Devri

Recherche 'pin...' : 58 mots trouvés

Page 1 : de pin-1 (1) à pintin (50) :
  • pin .1
    pin .1

    coll. & f. (botanique) Pins.

    ●(1633) Nom 106a. Pinus siluestris, pinaster : pin sauuage : pin sauuaig, pin goüez.

    ●(1732) GReg 723b. Pin, arbre, tr. «Pinenn. pinenned, pin.»

    ●(1866) FHB 60/61b. dre doues pin ha dero. ●(1869) FHB 228/149a. branko pin ha dero. ●(1878) EKG II 194. d'ar mareou-ze, n'oa tamm pin, na guezen all ebed enn enezen Siek.

    ►gwezenn-bin f. Pin.

    ●(1633) Nom 106a. Picea, l'arbre de la poix, pignet, garipot, pin sauuage : guezen an pecq, guezen pin goüez. ●Pinus : pin : an guezen pin.

    ●(1911) SKRS II 21. ober kement all d'eur vezen bin a ioa eno.

  • pin .2
    pin .2

    m. Robinet de barrique.

    ●(1840) SBI II 162. Ma zreid dindan ar varrikenn, ma geno dindan ar pinn, tr. «Mes pieds sous la barrique, ma bouche sous la chantepleure.»

    ●(1931) VALL 662b. Robinet de barrique, tr. «pin m.»

  • pin .3
    pin .3

    voir poazh .1

  • pin-gouez
    pin-gouez

    coll. (botanique) Pins sauvages.

    ●(1869) FHB 244/279B. Evit ober koajou huel pe diskoultr, ne dleer kemeret nemet pin mor, pin goues, peupli guen, kistin ha kignez. ●(1879) BLE 93. Pin maritime. (P. maritima. DC. – pinaster Sol.) Pin-gwéz.

  • pin-mor
    pin-mor

    coll. (botanique) Pin maritime Pinus pinaster.

    ●(1869) FHB 244/279B. Evit ober koajou huel pe diskoultr, ne dleer kemeret nemet pin mor, pin goues, peupli guen, kistin ha kignez.

  • pinaou
    pinaou

    m. –ed (jeu) Cochonnet, petit, maître.

    ●(1977) HYZH 113-114/69. (Rostrenenn) Pinaou – ed – gourel – (pi'now) ; Boul vihan da c'hoari bouloù. E galleg cochonnet.

  • pinard
    pinard

    m. –ed Homme riche.

    ●(1732) GReg 626a. Milord, gros richard, tr. «Pinard. p. pinarded.» ●822a. Richard, terme odieux, tr. «Pinard. p. pinarded. Van[netois] pinard. p. ed.» ●Les richards, tr. «ar binarded.»

    ●(1925) SFKH 35. Er Guénédour-men e zou ur pinard mat ken koant él mé ma gusket. ●(1982) PBLS 18. (Langoned) pinard, tr. «richard, gros fermier.»

  • pinardez
    pinardez

    f. –ed Femme riche.

    ●(1980) LIMO 02 février. ho mamm en des reit en tu doh de voud pinardez.

  • pinartaat
    pinartaat

    v. intr. S'enrichir.

    ●(1931) VALL 536a. Parvenir, s'élever, s'enrichir, tr. «pinartaat (fam.).»

  • pinasenn
    pinasenn

    f. –où (pêche) Pinasse.

    ●(1732) GReg 724a. Pinasse, sorte de Brigantin, ou de Frégate legere, tr. «Pinacenn. p. pinacennou.»

    ●(1944) DGBD 98. eurvezhiadennoù hep flach en ur binasenn. ●(1944) GWAL 163/156. (Ar Gelveneg) Ar binasenn (l. pinasennoù) a zo deut goude implij ar c'heflusker. (...) da sardineta e talvez ar pinasennoù. ●(1957) BRUD 2/84. (Gwaien) Pinasenned euz porz Gwaien. ●(1977) PBDZ 611. (Douarnenez) pinasenn, pinasennoù, tr. «pinasse.»

