Devri

Recherche '"mitoniñ"...' : 1 mots trouvés

Page 1 : de mitonin (1) à mitonin (1) :
  • mitoniñ
    mitoniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) (cuisine) Mitonner.

    ●(1732) GReg 629a. Mitonner, cuire à petit feu, tr. «Mitouni. pr. mitounet.» ●(1744) L'Arm 241b. Mitonner, tr. «Mitonnein.»

    ●(1934) MAAZ 50. de vitoñnein me souben. ●52. mitoñnein mat er souben. ●(1955) VBRU 10. mitonañ va soubenn.

    (2) sens fig. Trop choyer, mitonner (un enfant, sa santé).

    ●(1857) HTB 83. Da betra mitoni eur iec'het hag a dle bean dispennet gant ar maro.

    ●(1917) LZBt Gouere 31. ar vugale-ze, zouezet da gentan o welet ez int mitonet ha karet e giz ar re all. ●(1936) BREI 447/2a. He zud (…) n'o doa graet nemet mitoni o merc'hig o doue.

    II. V. intr. Mitonner.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. faire mitonner la soupe, tr. «Lacat er souben de vichaudein, de vittonein.»

    ●(1934) MAAZ 49. groeit nezé kentoh tan bihan aveit ma vitoñno d'en huékan. (...) lakat me souben de vitoñnein. ●(1969) BAHE 62/50. e bodad-soup, a zo o vitoniñ war an olaed.

    III. V. pron. réfl. En em vitoniñ : se mitonner, se choyer, se dorloter.

    ●(1744) L'Arm 433a. Se délicater, tr. «Um vitonnein.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...