Devri

Recherche 'mergl...' : 7 mots trouvés

Page 1 : de mergl (1) à merglus (7) :
  • mergl
    mergl

    m.

    I.

    (1) Rouille.

    ●(1499) Ca 136a. Mercl. gal. rouille de fer. ●(1633) Nom 248b. Æris flos, ærugo æris : la rouïllure d'airain : mergl an cuefr. ●249a. Ferrugo : ferri rubigo : rouïllure de fer : mergl ouarn.

    ●(1659) SCger 106b. rouillure, tr. «mercl.» ●159b. mercl, tr. «rouillure.» ●(1710) IN I 429. lamet ar mergl. ●(1732) GReg 831b. Rouille, tr. «Mergl. Van[netois] mergl. melgr. mercl.» ●(1744) L'Arm 343a. Rouille, tr. «Mælgre.. greu. m.»

    ●(1905) BOBL 28 janvier 19/3f. Saouren an tomatou a zidarch ar mêlg divar al lianach. ●(1919) FHAB Here 117. drebet breman gant ar mergl. ●(1931) VALL 666a. Rouille, tr. «mergl m.» ●(1936) PRBD 17. ruz evel ar mergl. ●(1964) ABRO 24. daou gleze kozh aet gant ar mergl.

    (2) par anal. Rouille, maladie des cérérales.

    ●(1857) CBF 106. Mergl, m., tr. «Rouille du blé.» ●(1867) FHB 112/61a. sammet hor c'herc'h gant ar mergl.

    ●(1927) FHAB Gouere 146b. Meur a glenved a c'hell spega er gwiniz. Ar mergl pe an intr. (...) Eur mergl all a zo hag a vev war ar c'herc'h.

    II. sens fig.

    (1) =

    ●(1862) JKS 302. mergl an techou fall a zo krog em ene.

    (2) Tammoù mergl : taches (sur la lune).

    ●(1903) MBJJ 68. da zellet al loar o sevel a-uz da Gret : ru-tan eo, nemet eo sautret gant tammo melg.

  • mergl-kouevr
    mergl-kouevr

    m. Vert-de-gris.

    ●(1732) GReg 953b. Verd de gris, ou verdet, tr. «Mergl cüevr.»

  • mergladur
    mergladur

    m. Rouillure.

    ●(1499) Ca 136a. Mercladur. g. roilleure.

    ●(1732) GReg 831b. Rouillure, tr. «Mergladur.» ●(1744) L'Arm 343a. Rouillure, tr. «Mælgradur.. reu.»

    ●(1931) VALL 666a. Rouille, tr. «mergladur m.» ●(1970) GSBG 338. (Groe) melgadur, tr. «rouillure.»

  • merglañ / mergliñ
    merglañ / mergliñ

    v.

    I. V. intr.

    A. Rouiller.

    ●(1499) Ca 66b. [diuerglaff] vide in merglaff.

    ●(1659) SCger 51a. s'enrouiller, tr. «mercla.» ●106b. rouiller, tr. «mercla.» ●159b. mercla, tr. «rouiller.» ●(1710) IN I 429. ha na verglo quet quer buan. ●(1732) GReg 831b. Rouiller, tr. «Mergla. pr. merglet.» ●Se rouiller, tr. «Mergla. pr. merglet. Van[netois] mergleiñ. melgreiñ. mercleiñ.» ●(1744) L'Arm 135a. Enrouiller, s'enrouiller, tr. «Mêrglein.. glétt.» ●343a. Rouiller, se rouiller, tr. «Mælgrein.. grétt.» ●(1752) PEll 596. mercla, tr. «rouiller, devenir rouillé.»

    ●(1838) OVD 289. mar yvlér er rodeu hac er ressordeu (…) é verglant bihannoh.

    ●(1909) MMEK 28-29. hag ar gountel n'en devoue ket amzer da vergli. ●(1922) KAAG 93. an alar a laosko er park da vergli. ●(1931) VALL 666a. Se rouiller, tr. «mergla.» ●(1978) BZNZ 80. (Lilia-Plougernev) melgriñ atav a reant.

    B. sens fig.

    (1) Rouiller.

    ●(1869) HTC 176. tenzoriou ar bed-ma a deu da vergli ha da breñvedi gant an amzer.

    ●(1918) LZBt Mae 3. panemet ne velg ket ar garante.

    (2) Chom da verglañ : rester inemployé.

    ●(1790) MG 111. hou ç'argand (…) é chomant de verglein én hou ti.

    ●(1903) MBJJ 26. na chomo ket hon zeodo hag hon muzello da verglan epad ar prejo.

    (3) (en plt de qqn) Ne rien faire par paresse.

    ●(1908) KMAF 27. Divalo, divalo ! Diwall da louedi ha da vergla, rak an diegi a zebr an den.

    II. V. tr. d. Faire rouiller.

    ●(1752) PEll 596. mercla, tr. «rouiller, rendre rouillé.»

  • merglenn
    merglenn

    f. –où

    (1) Rouille.

    ●(1958) ADBr lxv 4/510. (An Ospital-Kammfroud) Merklenn, Merglenn : n. f. ; plur. –ou. – Mot dérivé de mergl (oxyde, rouille, maladie cryptogamique du chêne...), compris lui même dans ce sens. (...) Eun tamm houarn drebet gant ar verklenn.

    (2) (pathologie végétale) Merglenn wenn =

    ●(1958) ADBr lxv 4/510. (An Ospital-Kammfroud) Ar verklenn wenn a zo kouet war deliou an dero yaouank.

  • merglet
    merglet

    adj.

    (1) Rouillé.

    ●(1499) Ca 136a. Merclet. g. rouille.

    ●(1744) L'Arm 343a. Rouillé, Enrouillé, tr. «Mælgrétt.» ●(1772) KI 308. en Durques velgret, tr. «des tricoises rouillées.»

    ●(1838) OVD 289. nettat er ré [péhieu] crasset pé merglet. ●(1849) LLBg III 73. hoarnaj merglet. ●(1857) HTB 220. gwenneien ponner ha melget ! ●(1870) FHB 260/405b. He fuzul ne oa ket merklet evit-se. ●(18--) SAQ II 205. eun tach merglet.

    ●(1909) KTLR 162. fusuillou merglet !

    (2) (en plt de qqn) Qui a le teint jauni par la maladie.

    ●(1871) GBI II 560. Terrupl eo glaz ho jod, kornig ho tal merglet. ●(1879) ERNsup 162. bek melget, teint jaune (rouillé). Plusq[uellec].

    ●(1996) GRVE 42. n'on ket evid gweled ar fas velget-se.

    (3) (Linge) piqué.

    ●(1931) VALL 666a. linge qui a des taches de rouille, tr. «merglet.»

    (4) (en plt de l'eau) =

    ●(1924) LZMR 41. en eur waz dour merglet. ●(1970) BHAF 48. prajou fall leun a zour merglet.

    (5) (Dent) cariée.

    ●(1942) VALLsup 85b. (dent) gâtée, tr. «merglet (G. Morvan).»

  • merglus
    merglus

    adj. Corrodant.

    ●(1499) Ca 136a. rouilleux. b. merclus.

    ●(1931) VALL 157a. Corrodant, tr. «merglus.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...