  • pineg
    pineg

    f. –i Pinède, pineraie.

    ●(1499) Ca 158b. g. lieu ou croissent pins. b. pinec.

    ●(1732) GReg 723b. Lieu planté de pin, tr. «Pinecg. p. pinegou.»

  • pinenn .1
    pinenn .1

    f. –ed, pin (botanique) Pin.

    ●(1499) Ca 158b. Pinenn. g. cest pin. vng arbre.

    ●(1732) GReg 723b. Pin, arbre, tr. «Pinenn. pinenned, pin.» ●(1744) L'Arm 285a. Pin, tr. «Pinén.. neu.

    ●(1847) BDJ 39. Hevel eur binen etoüez bèzo pe gwez hentré benhac-hall.

    ●(1923) SKET I 34. deil spilhaouek ar binenn.

  • pinenn .2
    pinenn .2

    f. –où cf. binenn

    (1) Grande huche.

    ●(1919) DBFVsup 56a. pinen, f. pl. –neu, tr. «grande ruche couverte pour grain et son.»

    (2) (apiculture) Grande rûche.

    ●(1925) SFKH 7. ur bennen (ur ruchen vras) lan a vel.

    (3) sens fig. Ventre.

    ●(1919) DBFVsup 56a. pinen, f. pl. -neu fig., tr. «ventre.»

  • pinfadurezh
    pinfadurezh

    f. =

    ●(1732) GReg 19a. Agencement, ajustement, tr. «pinfadurez.»

  • pinfañ
    pinfañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Farder, parer.

    ●(1659) SCger 3b. Adiancer, tr. «pinfa.» ●(1732) GReg 19a. Agencer, disposer les choses d'une maniere qui les rende agreables, tr. «pinfa. pr. pinfet.»

    (2) Attifer.

    ●(1732) GReg 61a. Attiffer, parer la tête des femmes, tr. «pinfa. pr. et.»

    II. V. pron. réfl. En em binfañ : s'apprêter, se parer, être à sa toilette.

    ●(1996) CRYK 109. Da 'n om biñfo ha 'n om baro evit bezout koant, tr. «Pour s'apprêter et se parer, pour être belle.»

  • pinferezh
    pinferezh

    m. –où Toilette.

    ●(1659) SCger 4b. Affiquets, tr. «pinferezou.» ●(1732) GReg 17a. Affiquets, ornements de femmes, tr. «Pinférez. p. pinferezou.»

  • pinijañ
    pinijañ

    v. intr. Se repentir.

    ●(14--) Jer A.202. Dre ma fez gouzuezet, ho trych en pynychet / Quent ez ferchet seder, tr. « Par ma foi, sachez(-le), votre tromperie, vous l’expierez, / Avant que vous (ne) partiez, certainement » ●(1499) Ca 158b. Pinigaff. g. repentir.

  • pinijenn
    pinijenn

    f. –où

    (1) Pénitence.

    ●(1499) Ca 158b. Pinigenn. ga. penitance. ●(1575) M 566. Ha da muy Pinigenn, á crenn en emdennas, tr. «Et se retira pour mieux faire pénitence.» ●(1612) Cnf 14b. hac an traman à hanuer pinigien faux. ●(1621) Mc 5-6. ober á gris an pinigen a voue ordrenet diff. ●94. dan trauell ves an pinigen à rencquer da ober.

    ●(1659) SCger 90b. penitence, tr. «pinigen.» ●164b. pinigen, tr. «penitence.» ●(1732) GReg 588a. macerer son corps, tr. «Castiza e gorf gand pinigennou eoullecq.» ●710a. Penitence, satisfaction ordonnée par le Confesseur, tr. «Pinigenn. p. pinigennou. Van[netois] penigenn. p. penigennëu.»

