Devri

Recherche 'pant...' : 24 mots trouvés

Page 1 : de pant-1 (1) à panturiavat (24) :
  • pant .1
    pant .1

    s.

    (1) Courbe.

    (1499) Ca 152a. Pant. g. corbes.

    (2) Penchant.

    (c.1718) CHal.ms iii. panchant, tr. «pante brel, bral, pant'

  • pant .2
    pant .2

    s. Ober pant : faire la fête.

    (1903) KZVr Du-Kerzu. dao e oa bet ober pant (en em vezvi). (d'après KBSA 19). ●(1955) STBJ 68. pa groge al lonkerien d'ober pant. ●205. Techet e oant d'ober pant (...) Ober pant a oa chom da lonka en ostalidiou.

  • pante .1
    pante .1

    m. –où Assemblée, fête populaire.

    (1876) TDE.BF 495a. Pañte, s. m., tr. «Pardon ou fête d'un bourg, village, pendant laquelle on danse, on joue, on boit et on mange. Il n'y est guère question de cérémonies religieuses ; pl. panteou.» ●Redek ar pañteou, tr. «fréquenter ces sortes de fêtes.»

    (1908) FHAB C'hwevrer 47. er pardoniou, er panteou (...) Pante : assemblée : Ger implijet kenan e Gorre Leon. ●(1909) FHAB Ebrel 111. o deuz great eun tammik pante. ●(1922) KAAG 56. ar panteou a zizurs. ●(1925) FHAB Mezheven 228. lavaret a rafen mont d'eur pardon pe d'eur pante bennak. (...) pante, panteou, ger anavezet gant an holl e Gorre-Leon hag a dalv, e brezoneg, keit hag ar ger «assemblée» e galleg. ●(1932) ALMA 101. redet an ebatou, ar pautiou (lire : pantiou).

  • pante .2
    pante .2

    s. Penchant.

    (c.1718) CHal.ms iii. panchant, tr. «pante brel, bral, pant'.»

    (1896) GMB 459. pante «panchant» Chal. ms.

  • panteer
    panteer

    m. –ion Fêtard.

    (1903) CDFi août-septembre. Ha Per a laosk eul ledoued pantier (mezvier). (d'après KBSA 67). ●(1955) STBJ 205. Dont a ra soñj din eus eur pantier brudet.

  • panteiñ
    panteiñ

    v. intr. Se goberger.

    (1886) RUSq.FB 234a. Goberger (se), tr. «v. réfl. Prendre ses aises. Pantei. part. et, de panté, festin.»

  • pantekoad
    pantekoad

    m. Cible.

    (1890) MOA 169b. Cible, tr. «pantekoat, m.»

    (1931) VALL 122b. Cible, tr. «pantekoad m.»

  • Pantekost
    Pantekost

    m. (religion)

    I.

    (1) Pentecôte.

    (1499) Ca 152a. Panthecost. g. penthecoste.

    (1727) HB 564. etre Pasq ha Pantecost.

    (1821) SST 16. goudé er Pentecost. ●200. d'er Pentecoust. ●(1867) BSSo 5. dé er Pantecoust. ●(1880) SAB 236. O veza ma tostea Pantecost.

    (2) Gouel ar Pantekost : fête de la Pentecôte.

    (1921) BUFA 122. aben gouil er Pantekoust.

    (3) Sul ar Pantekost : dimanche de la Pentecôte.

    (1659) SCger 44a. Dimanche de Pentecoste, tr. «Disul ar pentecost.» ●(1732) GReg 407a. Le Dimanche de la Pentecôte, tr. «Diçzul ar Péntecost

    (1821) SST 145. Sul Vasq, Sul Quasimodo, sul er Pantecoust. ●277. Sul er Pentecost e tisquen / Er Speret glan er er vanden.

    (4) Lun ar Pantekost : lundi de la Pentecôte.

    (1906) BOBL 09 juin 90/2f. Beb bloaz da Lun ar Pentekost.

    II. Bezañ en e zilhad Pantekost : voir dilhad.

  • pantekouilh
    pantekouilh

    m. Personne dépenaillée.

    (1980) LIMO 23 août. Diwall doh er «pantekouill» ! ●Pantekouill, tr. «correspond assez au genre «hippie». ●(1980) LIMO 23 août. hanval kentoh doh «pantekouillaj» eid doh tud seven. ●(1986) YABAlevr 149. Pantekouilh m. –ach coll. personne dépenaillée, habillée d'oripeaux.

  • pantenn
    pantenn

    f. –où Flanc de côteau.

    (1931) VALL 307b. Flanc de côteau, tr. «pantenn f.» ●(1942) DRAN 141. An noz a louede glazvez ar pantennou.

  • panter .1
    panter .1

    m. (pêche) =

    (1944) GWAL 165/314. (Ar Gelveneg) Kuilhañ a zo dastum al linennoù ouzh o rollañ : «kemer da banter, ha kuilh da linenn».

