Recherche 'miñs...' : 13 mots trouvés

Page 1 : de mins-1 (1) à minsonet (13) :

• miñs .1
  miñs .1

  adj. Haché.

  ●(1792) BD 2656. minset euel col mins, tr. «hachés comme du chou émincé.»

• miñs .2
  miñs .2

  f. –où Escalier tournant. cf. biñs

  ●(1903) MBJJ 84. e keñver ar vinz. ●364. Miñz = escalier. ●(1910) EGBT 64. mins, tr. «escalier.» ●(1936) BREI 444/3a. a-hed minz an Drinded ez eus meur a bazenn. ●(1982) TKRH 35. Miñs, dorojoù, prenistri. ●66. o ruilhal gant miñs ar c'hrignol, gant miñs ar gambr.

• miñsadur
  miñsadur

  m. –ioù (cuisine) Hachis.

  ●(1931) VALL 351a. Hachis, tr. «miñsadur kig.»

• miñsañ / miñsat
  miñsañ / miñsat

  v. tr. d. Hacher, mettre en pièces.

  ●(1857) HTB 2. minsat ha drailla a re oll kement a vije laket entre he zaouarn. ●(1896) GMB 434. tréc[orois] minsat découper, déchirer, Histoariou 2, pet[it] tréc[orois] miñset.

  ●(1931) VALL 351a. Hacher ; traiter durement L[éon], tr. «miñsa.»

• miñsenn
  miñsenn

  f. Miette.

  ●(1954) Le Carre – K 1366. (Plogastell-Sant-Jermen) or visenn : miette, brin goutte. Probablement pour briñsenn ‘une pincée'.

• miñserez
  miñserez

  f. Hachoir mécanique.

  ●(1931) VALL 351a. Hache-viande, tr. «miñserez-kig f. miñserezed-kig.»

• miñset
  miñset

  adj. Haché.

  ●(1633) Nom 55b. Minutal : chair mincée, hachis, paté en pot : quic mincet, haceïs, pastez pot.

  ●(1732) GReg 484a. Hachis, râgout de viande hachée, tr. «qicq. mincet.» ●(1792) BD 2656. minset euel col mins, tr. «hachés comme du chou émincé.»

  ●(1931) VALL 351a. Hachis, tr. «kig miñset.»

• miñson .1
  miñson .1

  adj. & interj. (argot de La Roche-Derrien)

  I. Adj.

  (1) Mauvais.

  ●(1885) ARN 56. Mauvais. Br. : Fall. Arg[ot] : Minson. ●Minson e bet ann tariek, tr. «maigre a été le pourboire.» ●(1893) RECe xiv 269. en deus divoaret toud i c'hourdajo gañd ër bilhezed miñson.

  (2) Tunodoù miñson : mensonges.

  ●(1935) ANTO 82. N'eus nemet tunodou miñson gant i jes.

  (3) Miñson war da glankouer : ferme ta gueule.

  ●(1974) SKOL 55/45. E Lannuon, e lavaras dezhañ : «Miñson war da glankouer !»

  II. Interj. Rien, que dalle.

  ●(1968) BRUD 30/18. netra d'ober (...) «Miñson», da laras Rohiz.

• miñson .2
  miñson .2

  m. –ed (argot des tailleurs vannetais) Enfant.

  ●(1932) BRTG 74. Girieu ag el langaj «kemenér» misoned = bugalé.

• miñsonajoù
  miñsonajoù

  plur. (argot de La Roche-Derrien) Mauvaises actions.

  ●(1893) RECe xiv 268. groet 'm eus miñsonajo eneb ën éñ ag eneb d'o ches.

• miñsonardiñ
  miñsonardiñ

  v. intr. (argot de La Roche-Derrien) Médire.

  ●(1935) ANTO 82. Goût a oar miñsonardi gant e glank ?

• miñsoner
  miñsoner

  m. (argot de La Roche-Derrien) Homme pingre.

  ●(1885) ARN 27. Pingre. – Br. : Tastoner. Arg[ot] : Minsoner.

  ●(1970) BHAF 61. Tro da gein, «misoner», ma «spoeñsin» dit eun toulladig karotez da lakaad em zrotaj. ●(1975) BAHE 87/9. Goje, miñsoner, deus e-barzh ar c'houez ha taol da bouez war ar bank. 'T eus ket granig, paour ? ●10. Ho chez, miñsoner, a zo ur sapre ambreilhon. ●14. Miñsoner : ma faotr, gwaier.

• miñsonet
  miñsonet

  adj. (argot de La Roche-Derrien) En colère.

  ●(1893) RECe xiv 269. Neuze oa miñsonet an añbrelhin.