    ●(1847) BDJ 294. pinigenhou pûd. ●(1849) LLB 30. chetui hou penijen. ●(1879) BAN 175. Dre he labouriou hag he binijennou dreist-vuzul oa deut da veza ven ha sempl a gorf.

    ●(1911) BUAZperrot 8. pedennou birvidik ha pinijennou kalet. ●127. e labouriou tenn hag e binijennou garo.

    (2) Ober pinijenn : faire pénitence.

    ●(c.1680) NG 436-438. De gauet en amser / De ober pinigen / A hou ol pehetdeu. ●502. De ober peniguen. ●981. lecamp pouen d'ober penigen. ●(1732) GReg 866a. Quitter le siécle pour faire pénitence, tr. «Quytat ar bed evit ober pinigenn.» ●(1790) Ismar 21. d'obér pénigèn.

    ●(1882) BAR 81. Pe davare e raimp-ni pinijen. ●(1896) HIS 90-91. Groeit pénijen.

    ●(1907) PERS 61. ober pinijen. ●(1981) ANTR 156. Breudeur ha c'hoarezed kristen / Sellit ouz va hov ha grit pinijenn.

    (3) Dougen pinijenn : faire pénitence, supporter une pénitence.

    ●(1575) M 530. A faut doen pynigenn, en glen quent goufen bet, tr. «Faute de faire pénitence sur terre avant la fin de la vie.»

    ●(1651) JK 19. Gret din davisiquen douguen pinigen bras, tr. «Faites-moi désormais supporter une grande pénitence.»

    (4) E pinijenn da : en pénitence de.

    ●(1926) FHAB Du 430. en em skourjeza en pinijenn d'o fec'hejou.

    (5) Mil binijenn : mille peines.

    ●(1974) SKOL 56/21. Ur sulvezh c'hoañv, daoust dezhañ da vezañ bountet ha sachet, en doe mil binijenn o krapout er charbañ. (…) evel ma savas – gant mil binijenn, moarvat – da zebriñ e verenn.

    (6) Kador ar binijenn / lez-varn ar binijenn : tribunal de pénitence, confessionnal.

    ●(1857) CBF 60. Kador ar binijen, tr. «Confessionnal.» ●(1866) SEV 100. Perak eta ho peus-hu kement a boan o lavaret d'ho tad-kovesour, e kador ar binijenn, pec'hedou hag a c'houzoc'h a zo red mad d'ezhan da zerc'hel kuzet ?

    ●(1911) BUAZperrot 40. ne c'hellont ket beza absolvet e Lez-varn ar binijen. ●627. Epad ar c'hoarïz, e chome e lez-varn ar binijen, adaleg peder heur diouz ar mintin beteg kreiz deiz, da govez e c'hoazed.

  • pinijenner
    pinijenner

    m. –ion (religion)

    (1) Pénitencier.

    ●(1732) GReg 710a. Penitencier, le grand Pénitencier, tr. «ãls. an pinigennour.»

    ●(1868) FHB 178/169a. Pinnijenner-meur an Escopti.

    (2) Pénitent.

    ●(1919) BSUF 16. er vanden penijennerion. ●(1939) KOLM 41. Reit en doè kemen de zruat pred er benijennerion.

  • pinijennus
    pinijennus

    adj.

    (1) Pénitent, de pénitence.

    ●(1894) BUZmornik 26. he vuez santel ha pinijennuz. ●282. eur vuez kalet ha pinijennuz.

    ●(1907) PERS 101. he vuez pinijennuz. ●(1928) BFSA 205. o buhez santel ha pinijennus. ●(1943) VKST Du 379. Amzer binijennus ar purgator.

    (2) (en plt d'une règle) Stricte.

    ●(1911) BUAZperrot 709. Ar reolen goz a ioa gwall laoskeat e kouentchou Karmel ; n'oa mui pinijennus evel m'oa bet.

    (3) (en plt de qqn) Scrupuleux.

    ●(1928) BFSA 126. eun den pinijennus. ●194. Ar Breur re binijennus.