  • panter .2
    panter .2

    s. –ed (zoologie) Panthère.

    (1499) Ca 152a. Panther cest vne beste. g. panthere.

    (1907) FHAB Kerzu 294. an tigred, ar panthered, a zo marellet evel ar guez ha brizellet evel deliou.

  • pantera
    pantera

    s. (zoologie) Panthère.

    (1633) Nom 30a. Camelopardalis : giraffe, beste ressemblant au chameau & panthere : giraf, vn loezn so aual ouz vn caual hac ouz vn panthera. ●156b. Mensa pantherina : table de bois de Prouence, table de bois madré : taul á coat Prouanca, taul mouchetet eguis vn pantera.

  • pantilhon
    pantilhon

    m. –où Étai.

    (1744) L'Arm 297a. Potence (…) De soutien, tr. «Pantillon.» ●428a. Chevaler, tr. «Dalhein ar pantillonneu

    (1903) EGBV 50. pantelion, m. pl. eu, tr. «étai.» ●(1907) VBFV.bf 58a. pantillon, m. pl. eu, tr. «soutien, étai.» ●(1931) VALL 274b. Étai, tr. «pantilhon V[annetais] m.» ●(1934) BRUS 241. Un étai, tr. «ur pantelion

  • pantilhoniñ
    pantilhoniñ

    v. tr. d. Étayer.

    (1931) VALL 275b. Étayer, tr. «V[annetais] pantilhonein

  • pantouer
    pantouer

    m. –où, –ioù

    (1) Pendoir.

    (1732) GReg 709b. Pendoir, bare courbe pour suspendre un cochon qu'on vient de tuer, tr. «pantouër. p. pantouërou.» ●(1744) L'Arm 276a. Pendoir, tr. «Pendoir (…) Barre courbe, pour suspendre un beuf, cochon, ou &c. qu'on vient de tuer, tr. «Pantouére.. rieu. m.»

    (2) Toull pantouer : endroit où on passe le pendoir aux pattes arrières d'un animal tué.

    (1895) FOV 263. Treit poset ér mod-sé ! Hag en toulleu pantoér, tr. «Quelles jambes bien faites ! Quelles articulations solides !»

  • pantoufañ
    pantoufañ

    v. tr. d. Cabosser.

    (18--) GAVotte bretonne 13. Collet a meus ma dent a pantoufet ma guéno. (d'après HYZH 224/44).

  • pantoufet
    pantoufet

    adj. Cabossé.

    (c.1930) VALLtreg 1749. Pantoufet e i dok, e gastoloden = son chapeau est cabossé, sa casserole est bosselée. Pantoufan. – Koaget en ce sens en Léon (Caer.)

  • pantoufl
    pantoufl

    s. –où (habillement) Pantoufle.

    (1633) Nom 117b. Calones, lignei calcei, baxeæ : patins, pantouffles : patinou, pantouflou, boutou vhel. ●Crepida, sandalium : pantouffle : pantoufl. ●117b-118a. Tyrrhenicum, sie Hetruscum sandalium : sappin, pantouffle Espagnole : sandal, pantoufl guis spaing.

    (1659) SCger 88a. pantoufle, tr. «pantoufl.» ●(1732) GReg 573b. Pantoufles où il y a des semelles de liege, tr. «Pantouflou lech.»

    (1849) GBI I 272. gwiska ho pantouflou, tr. «mettre vos pantoufles.»

    ►[au plur. après un art. ind.] Ur pantoufloù : une paire de pantoufles.

    (18--) PEN 91/302. hac eur pantouflou da wiskan.

  • pantouflenn
    pantouflenn

    f. –où, pantoufloù (habillement) Pantoufle.

    (1732) GReg 690a. Pantoufle, tr. «Pantouflenn. p. pantouflennou, pantouflou

  • pantouilhek
    pantouilhek

    adj.

    (1) (Chien) poilu, velu.

    (1929) MKRN 92. ur pikol ki pantouilhek a vize bepred d'e heul, tr. «un gros chien poilu.» ●(1996) CRYK 205. ur c'hiig rous pantouilhek, tr. «un petit chien roux et velu.»

    (2) (Vêtement) guenilleux.

    (2008) MAREG 331. Noè groeit un abid pantouilhek / Noè groeit un abid pantouilhek / Eit ma ne vè ket bet anaùet.

  • panturiad
    panturiad

    m. –où Gifle.

    (1922) DIHU 131/67. Er gurun e darhé é tan ur panturiad ! (gifle).

  • panturiavad
    panturiavad

    m. –où Rossée.

    (1919) DBFVsup 54a. panturiaùad, s., tr. «une tripotée.»

  • panturiavat
    panturiavat

    v. Rosser.

    (1919) DBFVsup 54a. panturiaùat (Arv[or]), v. a. et n., tr. «administrer une volée de coups.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...