Devri

Recherche 'pant...' : 24 mots trouvés

Page 1 : de pant-1 (1) à panturiavat (24) :
  • pant .1
    pant .1

    s.

    (1) Courbe.

    ●(1499) Ca 152a. Pant. g. corbes.

    (2) Penchant.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. panchant, tr. «pante brel, bral, pant'.»

  • pant .2
    pant .2

    s. Ober pant : faire la fête.

    ●(1903) KZVr Du-Kerzu. dao e oa bet ober pant (en em vezvi). (d'après KBSA 19). ●(1955) STBJ 68. pa groge al lonkerien d'ober pant. ●205. Techet e oant d'ober pant (...) Ober pant a oa chom da lonka en ostalidiou.

  • pante .1
    pante .1

    m. –où Assemblée, fête populaire.

    ●(1876) TDE.BF 495a. Pañte, s. m., tr. «Pardon ou fête d'un bourg, village, pendant laquelle on danse, on joue, on boit et on mange. Il n'y est guère question de cérémonies religieuses ; pl. panteou.» ●Redek ar pañteou, tr. «fréquenter ces sortes de fêtes.»

    ●(1908) FHAB C'hwevrer 47. er pardoniou, er panteou (...) Pante : assemblée : Ger implijet kenan e Gorre Leon. ●(1909) FHAB Ebrel 111. o deuz great eun tammik pante. ●(1922) KAAG 56. ar panteou a zizurs. ●(1925) FHAB Mezheven 228. lavaret a rafen mont d'eur pardon pe d'eur pante bennak. (...) pante, panteou, ger anavezet gant an holl e Gorre-Leon hag a dalv, e brezoneg, keit hag ar ger «assemblée» e galleg. ●(1932) ALMA 101. redet an ebatou, ar pautiou (lire : pantiou).

  • pante .2
    pante .2

    s. Penchant.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. panchant, tr. «pante brel, bral, pant'.»

    ●(1896) GMB 459. pante «panchant» Chal. ms.

  • panteer
    panteer

    m. –ion Fêtard.

    ●(1903) CDFi août-septembre. Ha Per a laosk eul ledoued pantier (mezvier). (d'après KBSA 67). ●(1955) STBJ 205. Dont a ra soñj din eus eur pantier brudet.

  • panteiñ
    panteiñ

    v. intr. Se goberger.

    ●(1886) RUSq.FB 234a. Goberger (se), tr. «v. réfl. Prendre ses aises. Pantei. part. et, de panté, festin.»

  • pantekoad
    pantekoad

    m. Cible.

    ●(1890) MOA 169b. Cible, tr. «pantekoat, m.»

    ●(1931) VALL 122b. Cible, tr. «pantekoad m.»

  • Pantekost
    Pantekost

    m. (religion)

    I.

    (1) Pentecôte.

    ●(1499) Ca 152a. Panthecost. g. penthecoste.

    ●(1727) HB 564. etre Pasq ha Pantecost.

    ●(1821) SST 16. goudé er Pentecost. ●200. d'er Pentecoust. ●(1867) BSSo 5. dé er Pantecoust. ●(1880) SAB 236. O veza ma tostea Pantecost.

    (2) Gouel ar Pantekost : fête de la Pentecôte.

    ●(1921) BUFA 122. aben gouil er Pantekoust.

    (3) Sul ar Pantekost : dimanche de la Pentecôte.

    ●(1659) SCger 44a. Dimanche de Pentecoste, tr. «Disul ar pentecost.» ●(1732) GReg 407a. Le Dimanche de la Pentecôte, tr. «Diçzul ar Péntecost.»

    ●(1821) SST 145. Sul Vasq, Sul Quasimodo, sul er Pantecoust. ●277. Sul er Pentecost e tisquen / Er Speret glan er er vanden.

    (4) Lun ar Pantekost : lundi de la Pentecôte.

    ●(1906) BOBL 09 juin 90/2f. Beb bloaz da Lun ar Pentekost.

    II. Bezañ en e zilhad Pantekost : voir dilhad.

  • pantekouilh
    pantekouilh

    m. Personne dépenaillée.

    ●(1980) LIMO 23 août. Diwall doh er «pantekouill» ! ●Pantekouill, tr. «correspond assez au genre «hippie». ●(1980) LIMO 23 août. hanval kentoh doh «pantekouillaj» eid doh tud seven. ●(1986) YABAlevr 149. Pantekouilh m. –ach coll. personne dépenaillée, habillée d'oripeaux.

  • pantenn
    pantenn

    f. –où Flanc de côteau.

    ●(1931) VALL 307b. Flanc de côteau, tr. «pantenn f.» ●(1942) DRAN 141. An noz a louede glazvez ar pantennou.

  • panter .1
    panter .1

    m. (pêche) =

    ●(1944) GWAL 165/314. (Ar Gelveneg) Kuilhañ a zo dastum al linennoù ouzh o rollañ : «kemer da banter, ha kuilh da linenn».