  • pinoch
    pinoch

    (botanique) Kraoñ-pinoch : faînes.

    ●(1982) HYZH 147/9. (Treboull) ar beufig. Ar re-se zo laboused brav, gorlañchenn ruz ganto aze, hag ar re-se vie kavet atav barzh ar c'hoajou fav, darpenn a zebront ar c'hraoñ, ar c'hraoñ pinoch deuzouto.

    ●(2005) SEBEJ 163. (Ar Yeuc'h) cueillir à volonté les faînes que les hêtres du Zal donnaient à profusion : kraon pinoche appelions-nous ces petits fruits triangulaires.

  • pinochenn
    pinochenn

    f. (pêche) Sorte de filet.

    ●(1904) DBFV 183b. pinochen, f., tr. «épinoche, sorte de filet.» ●(1907) VBFV.bf 60b. pinochen, f., tr. «épinoche, écharde.»

  • pinochez
    pinochez

    coll. (botanique) Épinards.

    ●(1633) Nom 93b-94a. Teutlomalache, spinachium : espinars : epinars, pinoches.

    ●(1659) SCger 52a. epinars, tr. «pinochés.» ●(1732) GReg 360a. Epinars, sorte de legumes, tr. «Pinochès.» ●Une tourte d'épinard, tr. «Ur pastez pinochès.»

    ●(1857) CBF 14. ar parisil, ar panez, ar pinochez, tr. «ce persil, ces panais, ces épinards.»

  • pinochezenn
    pinochezenn

    f. pinochez Feuille d'épinard.

    ●(1732) GReg 360a. Une feüille d'épinars, tr. «Pinochesen.»

  • pinous
    pinous

    adj. Penaud.

    I.

    ●(1838) CGK 5. Pinous vel eur c'hoq diblunet.

    ●(1914) DFBP 240b. penaud, tr. «Pinouz.» ●(1919) MVRO 13/1c. ped arzod a'n em gavo pinouz goude kement a chao hag a labour evit… netra ! ●(1931) VALL 545b. Penaud, tr. «pinous.» ●(1934) BZIG Ebrel 2b. Gwenole o tont er sal, trist ha pinous. ●(1935) BREI 425/1b. Galouperien ha peorien pinouz.

    II. Pinous evel ur c'hog dibluñvet : voir kog.

  • pinpin
    pinpin

    m.(ornithologie) Pinson.

    ●(1905) DIHU 283/198-200 (Guerzen goh). Guéharal é kañneh, haval doh ur pinpin. ●(1927) GERI.Ern 467. Pinson, tr. «V[annetais] pinpin.»

  • piñsad
    piñsad

    m. –où Pincée.

    ●(1896) HIS 111. ur pinsad doar.

    ●(1901) LZBg 59 blezad-4e lodenn 219. ur pinsadig ludu. ●(1910) DIHU 56/32. ur pinsad persil trohet menut.

  • piñsadenn
    piñsadenn

    f. –où

    (1) Pincée.

    ●(1659) SCger 92b. pinsée, tr. «pinsaden.» ●(1732) GReg 724a. Ce que l'on peut prendre avec le bout de deux ou trois doigts, tr. «Pinsadenn. p. pinsadennou.»

    (2) par ext. Petite quantité.

    ●(1935) NOME 74. hag e ledas warnañ eur bisadenn amann.

    (3) Pincement.

    ●(1890) MOA 389b. Pincer dur, en demi tour, tr. «ober eur binsadenn a-dra (lire : a-dro).»

    ●(1954) BISO.llmm 23. ne zisoénjis ket piñsadenn ar c'hrank. ●(1996) VEXE 33. un pincement au bras (eur biñsadenn) dont ils supportent la douleur en silence.

    (4) sens fig. Brocard.

    ●(1869) SAG 45. C'hem... c'hemm, Robino... a ne deo ket an dra-man eur binsadenn c'hoeg ?

  • piñsard
    piñsard

    m. –ed (ornithologie) Pintade.

