Devri

Recherche 'pron...' : 13 mots trouvés

Page 1 : de pron (1) à prontiz (13) :
  • pron
    pron

    m. –où Prône.

    ●(1732) GReg 760a. Prone, tr. «Pron. p. pronyou. (En quelques endroits ils disent, Pron, ar proñ.) Van[netois] Pron. p. pronyéü, pronéü.» ●Faire le Prône, tr. «Ober ar pron. ober ar Proñ.» ●788b. Il a été recommandé au Prône, tr. «Erbedet eo bet èr Pron.»

    ●(1889) ISV 266. ar rencad tud varo a vez da erbedi er pron, a rent aliez ar pron-ze hirroc'h eget an oferen bred.

    ●(1914) DFBP 263a. prône, tr. «Pron.»

  • pronañ / pron
    pronañ / pron

    v.

    I. V. intr. (religion)

    (1) Prôner, faire le prône.

    ●(1732) GReg 760a. Faire le Prône, tr. «Prona. pr. Pronet.» ●Il fait de forts beaux Prônes, tr. «prona caër a ra.»

    (2) [en appos.] Kador-bron : chaire.

    ●(1827/29) VSA 2115. ebars er gador bron da ober eun discour.

    II. V. tr. d.

    (1) Prôner, louer, vanter.

    ●(1732) GReg 760a. Proner, publier, loüer, tr. «Prona. pr. Pronet.»

    (2) iron. Pronañ ub. : prôner qqn, lui faire la leçon.

    ●(1910) MBJL 71. Pac'h on krog da bronan tud ma bro.

  • pronditour
    pronditour

    f. Promptitude.

    ●(1958) ADBr lxv 4/518. (An Ospital-Kammfroud) Pronditour : n. f. ; pas de pluriel. Promptitude (...) Eun tôl pronditour ; – Skoet e-noa dre greiz e bronditour.

  • proner
    proner

    m. –ion

    (1) (religion) Celui qui fait des prônes.

    ●(1732) GReg 760a. Qui fait des Prônes, tr. «Proner. p. Pronéryen.» ●Il fait de forts beaux Prônes, tr. «ur Pronèr terrupl zo.»

    (2) Prôneur.

    ●(1732) GReg 760a. Proneur, qui vante, qui publie le merite de quelqu'un, ou de quelque chose, tr. «Proner. pr. Pronéryen. Van[netois] pronour. p. yon, yan.»

    ●(1914) DFBP 263a. prôneur, tr. «Proner.»

  • pronoñs .1
    pronoñs .1

    m. Prononciation.

    ●(1870) FHB 293/253a. ar geryou gant ar pronons purra. (...) Pronons Tregeriz eo ar pronons gwella.

  • pronoñs .2
    pronoñs .2

    voir pronoñsiñ

  • pronoñsiñ / pronoñs
    pronoñsiñ / pronoñs

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Prononcer, articuler.

    ●(1621) Mc 56. Prononcet em eux iniurou. ●(1647) Am.ms 625. Sus sus dilambrecq ça hep abecguy, / Frez pronnoncy à na fazy quet., tr. « Sus ! sus ! indolent, çà, sans chercher de faux-fuyants, / Clairement prononce-les et ne te trompe pas. »

    ●(1659) SCger 98a. prononcer, tr. «prononcç.»

    ●(1838) OVD 197. prononcein hemb quin en hanhue a Zoué. ●(1870) FHB 293/253b. ar geryou-ze, skrifet ha prononset e kiz Treger.

    (2) Prononcer, lire.

    ●(1790) MG 79. prononcein en avouéance-ze.

    II. V. intr. =

    ●(1831) MAI 51. gant un teaod pehini na bronnoç quen.

  • prons
    prons

    = (?).

    ●(1925) SFKH 19. Un dé ma oé en Eutru é teviz get é veitour, é ta dehon de zisplég er laré-men hag en hanaùamb rah : «Dré natur, emé ean, er gèvr e ia de brons.»

  • pront
    pront

    adj.

    I. Attr./Épith. Prompt.

    ●(1499) Ca 166a. Prount. g. prest. ●(1621) Mc 8. iugamantou re pront.

    ●(c.1718) M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms i. expeditif, tr. «pront.» ●(1732) GReg 760a. Prompt, prompte, prêt, expeditif, tr. «prount. Van[netois] pront.»

    ●(1846) BAZ 280. peguer pront ha froudennuz bennac ma voa-en. ●(1861) BELeu 152. er prontan er gùellan.

    II. Adv.

    A.

    (1) Promptement.

    ●(1575) M 1192-1193. Ez rencquy pront contaff, outaff ne nachaff quet : / An holl donesonou, tr. «Tu devras promptement lui rendre compte, je ne le nie pas / De tous les dons.» ●1206. Hoguen quet en bet hont, gouzuez pront nez monthe, tr. «Mais dans l'autre monde, sache-le vite, il ne t'exalterait pas.» ●(1621) Mc 56. barnet em eux re pront. ●(1647) Am.ms 561. Gra pront diff expres ober un essa., tr. « Fais-moi expressément, promptement faire un essai ».

    ●(1659) SCger 125b. viste, tr. «pront.» ●(1792) HS 126. de verhël quer pront.

    ●(c.1825/30) AJC 4259. a sortisan prond a regomb deus ar vilagen.

    (2) Bientôt, sans tarder.

    ●(1958) ADBr lxv 4/518. (An Ospital-Kammfroud) Prontig : (...) adv. bientôt, sans tarder. Syn. heb dale : Prontig goude an tôl-ze e varvas.

    B. Loc. adv.

    (1) Prest-ha-pront : rapidement.

    ●(1752) BS 591. Ret e resista prest-ha-pront ous tentationou an drouc-speret. ●(17--) FG II 26. ma ne goummer he chounjé prést ha prount. ●74. Assa, assa, diviskomp prest ha prount...

    (2) Pront-ha-buan : vite.

    ●(17--) BMa 401. Pront a buan ur voutaillat, tr. «Une bouteille, immédiatement.»

  • prontamant
    prontamant

    adv. Promptement.

    ●(1621) Mc 55. do chaceal prontamant.

    ●(1659) SCger 125a. vistement, tr. «promptamant.» ●(1741) RO 3215. donnet prontamant ma bette. ●(1792) BD 4266. demp mamesel prontamant en cadans, tr. «allons, mademoiselle, promptement, en cadence.» ●(17--) CT Acte II 466. gant eun tol contrelas he dibenas prontemant, tr. «d'un coup de coutelas il la décapita promptement.»

    ●(c.1825/30) AJC 4407. sortisan prontamand.

  • prontidigezh
    prontidigezh

    f. Rapidité.

    ●(1732) GReg 289a. Diligence, tr. «Prountidiguez.» ●760a. Promptitude, tr. «Prountidiguez.»

    ●(1834) APD 51. labourat gant prontidiguez. ●(1847) MDM 141. prountidigez ar-re fall.

  • prontite
    prontite

    f. Promptitude.

    ●(1876) TIM 50. guet ur brontité spontus. ●351. guet ur brontité vras.

  • prontiz
    prontiz

    f. Rapidité.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. precipitamment, tr. «guet prontis.» ●260. Rapidité, tr. «prontis hastivdet, uoulé.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...