Devri

Recherche '"poaniañ"...' : 1 mots trouvés

Page 1 : de poanian-poanial-poaniin (1) à poanian-poanial-poaniin (1) :
  • poaniañ / poanial / poaniiñ
    poaniañ / poanial / poaniiñ

    v.

    I. V. intr.

    A.

    (1) Peiner, souffrir.

    (1575) M 1247-1248. An Trede peheny, deffry pan studiaff, / Ara douigaff noman, an Barnn man ha poanyaff, tr. «La troisème chose qui, quand j'étudie sérieusement, / Fait craindre maintenant ce jugement, et souffrir.»

    (2) Peiner, travailler dur.

    (1849) LLB 22. hemb poénien. ●629. n'hur bo nitra ma ne boeniamb ket. ●(1878) EKG II 51. Dont a riz evelato, a forz da boania, a benn euz va stal.

    (1911) BUAZperrot 102. Abouez poania a zevri, e teuas a benn eus e daol. ●(1912) KANNgwital 114/137. Poent eo poania, neuze. ●(1920) FHAB Meurzh 283. kaer poanial a vezo. ●(1939) RIBA 12. dré sour labourat, poénial hag arboel.

    (3) Poaniañ da (+ v.) : s'efforcer de.

    (1862) JKS 79. poania tenn da gaout ar gwir santelez.

    (1911) SKRS II 21. Dioc'htu e poagn da vouga an tan, mes kaer en deuz, ne zeu ket a benn.

    (4) Poaniañ àr-dro ub. : avoir du mal avec qqn.

    (c.1680) NG 768. Me mes poiniet ar e dro / Muy euitoh ol, men breder.

    (5) Peiner, donner de la peine.

    (1732) GReg 707b. Peiner, faire, ou donner de la peine, se peiner, tr. «poanya. pr. et. Van[netois] poënyeiñ

    ►[empl. comme subst.] Peine(s), souffrance(s).

    (1925) BUAZmadeg 536. Sonjomp, n'eo ket hebken er poania en deuz divoasket Hor Zalver en he gorf sakr...

    B. Poaniañ gant.

    (1) Poaniañ gant, ouzh ub. : s'occuper de qqn.

    (c.1680) NG 790. Ol on nes pouiniet gantou. ●(17--) CBet 2085. ret vo poanian gant-he, tr. «Il faudra se donner du mal pour eux.»

    (1916) KANNgwital 164/133. teir guech en deuz lezet ar repoz a gostez evit poania gant he genvroiz. ●(1957) BRUD 2/36. kaer e-neus ar medisin poania outañ e ya bemdez war zisterra.

    (2) Poaniañ gant udb. : s'occuper de qqc.

    (1865) LZBt Gouere 11. Aboe ma on enn Tonkin, am euz poaniet gant ma dleado.

    II. V. tr. d.

    (1) = (?) Macérer son corps (?).

    (1787) BI 46. éit m'an-devezai eellet inou poéniein é corf.

    (2) Poaniañ ub. : faire de la peine à qqn.

    (1866) SEV 151. eur vandenn spesou heuzuz, o poania ann dud keiz-se.

    (1909) FHB Gouere 193. Ar justis a c'houlen (...) ma vezo poaniet an den fall. ●(1943) SAV 29/30. Piou'ta, mab ar c'hagn, en deus poaniet ar bugel-mañ gant eur gomz

    III. V. pron. réfl. En em boaniañ.

    (1) Se donner la peine de, s'appliquer, s'étudier, s'évertuer, s'escrimer, s'employer à.

    (1790) Ismar 1. dibaud e hum boéni eit hanàuein hac accomplissein erhad ou obligationeu. ●(1790) MG 11. rét vou deoh ar-lerh hum boéniein a guemènt ma heèllehait. ●353. Paud e garehai bout devod, mæs dibaud e hum boéni de vout. ●(17--) TE 20. quêntoh eit de hum boéniein eit bout sàuét.

    (1829) CNG 68. Mem broer, mar caret hum boéniein / É-han imbèr d'hou ç'inourein. ●(1884) MCJ 27. hum boéniet eit arrihue. ●74. hum boéniein eit stràuein en devotion-men.

    (2) Se mettre en peine.

    (1857) HTB 94. n'hoc'h ket em em boaniet evit-se.

    IV. Poaniañ ker gwazh hag an diaoul kamm : voir diaoul.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...