    ●(1934) BRUS 253. Une pintade, tr. «ur pinsard.»

  • piñsat / piñsiñ
    piñsat / piñsiñ

    v. tr. d. Pincer.

    ●(1659) SCger 92a. pinser, tr. «pinsat.» ●(1710) IN I 446. evel ma teu ur violancer, o pinçat quement corden a guef disacord en e violanç, d'o accordi oc'h o starda pe oc'h o laoscaat. ●(1732) GReg 724a. Pincer, tr. «Pinçza. pinçzal. pinçzat. ppr. piçnzet. Van[netois] pinçzal. pinçzeiñ.»

    ●(1838) OVD 297. pincein gùéh-t'er-huéh er herdad ag é instrumant eit ou accordein.

  • piñsedoù
    piñsedoù

    plur.

    I.

    (1) Pinces.

    ●(1633) Nom 175b. Forceps : tenaille ou pincette d'vn orfeure : tanail, pe pincedou vn offebrer. ●176a-b. Forfex, odontagra, dentiducus, dentarpaga : pincette ou tenaille pour tirer vne dent : pincedou, tanail pe turques da tennaff an dent.

    ●(1732) GReg 724a. Pinces, outil d'artisan, tr. «Pincedou.»

    (2) Mont war e biñsedoù : monter sur ses grands chevaux.

    ●(1982) PBLS 82. (Sant-Servez-Kallag) mond war e biñsedou, tr. «monter sur ses grands chevaux.»

    II. Mont àr e biñsedoù : monter sur ses grands chevaux.

    ●(1982) PBLS 82 (Ku) Langoned. mont àr e biñsedoù, tr. J.-Y. Plourin «monter sur ses grands chevaux».

  • piñsel
    piñsel

    s. Pinceau.

    ●(1633) Nom 173a. Penicillus, peniculus : pinceau : pinçet (lire : pinçel).

  • piñser
    piñser

    m. –ioù Bénitier.

    ●(1959) BRUD 8/24. ar piñser dour benniget.

  • piñsetez
    piñsetez

    f. –où Pincette à feu.

    ●(1633) Nom 176a. Volsella, siue vulsella, pincette : pincettes.

    ●(1732) GReg 724a. Pincette, tr. «Pincetès. p. pincetesou.»

    ●(1909) KTLR 39. ar binsettezou da vrocha an tân.

  • piñsetoù
    piñsetoù

    pl. Pincettes.

    ●(1907) VBFV.bf 60b. pinseteu pl., tr. «pincettes.» ●(1907) VBFV.fb 75b. pincettes, tr. «pinset, m. (pl. eu).» ●(1925) SFKH 4. ur pinseteu ned orchal.

  • piñsin .1
    piñsin .1

    m. –où

    (1) Piscine d'autel, lave-mains.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 488). Picin. ●(1499) Ca 158a. Pistin. g. pistine. l. hec pistina / ne. Jtem hoc fusorium / rii g. pessine daultier ou voissel a huille a mettre es lampes. Jdem hoc in fusorium / rii. ●(c.1500) Cb72a. [dour] Item hec aquamamilla / le. ga. pistine en quoy le prebstre laue ses mains. b. pistin.

    ●(1732) GReg 89b. Benitier, vaisseau à mettre de l'eau bénîte, tr. «Piñcin. p. piñcinou.» ●565b. Lavemain, tr. «piñcin. p. piñcinou.»

    (2) Pièce d'eau.

    ●(1869) HTC 183. bez'ez oa e Jerusalem eur pinsin, hanvet pinsin Bethsaïda, hag a ioa pemp porched da vont d'he gaout. ●211. it d'en em voalc'hi e pinsin Siloë. ●(18--) SAQ I 123. e pinsin Bethsaida. ●(1894) BUZmornik 465. diskenn a c'hellaz he-unan e pinsin ann dour da vadezi heb kaout sikour digant den.

    (3) Piñsin dour benniget : bénitier.

