Devri

Recherche 'orin...' : 6 mots trouvés

Page 1 : de orin-1 (1) à orink (6) :
  • orin .1
    orin .1

    m./f. –ed

    (1) Engeance, espèce, sorte (de gens).

    (1876) TDE.BF 488b. Orin, s. f. C[ornouaille] ; pl. orined, tr. «engeance, ramassis, en mauvaise part.» ●(1877) EKG I 143. Red eo dign karza ar vro euz an orinn dud-se. ●(1879) BMN 140. Bez' e oa c'hoaz eun orin dud all, ha ne blije ket muioc'h dezho doare Dom Michel ●(18--) SAQ II 390. Penaoz karet eun hevelep orin dud ?

    (1905) KANngalon Eost 479. Mall eo skuba kuit an orin torfetourien-ze. ●(1907) KANngalon Gwengolo 491. na pebez orin tud divalo ar framasouned. ●(1927) GERI.Ern 426. orin, m., tr. «engeance.»

    (2) Race, postérité.

    (14--) N 1424. Nedeo disenor dam orin, tr. «Ce n'est pas un déshonneur pour ma race.»

    (1876) TDE.BF 488b. Orin, s. f. C[ornouaille] ; pl. orined, tr. «Race, postérité d'un individu, les petits d'une femelle.»

    (1927) GERI.Ern 426. orin, m., tr. «Race, postérité.»

    (3) Enfant, progéniture.

    (1868) SBI II 18. sao war da orinn, tr. «lève-toi pour soigner ton enfant.» ●eun orin fall ! tr. «un mauvais mioche !»

    (4) Personne originale.

    (1872) ROU 93b. Au haut Léon, orin, se prend souvent pour, original. Ennez a zo un orin. ●(1876) TDE.BF 488b. Orin, s. f. C[ornouaille] ; pl. orined, tr. «Il s'entend aussi au sens de original, s. m. homme qui fait d'habitude des choses que les autres ne font pas.» ●(1889) ISV 343. ar c'habiten Poulteo, eun orin a zen. ●347. Var al lestr ez oa eun orin ar seurt n'oc'h eus guelet biscoas.

    (1904) SKRS I 84. Ar paotr-man, sur avoalc'h ne deo 'met eun orin / Deuët da ober goap ouzin. ●(1927) GERI.Ern 426. orin, m. pl. ed, f. ez, tr. «homme bizarre, original.»

    (5) Origine.

    (1872) ROU 93b. Il est originaire de, tr. «An orin aneza a zo eus.»

    (1927) GERI.Ern 426. orin, m., tr. «origine.»

  • orin .2
    orin .2

    s.

    (1) Urine.

    (1499) Ca 149b. Orin. g. orine.

    (1876) TDE.BF 488b. Orin, s. m., tr. «Urine des animaux.»

    (2) Excrément.

    (1876) TDE.BF 488b. Orin, s. m., tr. «excréments des animaux.»

    (1927) GERI.Ern 426. an daou orin, tr. «les excrément et l'urine des animaux.»

  • orinal
    orinal

    s. Urinal.

    (1499) Ca 149b. Orinal pour pisser.

  • orinañ
    orinañ

    v. intr.

    (1) Uriner.

    (1499) Ca 149b. Orinaff. g. oriner.

    (2) Produire, faire souche.

    (1927) GERI.Ern 426. orina, tr. «produire, faire race.»

    (3) (botanique) Germer.

    (1927) GERI.Ern 426. orina, tr. «germer, parl. des plantes, des graines.»

  • oriner
    oriner

    m. –ion Reproducteur.

    (1977) PVPR 110. E Treastell hag e Roc'h Kerezenn e oa un tarv-oriner.

  • orink
    orink

    s. (pêche) Orin.

    (1925) BILZ 141. Oring (pe : orin), tr. «corde qui relie le casier à la bouée qui indique son emplacement.» ●(1977) PBDZ 808. (Douarnenez) orinkoù, tr. «des orins.» ●(1970) GSBG 39. (Groe) orik, tr. «orin (de canot).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...