Devri

Recherche 'mergl...' : 7 mots trouvés

Page 1 : de mergl (1) à merglus (7) :
  • mergl
    mergl

    m.

    I.

    (1) Rouille.

    (1499) Ca 136a. Mercl. gal. rouille de fer. ●(1633) Nom 248b. Æris flos, ærugo æris : la rouïllure d'airain : mergl an cuefr. ●249a. Ferrugo : ferri rubigo : rouïllure de fer : mergl ouarn.

    (1659) SCger 106b. rouillure, tr. «mercl.» ●159b. mercl, tr. «rouillure.» ●(1710) IN I 429. lamet ar mergl. ●(1732) GReg 831b. Rouille, tr. «Mergl. Van[netois] mergl. melgr. mercl.» ●(1744) L'Arm 343a. Rouille, tr. «Mælgre.. greu. m.»

    (1905) BOBL 28 janvier 19/3f. Saouren an tomatou a zidarch ar mêlg divar al lianach. ●(1919) FHAB Here 117. drebet breman gant ar mergl. ●(1931) VALL 666a. Rouille, tr. «mergl m.» ●(1936) PRBD 17. ruz evel ar mergl. ●(1964) ABRO 24. daou gleze kozh aet gant ar mergl.

    (2) par anal. Rouille, maladie des cérérales.

    (1857) CBF 106. Mergl, m., tr. «Rouille du blé.» ●(1867) FHB 112/61a. sammet hor c'herc'h gant ar mergl.

    (1927) FHAB Gouere 146b. Meur a glenved a c'hell spega er gwiniz. Ar mergl pe an intr. (...) Eur mergl all a zo hag a vev war ar c'herc'h.

    II. sens fig.

    (1) =

    (1862) JKS 302. mergl an techou fall a zo krog em ene.

    (2) Tammoù mergl : taches (sur la lune).

    (1903) MBJJ 68. da zellet al loar o sevel a-uz da Gret : ru-tan eo, nemet eo sautret gant tammo melg.

  • mergl-kouevr
    mergl-kouevr

    m. Vert-de-gris.

    (1732) GReg 953b. Verd de gris, ou verdet, tr. «Mergl cüevr

  • mergladur
    mergladur

    m. Rouillure.

    (1499) Ca 136a. Mercladur. g. roilleure.

    (1732) GReg 831b. Rouillure, tr. «Mergladur.» ●(1744) L'Arm 343a. Rouillure, tr. «Mælgradur.. reu

    (1931) VALL 666a. Rouille, tr. «mergladur m.» ●(1970) GSBG 338. (Groe) melgadur, tr. «rouillure.»

  • merglañ / mergliñ
    merglañ / mergliñ

    v.

    I. V. intr.

    A. Rouiller.

    (1499) Ca 66b. [diuerglaff] vide in merglaff.

    (1659) SCger 51a. s'enrouiller, tr. «mercla.» ●106b. rouiller, tr. «mercla.» ●159b. mercla, tr. «rouiller.» ●(1710) IN I 429. ha na verglo quet quer buan. ●(1732) GReg 831b. Rouiller, tr. «Mergla. pr. merglet.» ●Se rouiller, tr. «Mergla. pr. merglet. Van[netois] mergleiñ. melgreiñ. mercleiñ.» ●(1744) L'Arm 135a. Enrouiller, s'enrouiller, tr. «Mêrglein.. glétt.» ●343a. Rouiller, se rouiller, tr. «Mælgrein.. grétt.» ●(1752) PEll 596. mercla, tr. «rouiller, devenir rouillé.»

    (1838) OVD 289. mar yvlér er rodeu hac er ressordeu (…) é verglant bihannoh.

    (1909) MMEK 28-29. hag ar gountel n'en devoue ket amzer da vergli. ●(1922) KAAG 93. an alar a laosko er park da vergli. ●(1931) VALL 666a. Se rouiller, tr. «mergla.» ●(1978) BZNZ 80. (Lilia-Plougernev) melgriñ atav a reant.

    B. sens fig.

    (1) Rouiller.

    (1869) HTC 176. tenzoriou ar bed-ma a deu da vergli ha da breñvedi gant an amzer.

    (1918) LZBt Mae 3. panemet ne velg ket ar garante.

    (2) Chom da verglañ : rester inemployé.

    (1790) MG 111. hou ç'argand (…) é chomant de verglein én hou ti.

    (1903) MBJJ 26. na chomo ket hon zeodo hag hon muzello da verglan epad ar prejo.

    (3) (en plt de qqn) Ne rien faire par paresse.

    (1908) KMAF 27. Divalo, divalo ! Diwall da louedi ha da vergla, rak an diegi a zebr an den.

    II. V. tr. d. Faire rouiller.

    (1752) PEll 596. mercla, tr. «rouiller, rendre rouillé.»

  • merglenn
    merglenn

    f. –où

    (1) Rouille.

    (1958) ADBr lxv 4/510. (An Ospital-Kammfroud) Merklenn, Merglenn : n. f. ; plur. –ou. – Mot dérivé de mergl (oxyde, rouille, maladie cryptogamique du chêne...), compris lui même dans ce sens. (...) Eun tamm houarn drebet gant ar verklenn.

    (2) (pathologie végétale) Merglenn wenn =

    (1958) ADBr lxv 4/510. (An Ospital-Kammfroud) Ar verklenn wenn a zo kouet war deliou an dero yaouank.

  • merglet
    merglet

    adj.

    (1) Rouillé.

    (1499) Ca 136a. Merclet. g. rouille.

    (1744) L'Arm 343a. Rouillé, Enrouillé, tr. «Mælgrétt.» ●(1772) KI 308. en Durques velgret, tr. «des tricoises rouillées.»

    (1838) OVD 289. nettat er ré [péhieu] crasset pé merglet. ●(1849) LLBg III 73. hoarnaj merglet. ●(1857) HTB 220. gwenneien ponner ha melget ! ●(1870) FHB 260/405b. He fuzul ne oa ket merklet evit-se. ●(18--) SAQ II 205. eun tach merglet.

    (1909) KTLR 162. fusuillou merglet !

    (2) (en plt de qqn) Qui a le teint jauni par la maladie.

    (1871) GBI II 560. Terrupl eo glaz ho jod, kornig ho tal merglet. ●(1879) ERNsup 162. bek melget, teint jaune (rouillé). Plusq[uellec].

    (1996) GRVE 42. n'on ket evid gweled ar fas velget-se.

    (3) (Linge) piqué.

    (1931) VALL 666a. linge qui a des taches de rouille, tr. «merglet

    (4) (en plt de l'eau) =

    (1924) LZMR 41. en eur waz dour merglet. ●(1970) BHAF 48. prajou fall leun a zour merglet.

    (5) (Dent) cariée.

    (1942) VALLsup 85b. (dent) gâtée, tr. «merglet (G. Morvan).»

  • merglus
    merglus

    adj. Corrodant.

    (1499) Ca 136a. rouilleux. b. merclus.

    (1931) VALL 157a. Corrodant, tr. «merglus

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...