  • panter .2
    panter .2

    s. –ed (zoologie) Panthère.

    ●(1499) Ca 152a. Panther cest vne beste. g. panthere.

    ●(1907) FHAB Kerzu 294. an tigred, ar panthered, a zo marellet evel ar guez ha brizellet evel deliou.

  • pantera
    pantera

    s. (zoologie) Panthère.

    ●(1633) Nom 30a. Camelopardalis : giraffe, beste ressemblant au chameau & panthere : giraf, vn loezn so aual ouz vn caual hac ouz vn panthera. ●156b. Mensa pantherina : table de bois de Prouence, table de bois madré : taul á coat Prouanca, taul mouchetet eguis vn pantera.

  • pantilhon
    pantilhon

    m. –où Étai.

    ●(1744) L'Arm 297a. Potence (…) De soutien, tr. «Pantillon.» ●428a. Chevaler, tr. «Dalhein ar pantillonneu.»

    ●(1903) EGBV 50. pantelion, m. pl. eu, tr. «étai.» ●(1907) VBFV.bf 58a. pantillon, m. pl. eu, tr. «soutien, étai.» ●(1931) VALL 274b. Étai, tr. «pantilhon V[annetais] m.» ●(1934) BRUS 241. Un étai, tr. «ur pantelion.»

  • pantilhoniñ
    pantilhoniñ

    v. tr. d. Étayer.

    ●(1931) VALL 275b. Étayer, tr. «V[annetais] pantilhonein.»

  • pantouer
    pantouer

    m. –où, –ioù

    (1) Pendoir.

    ●(1732) GReg 709b. Pendoir, bare courbe pour suspendre un cochon qu'on vient de tuer, tr. «pantouër. p. pantouërou.» ●(1744) L'Arm 276a. Pendoir, tr. «Pendoir (…) Barre courbe, pour suspendre un beuf, cochon, ou &c. qu'on vient de tuer, tr. «Pantouére.. rieu. m.»

    (2) Toull pantouer : endroit où on passe le pendoir aux pattes arrières d'un animal tué.

    ●(1895) FOV 263. Treit poset ér mod-sé ! Hag en toulleu pantoér, tr. «Quelles jambes bien faites ! Quelles articulations solides !»

  • pantoufañ
    pantoufañ

    v. tr. d. Cabosser.

    ●(18--) GAVotte bretonne 13. Collet a meus ma dent a pantoufet ma guéno. (d'après HYZH 224/44).

  • pantoufet
    pantoufet

    adj. Cabossé.

    ●(c.1930) VALLtreg 1749. Pantoufet e i dok, e gastoloden = son chapeau est cabossé, sa casserole est bosselée. Pantoufan. – Koaget en ce sens en Léon (Caer.)

  • pantoufl
    pantoufl

    s. –où (habillement) Pantoufle.

    ●(1633) Nom 117b. Calones, lignei calcei, baxeæ : patins, pantouffles : patinou, pantouflou, boutou vhel. ●Crepida, sandalium : pantouffle : pantoufl. ●117b-118a. Tyrrhenicum, sie Hetruscum sandalium : sappin, pantouffle Espagnole : sandal, pantoufl guis spaing.

    ●(1659) SCger 88a. pantoufle, tr. «pantoufl.» ●(1732) GReg 573b. Pantoufles où il y a des semelles de liege, tr. «Pantouflou lech.»

    ●(1849) GBI I 272. gwiska ho pantouflou, tr. «mettre vos pantoufles.»

    ►[au plur. après un art. ind.] Ur pantoufloù : une paire de pantoufles.

    ●(18--) PEN 91/302. hac eur pantouflou da wiskan.

  • pantouflenn
    pantouflenn

    f. –où, pantoufloù (habillement) Pantoufle.

    ●(1732) GReg 690a. Pantoufle, tr. «Pantouflenn. p. pantouflennou, pantouflou.»

  • pantouilhek
    pantouilhek

    adj.

    (1) (Chien) poilu, velu.

    ●(1929) MKRN 92. ur pikol ki pantouilhek a vize bepred d'e heul, tr. «un gros chien poilu.» ●(1996) CRYK 205. ur c'hiig rous pantouilhek, tr. «un petit chien roux et velu.»

    (2) (Vêtement) guenilleux.

    ●(2008) MAREG 331. Noè groeit un abid pantouilhek / Noè groeit un abid pantouilhek / Eit ma ne vè ket bet anaùet.

  • panturiad
    panturiad

    m. –où Gifle.

    ●(1922) DIHU 131/67. Er gurun e darhé é tan ur panturiad ! (gifle).

  • panturiavad
    panturiavad

    m. –où Rossée.

    ●(1919) DBFVsup 54a. panturiaùad, s., tr. «une tripotée.»

  • panturiavat
    panturiavat

    v. Rosser.

    ●(1919) DBFVsup 54a. panturiaùat (Arv[or]), v. a. et n., tr. «administrer une volée de coups.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...