    ●(1896) GMB 488. pet[it] tréc[orois] piñsin ou piñsin dour biniet bénitier.

    ●(1927) FHAB Meurzh 53. eur pinsin dour benniget, kizellet kaer.

    ►absol.

    ●(1659) SCger 14a. benistier, tr. «pincin.» ●164a. pincin, tr. «benistier.» ●(1732) GReg 89b. Benitier, vaisseau à mettre de l'eau benîte, tr. «Piñcin. p. piñcinou.» ●401b. Benitier de fayance, tr. «Piñcin feilhançz.»

    ●(1878) EKG II 81. an dour binniget a ioa er pinsin koz. (…) hon tud koz-ni a zoube ho biziad er pinsin-ze evit kemeret dour binniget. ●(1885) SBI II 164. Ma lakit indan ar pinsinn, tr. «Mettez-moi sous le bénitier.»

    ●(1919) FHAB Gouere 10. mont da gemeret dour e pinsin bras ar garnel. ●(1924) FHAB Meurzh 103. dour benniget ar pisin.

    (4) Piscine, vivier.

    ●(1633) Nom 246b. Piscina, viuarium : piscine, viuier : pincin, viffier.

  • piñsin .2
    piñsin .2

    m. –ed (ornithologie) Pinson. (?) coquille (?).

    ●(1920) FHAB C'hwevrer 241. ar pinsin, ar gegin.

  • piñson
    piñson

    m. –ed (ornithologie) Pinson.

    ●(1633) Nom 39a. Fringilla : pinson : vr pinsounicq, vr goluennicq.

  • pint .2
    pint .2

    m. –où

    (1) (métrologie) Pinte.

    ●(1499) Ca 158b. Pint. g. pinte.

    ●(1659) SCger 92b. pinte, tr. «pint.» ●164b. pint, tr. «pinte.» ●(1732) GReg 724a. Pinte, mesure, tr. «Pint. p. pintou.» ●(1744) L'Arm 285b. Pinte, tr. «pinte. eu m.»

    ●(18--) PEN 93/74. me zo skolliet (da vania pint a gueren). ●(1863) GBI II 74. Eva ur pintr bemdez a wad, / Hag a wad den, gouveet mad, tr. « Boire chaque jour une pinte de sang, / De sang d’homme, sachez-le bien. »

    (2) Puñsal ar pintoù : s’enivrer avec ardeur.

    ●(1732) GReg 724a. Pinter, faire débauche, tr. «punçzal ar pintou.»

  • pint / pintig .1
    pint / pintig .1

    m. –ed (ornihologie) Pinson.

    I.

    ●(1732) GReg 724a. Pinçon, oiseau, tr. «pint. p. pintet.»

    ●(1867) MGK 21. Ar big hag ar pintik.

    II. (Seder, drant, laouen) evel ur pint(ig) : (gai) comme un pinson.

    ●(1936) LVPR 37 (L) K. Jezegou. Laouen oa evel eur pindik, dous ha mat e kever an holl. ●(1949) KROB 13/5 (L) J. Seité. D'an nevez amzer e kane e sute, e taoulamme, drant ha seder, evel ur pint. ●(1955) STBJ 117 (K) Y. ar Gow. Me, ar mous-kreien, a oa ken seder hag eur pintig ha ken eürus hag eur paour kêz a vije bet lakeet da roue. ●(1958) BRUD 3/10 (L) *Mab an Dig. «Na pebez mab am-eus !» a zoñje. «Atao laouen evel eur pintig. ●(1958) BRUD 4/52 (L) *Mab an Dig. Moushoarz ur bugelig koant, laouen evel eur pintig, a lakeas ar peoh en o halon.

    III. Mimologisme (cri du pinson, Ploneis).

    ●(1882) SVE 252. Piou, piou, piou, / Zo eet da Gemper hiriou ?

