Devri

Recherche 'pistig...' : 7 mots trouvés

Page 1 : de pistig (1) à pistigus (7) :
  • pistig
    pistig

    m. –où

    (1) Point de côté.

    ●(1647) Am 774. Pistigou a loupen, tr. « Points de côté et loupe »

    ●(1877) EKG I 128. eur pistik e korn he gof.

    (2) Douleur vive, élancement.

    ●(1557) B I 260. dan dour probatic / Maz voe groaet an paralytic / Saluet dic e holl pistigou, tr. «la piscine probatique, où le paralytique fut entièrement délivré de ses douleurs.»

    ●(1659) SCger 16b. bouts ou pointes de costé, tr. «pistic p. gou.» ●48b. elans de douleur, tr. «pistic.» ●164b. pistic, tr. «pointe de douleur.» ●(1732) GReg 327b. Élancement, douleur vive de quelque partie du corps, tr. «pistig. p. pistigou.» ●735b. Pointe de douleur, tr. «pisticg. p. pistigou. (Ce dernier mot est de la H[aute] Corn[ouaille] & de Leon.).» ●Causer des pointes [de douleur], tr. «H[aute] Corn[ouaille] rei pisticg. rei pistigau.»

    ●(1876) BJM 180. gant pistigou kizidic en he gostez. ●(1877) BSA 175. Kemeret oa gant an drouc-costez hag ar pistigou. ●(1889) ISV 154. eur c'hlenvet a beultrin ha pistigou poanius meurbet.

    ●(1904) SKRS I 212. Gant ar pistigou e oa dalc'het ive. ●(1932) BRTG 98. Dizoéet oh a houdé ne sour ket mui arnoh brèuereh er guendre hag er pistigeu.

    (3) Blessure.

    ●(1876) BJM 118. Pistigou ar penn, a lavarer, n'int ket pirillus e Breiz.

  • pistigadur
    pistigadur

    m. –ioù (pathologie)

    (1) Blessure.

    ●(1499) Ca 159a. g. bleceure. b. pistigadur.

    ●(1931) VALL 561b. Piqûre ; blessure d'un coup de pointe, tr. «pistigadur.»

    (2) Élancement.

    ●(1744) L'Arm 126a. Elancement (…) De douleur, tr. «Pisstiguadur.. reu. m.» ●ibid. Mon mal m'élance, tr. «Er pisstiguadur em broud.» ●(1790) MG 237. er gùendr, er holiq, er pistigueadur.

    ●(1804) RPF 132. torret guet er guendre, broudet guet er pistigueadur, trouhet guet er bireu.

    ●(1907) VBFV.fb 77a. point de côté, tr. «pistigadur, m.»

  • pistigañ
    pistigañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) [sujet : qqn, un animal] Blesser.

    ●(1499) Ca 111a. Heurtaff. g. heurter. cotir. (…) vide in pistigaff. ●130a. Mahaingnaff. et pistigaff tout vn ibi vide. ●159a. Pistigaff. g. blecier.

    ●(1659) SCger 164b. pistiga, tr. «epoinçonner.» ●(1732) GReg 72b. Aye, vous me faites mal, tr. «Ayaouïcq pistiga a rit ac'hanon.» ●98b. Incommoder de façon à être presque blessé, tr. «Pistiga. pr. pistiguet.»

    ●(1846) BAZ 164. Lakeat e oue dirac eur vioc'h fuloret ha penfollet, pehini en hejas a ben diou veach hag he fistigas. ●(1876) BJM 118. Eleal ne vize ket lazet mic an dud, mes goall bistighet e vizent aliez. ●(1876) TDE.BF 443a. al leon (…) a zavaz eur pao er vann evel pa en diviche c'hoant da lavaret ez oa eunn dra-bennak oc'h he bistiga. ●(1877) BSA 265. Nicun euz ar vugale calounec-se n'e bet lazet na memes pistiget.

    ●(1900) KAKE 209. eul loan kornek (...) a bistigas kostou eul leoun.

    (2) [sujet : douleur physique ou morale] Blesser.

    ●(1732) GReg 327b. Mon mal m'élance, ou me donne des élancements, tr. «Pistiguet oun gand va droucq. va droucq a zeu d'am pistiga.» ●735b. Causer des pointes [de douleur], tr. «H[aute] Corn[ouaille] Pistigo. pr. pistiget. Leon : pistiga. pr. et.»

    ●(1862) JKS.lam 223. ann enkresiou a zeu da bistiga ar spered.

    ●(1942) DRAN 78. Dibradet krenn, e plav Erwan war e benn d’an douar, eur stok begek o pistiga e c’houzoug.

    (3) =

    ●(1907) FHAB Meurzh/Ebrel 63. Eus an oll ezommou zo ous hor pistiga.

    II. V. pron. réci. En em bistigañ : s'estropier.

    ●(1732) GReg 370a. S'estropier, tr. «hem bistiga.»

    ●(1882) BAR 176. tec'hel a rejont oc'h en em zunta, oc'h en em bistiga hag en em laza an eil egile.

  • pistigenn
    pistigenn

    f. Debriñ, fontañ e bistigenn : dilapider, manger son bien.

    ●(1942) VALLsup 85b. Gaspiller son bien, tr. «fontañ e bistigenn T[regor] popul..» ●(1966) BAHE 47-48-49/33. (debriñ e bistigenn, e beadra). ●(1978) PBPP 2.1/198. (Plougouskant) fontañ e bistigenn, tr. «dépenser tous ses biens /par exemple à son mari/.»

  • pistiget
    pistiget

    adj.

    (1) Blessé.

    ●(1633) Nom 159b. Pistiguet. g. bleciez.

    ●(1911) BUAZperrot 425. dalc'h mat e veze kavet tud lazet, pe bistiget. ●(1915) HBPR 154. pemp deuz hon tud a zo bet lazet ha tregont benag, pistiget.

    (2) Atteint de quelque mal.

    ●(1883) IMP 25. Atao gant remm, gouttou pe gatar pistiget.

    (3) (en plt d'une femme) Récemment enceinte.

    ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 90. (Tregon ha tro-dro) Pistiet = ano-gwan. Eur vaouez pistiet (pistiget) a zo brazez nevez zo.

  • pistiglaou
    pistiglaou

    m. –ed (ornithologie) Roitelet. cf. bisiglaou.

    ●(1903) BTAH 95. eostik pe bistiklao. ●(1920) FHAB C'hwevrer 241. Pistiklaou, le roitelet e galleg. ●(1935) BZIG Genver 3b. evel eur pistiklaou warlerc'h eur sparfel.

  • pistigus
    pistigus

    adj. Lancinant.

    ●(1732) GReg 98b. Sujet à blesser quand il frappe, tr. «pistigus.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...