Devri

Recherche 'rach...' : 11 mots trouvés

Page 1 : de rach-1 (1) à rachus (11) :
  • rach .1
    rach .1

    adj. Rétif.

    (1958) ADBr lxv 4/519. (An Ospital-Kammfroud) Rach : adj. – Désigne le défaut des chevaux têtus et récalcitrants qui reculent au lieu d'avancer : Ar gazeg-se n'he-deus ket a zamant o vont d'he gwakoliou, n'eo ket rach anei.

  • rach .2
    rach .2

    m. Rétivité.

    (1958) ADBr lxv 4/519. (An Ospital-Kammfroud) Rach : n. – Désigne le défaut des chevaux têtus et récalcitrants qui reculent au lieu d'avancer : Ar gazeg-se n'he-deus ket a zamant o vont d'he gwakoliou, n'eus ket a rach enni.

  • rach .3
    rach .3

    m. (pathologie) Teigne, gratelle.

    (1732) GReg 469b. Gratelle, maladie du cuir, tr. «Raich.» ●Qui a de la gratelle, tr. «Clañ gad ar raich. nep èn deus raich. nep so ar raich gandhâ.»

    (1902) PIGO I 18. tammo rach, 'm euz aoun, a zo gantan ?

  • rachad
    rachad

    m. Rachat.

    (1621) Mc 51. Il baille à fort vil prix le rachat si precieux faict de son ame par nostre Seigneur, tr. «Reiff à gra à marchat mat, an rachat quen precieux, gret é ves é eneuff gand hon saluer.»

  • rachañ / rachiñ
    rachañ / rachiñ

    v. intr. Rétiver.

    (1958) ADBr lxv 4/519. (An Ospital-Kammfroud) Karga ken nebeud ha ma kari d'al loen-ze, ma dro en e benn e racho. ●(1978) BZNZ 71. (Lilia-Plougernev) rajiñ !... Me'm eus bet unan yañ hag a raje.

  • racherez
    racherez

    m. Cheval rétif.

    (1978) BZNZ 71. (Lilia-Plougernev) O ! me'm eus bet mizer gant hennezh, al loan-se ! Ur rajeureuz kwa.

  • rachiñ
    rachiñ

    voir rachañ

  • rachous
    rachous

    adj. Teigneux.

    (1744) L'Arm 178a. Grignoux, ouse, tr. «Rachouss.» ●378a. Teigneux, tr. «Rachouss

    (1934) BRUS 170. Teigneux, tr. «rachous

  • rachouz
    rachouz

    m. Homme teigneux.

    (c.1718) CHal.ms i. boutefeu qui excite des seditions, tr. «ur rachous, ur boutfeu, ne oura meit allum' en Taan.»

  • rachouzell
    rachouzell

    f. –ed Femme teigneuse.

    (1744) L'Arm 378a. Teigneuse, tr. «Rachouzeëll

  • rachus
    rachus

    adj. Sujet à la teigne.

    (1732) GReg 469b. Qui est sujet à la gratelle, tr. «Raichus

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...