouzañ
v. tr. d.
(1) Maculer.
●(1958) ADBr lxv 4/509. Mannouza, Manouzenni : v. – Maculer, salir par des traces de doigts.
(2) sens fig. =
●(1958) ADBr lxv 4/509. (An Ospital-Kammfroud) Mannouza, Manouzenni : v. – au figuré, recouvrir une tranche de pain d'un soupçon de beurre, de confiture, de moutarde, etc. À un enfant que l'on ne parvient pas à rassasier on dit : deus amañ 'ta, toull-go, ma vo mannouzet dit eun tamm bara !
- mannouzat / mannouziñmannouzat / mannouziñ
v.
(1) V. intr. Nasiller.
●(c.1718) CHal.ms iii. naziller, tr. «manouzein, monclein.» ●13. Il parle du nez, tr. «manous é, manousein ara monclein ara.» ●(1732) GReg 649b. Nasiller, tr. «mannouseiñ.» ●(1744) L'Arm 250b. Nasiller, tr. «Manouzein.. zétt.»
●(1914) DFBP 220a. nasiller, tr. «mantouzi.»
(2) V. tr. d. =
●(1957) AMAH 91. o selaou ar gogez dirazon o vannouzat hep dianaliñ an hevelep rannell.
- mannouzennmannouzenn
f. –où Tache grasse, poisseuse.
●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Mannouzenn (gg) = druzoni war an dilhad. ●(1958) ADBr lxv 4/510. Mannouzenn (An Ospital-Kammfroud) n. f. – Taches poisseuses, souillures. D'un enfant qui a la figure barbouillée de confitures ou de chocolat, on dit : Eur vannouzenn a zo doh e veg gwasoh evid doh rêr eur pimoh !
- mannouzennet
- mannouzer
- mannouzez
- mannouziñmannouziñ
voir mannouzat