    ●(1975) BRUD 50/26. Lavaroud a ra ar pintig d'ar re hanter-vezo : / Piou, piou, piou, / Zo aed da Gemper hirio ?

  • pintad
    pintad

    m. –où Contenu d'une pinte.

    ●(1659) SCger 92b. pinte, tr. «pintad.» ●164b. pintat, tr. «vne pinte.» ●(1732) GReg 724a. Dix pintes font cinq pots, tr. «Decq pintad a ra, ou, a dal, ur podad.» ●(1744) L'Arm 285b. Pinte de vin, tr. «Pintatt gùin. m.» ●(17--) EN 135. eur pintad guin clered, tr. «une pinte de vin clairet.»

    ●(1856) VNA 186. en les noyant de suite dans une ou deux pintes de vin, tr. «doh ou baiein quentéh én ur pintad gùin pe deu.»

    ●(1907) VBFV.bf 61a. pintad, m. pl. eu, tr. «plein une pinte, un litre.»

  • pintadez
    pintadez

    f. –ed (ornithologie) Pintade Numida meleagris.

    ●(1920) LZBl Gouere 341. da chaseal eur marmouz bennag, eur bintadez pe eur c'hudon.

  • pintal / pintiñ
    pintal / pintiñ

    v. intr. Boire plus que de raison.

    ●(1732) GReg 724a. Pinter, faire débauche, tr. «Pintal. pr. pintet.» ●(1744) L'Arm 285b. Pinter, tr. «Pintein.. tétt.» ●(1790) MG 179. eit hoari hac eit pintein d'er Sulieu ha d'er Goulieu.

  • pintañ .1
    pintañ .1

    v. intr. Pintañ gant ar sec'hed : crever de soif.

    ●(1949) KROB 20/17. Me a zo prest da binta gant ar zec'hed.

  • pintañ .2
    pintañ .2

    v. intr.

    ●(1991) MARV v 7. (Kleder) Pinta, pa vez riou, an den a vez a-wechou livet-fall, setu ma vez lavaret : «Hemañ a zo o vond da binta», peotramant e-neus «riou memez tra evel eur pint».

  • pintek
    pintek

    adj.

    (1) Attr./Épith. Pointu.

    ●(1895) FOV 237. Ur houh bonnet pintek, tr. «le bonnet pointu.»

    ●(1942) DHKN 88. Arnonn ean ha guintein ur speg hir ha pintek, e goéhas ’tal me zreid.

    (2) Adv. Dressé.

    ●(1923) DIHU 144/277. saùet pintek e ziskoarn geton.

  • pinter
    pinter

    m. –ed (ornithologie) Pinson.

    ●(1732) GReg 724a. Pinçon, oiseau, tr. «Pintèr. p. pintéred.»

    ●(1927) GERI.Ern 467. pinter m., tr. «Pinson, dim. ig.»

  • pintet
    pintet

    adj.

    (1) Perché, haut monté.

    ●(1879) ERNsup 165. pintet, suspendu, Trég[uier].

    ●(1927) GERI.Ern 467. pintet p., tr. «Perché, haut monté.» ●(1931) VALL 548a. Perché ; haut monté, tr. «pintet T[régor].»

    (2) Pintet mat : qui a de bonnes jambes.

    ●(1879) ERNsup 165. pintet mad, bien monté sur jambes, Trév[érec].

    (3) Pintet uhel : qui est haut sur jambes.

    ●(1879) ERNsup 166. celui qui est haut sur jambes, pintet huel.

  • pintik
    pintik

    s. enfant. Ober pintik d'ur bugel : élever un petit enfant en l'air.

    ●(1879) ERNsup 165. En élevant dans les airs les petits enfants, on leur dit : Pintekh ! pintekh ! et pour leur demander s'ils le veulent : Gred vo pintekh d'ac'h ? Trév[érec].

    ●(1927) GERI.Ern 467. ober pintik, tr. «élever en l'air (un enfant) T[régor].»

  • pintiñ
    pintiñ

    voir pintal

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...