Devri

Recherche 'pennek...' : 2 mots trouvés

Page 1 : de pennek (1) à pennekaat (2) :
  • pennek
    pennek

    [mbr pennec, pennecq, brpm pennecq < penn + -ek]

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Qui a une (grosse) tête.

    (1633) Nom 267b. Capito : testu, qui a grosses teste : pennec, clopennec bras.

    (1876) TDE.BF 506b. Pennek, adj., tr. «Qui a une grosse tête.» ●(1878) BAY 19. pennek, tr. «Qui a une grosse tête.» ●(1895) FOV 273. en dén tiü ha pennec.

    (2) Têtu, entêté.

    (1659) SCger 118a. testu, tr. «pennec.» ●(c.1718) CHal.ms i. acariâtre, tr. «pennec, clopennec, quilpennec.» ●(c.1718) CHal.ms iv. Ce n'est qu'un enfant uolontaire, tr. «n'endé meit ur pautr' pennec, pennadus, ahurtet.» ●(1744) L'Arm 9b. Aheurté, tr. «Peennêc.» ●136a. Entêté, tr. «Peennêc

    (1844) DMB 74. pennek un tamik, tr. «un peu entêté.» ●(1869) FHB 253/346a. eur paien euz ar re bennoca. ●(1878) EKG II 25. seul-vui ma c'hoarzet d'ezhan, seul bennokoc'h a-ze n'oa ken. ●(1883) IMP 7. Pennoc a colerus. ●(1889) ISV 214. Mar kendalc'hez da veza pennok.

    (1907) PERS 235. ourgouilluz ha pennek. ●(1935) TRAG 48. ar verc'h a zo pennek evel an tad.

    B. (en plt de qqc.)

    (1) Qui est pourvu, muni d'une tête.

    (1499) Ca 155a. capitatus / ta / tum. g. testu. b. pennec. ●(1633) Nom 196b. Clauus capitatus : clou testu : taig pennec.

    (1732) GReg 175a. Clou à tête, tr. «Taich pennecq.» ●920a. Têtu, sorte de marteau de maçon pour démolir, tr. «Morzoll pennecq. p. morzollyou pennecq

    (1862) BBR 96. Eun hach-pennek a oa gant-hi, tr. «Elle avait une hachette à la main.»

    (2) (en plt d'un projectile) Ramé.

    (1732) GReg 780b. Bale-ramée, tr. «Boled pennecq

    (3) (botanique) Askol-pennek : panicaut.

    (1633) Nom 84a. Eryngium, capitulum Martis, centum capita, offic Iringus : paincault, ou chardon testu : asquoll pennecq.

    (4) Bazh-pennek : gourdin.

    (1732) GReg 84b. Bâton court qui a un gros bout, & sert pour se batre, tr. «baz-pénneq. p. bizyér-pénneq

    II. Adv.

    (1) Derc'hel pennek da ub. : tenir tête à.

    (1926) FHAB Eost 305. ne reent ket mat o terc'hel pennok d'ezo.

    (2) Derc'hel pennek gant udb. : continuer obstinément qqc.

    (1967) LLMM 120/5. N'eo ket ar mare da ober ec'hoazh (sic), da zerc'hel pennek gant ar strivadeg ne lavaran ket.

    III.

    (1) Lakaat pennek ha revrek : voir revrek.

    (2) Pennek evel ur marc'h-mul : voir marc'h-mul.

  • pennekaat
    pennekaat

    [pennek + -aat]

    v.

    I. V. intr.

    (1) = (?) Diriger (?).

    (1941) DIHU 358/247. pen dé guir é ma marù, ha hañni mui de bennekat én ti.

    (2) Pennekaat ouzh ub. : tenir tête à qqn.

    (1931) VALL 737a. tenir tête, tr. «pennekat.» ●(1937) TBBN 89. Pe vezé gourenneu ne oé ket kalz hag e gredé pennekat dohton.

    II. V. tr. d. = (?).

    (1866) FHB 88/283b. Eur sklerijen vurzuduz a sko e spered Jakob ; guelout a ra ar Messi o tiskenn diouc'h ar map-se d'ezhan, ha na hall mui pennekaat he estlam.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...