Devri

Recherche 'rabot...' : 10 mots trouvés

Page 1 : de rabot (1) à rabotus (10) :
  • rabot
    rabot

    m. –où

    I.

    (1) Rabot.

    (1499) Ca 172a. Rabot. g. idem. ●(1633) Nom 196a. Dolabella, dolatoriu: doloir, rabot : rabot. ●196a. Rancina : rabot : rabot da rabotiff.

    (1659) SCger 100a. rabot, tr. «item.» ●(1732) GReg 775b. Rabot, outil de menuisier, tr. «Rabod. p. rabodou.» ●Petit rabot, tr. «Ar rabod bihan.»

    (1907) VBFV.bf 64a. rabot, m. pl. eu, tr. «rabot.» ●(1934) BRUS 276. Un rabot, tr. «ur rabot –ed.» ●(1939) KOLM 5. un tarér, ur rabot hag ur vohal.

    (2) Bruit des sabots qui vont et viennent.

    (1963) EGRH II 169. rabot m., tr. « bruit des sabots de gens qui vont et viennent. »

    II. Pakañ e rabotoù : aller chercher fortune ailleurs, faire son sac pour partir ailleurs. Cf. MKRN 178 : Rabotou, outils. Pako e rabotou : aller chercher fortune ailleurs.

    (1889) SKG 35 (K) P. Martin. Didan eunn nebeud déveziou, / Mal vo paka va rabotou, tr. «il sera temps pour moi de faire mon sac.»

    (1927) GERI.Ern 495. paket ho rabotou C[ornouaille], tr. « allez-vous en vite ! » ●(1929) MKRN 82 (K) P. Martin. Un deiz, o welet ne gerze ket founnus walc'h an traou, Job a goll kalon. N'am eus, emean, met pako va rabotou ha kemer hent Rochall-Skeul ma ne ta an diaoul da rei eun tammig skoaz din !

  • rabotadur
    rabotadur

    m. Rabotement.

    (1914) DFBP 269b. rabotement, tr. «Rabotadur

  • rabotat .2
    rabotat .2

    v. intr. Farfouiller.

    (1958) ADBr lxv 4/519. (An Ospital-Kammfroud) Rabotad : v. – Fouiller, farfouiller, fourgonner. Ne gavan netra ken em arbell, sur awalh out bet o rabotad ebarz.

  • rabotat / rabotiñ .1
    rabotat / rabotiñ .1

     

    (1) V. tr. d. Raboter.

    (1499) Ca 172a. ga. raboter planer. ou appennir. b. rabotat. ●(1633) Nom 196a. Rancina : rabot : rabot da rabotiff.

    (1659) SCger 100a. raboter, tr. «rabota.» ●(1732) GReg 775b. Raboter, unir avzzc le rabot, tr. «Rabodta. pr. rabodtet. Van[netois] rabodteiñ. rabodtat

    (1906) HIVL 140. ean e rid d'é vased labour, e gemér ur blanken vras hag hum laka d'he rabotat. ●(1907) VBFV.bf 64a. rabotat, –ein, tr. «raboter.»

    ►absol.

    (1912) BUEV 66. é feutein koed, é rabotat. ●(1955) STBJ 91. an Derreina oa oc'h heskenna pe o rabota.

    (2) V. intr. Faire du bruit avec ses sabots.

    (1963) EGRH II 169. rabotat v., tr. « faire du bruit (de sabots…) en allant e[t] venant. »

  • raboter
    raboter

    m. -ion

    (1) Raboteur.

    (1963) EGRH II 169. raboter m. -ien, tr. « raboteur. »

    (2) Celui qui fait du bruit avec ses sabots.

    (1963) EGRH II 169. raboter m. -ien, tr. « celui qui va et vient en traînant ses chaussures. »

  • raboterezh
    raboterezh

    m.

    (1) Raboture(s).

    (1633) Nom 252a. Ramentum : raclure, raboteure : raclerez, raboterez.

    (2) Rabotage.

    (1963) EGRH II 169. raboterezh m., tr. « rabotage. »

    (3) Allées et venues incessantes.

    (1963) EGRH II 169. raboterezh m., tr. « allées et venues incessantes. »

  • rabotet
    rabotet

    adj.

    (1) Raboté.

    (1499) Ca 172a. g. rabotez. b. rabotet.

    (2) sens fig. Polissé.

    (1900) KAKE 247. c'houi 'zo eur c'hrouadur ar c'hoanta / Askorned mad, rabotet flour / Eur c'halvez euz ar re zesketa / Dibaot a ra braoch labour.

  • rabotiñ
    rabotiñ

    voir rabotat .1

  • rabotoù
    rabotoù

    voir rabot

  • rabotus
    rabotus

    adj. = (?).

    (1792) CAg 62. Jesus ë carg ar é ziscouai / Ur Groés rabottus ha ponnire.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...