Recherche 'rahouenn...' : 7 mots trouvés
Page 1 : de rahouenn (1) à rahouennour (7) :- rahouennrahouenn
f. –où
I. Empan.
●(1499) Ca 177b. Rouhenn. g. espan. de la main. ●(c.1500) Cb 17a. ad vlnam mensurare. b. musuraff ouch rouhenn.
●(1659) SCger 6b. ampan, tr. «raouenn.» ●49a. empan, tr. «raouen.» ●170a. rouhen, tr. «ampan.» ●(1732) GReg 334a. Empan, tr. «Raouënn. p. raouënnou. Van[netois] Rohan. p. rohanëu.» ●Un empan, tr. «Ur raouënn. Van[netois] ur rohan.» ●Deux empans font un pied & demi, tr. «Diou raouënn a dal un troadad-hanter.» ●(1744) L'Arm 129a. Empan, tr. «Rohann.. neu. m.» ●273b. Ampan, tr. «Rohann.»
●(1868) FHB 159/19b. eur raouenn ledanded a bep tu. ●(1896) GMB 584. pet[it] tréc[orois] rowen.
●(1907) VBFV.bf 66a. rohann, m. pl. eu, tr. «empan.» ●(1934) BRUS 288. Un emapn (0 m 20), tr. «ur rohann.» ●(1939) ANNI 8. Deu rohan a zigorded en doè goaf Siefrid.
II. plais.
(1) Rahouenn c'henoù : grande bouche.
●(1633) Nom 270a. Bucco, bucculentus : iouflu, ou gueulard, qui a la bouche grande : guenaouec, en deus guenou bras ; raouen guenou.
(2) Rahouenn vragoù : sobriquet de nain.
●(1732) GReg 648a. Nabot, nabote, petit ; presque nain, tr. «raouënn-vragou.»
●(1977) DAHG 25. Ac'hanta, Rahouenn-Vragoù, evel-se e ra ac'hanon, kae da c'hortoz e traoñ diri sal ar warded.
III. sens fig. Personne qui radote.
●(1952) LLMM 34/48. (Douarnenez) Rañhouenn : randoner.
- rahouennad
- rahouennañ / rahouenniñrahouennañ / rahouenniñ
v.
I. V. tr. d.
(1) Mesurer par empans.
●(1732) GReg 334a. Mesurer par empans, tr. «Raouënna. pr. raouënnet. Van[netois] Rohañneiñ.»
●(1907) VBFV.bf 66a. rohannein, v. a., tr. «mesurer par empans.»
(2) Rosser.
●(1732) GReg 83a. Il a été bâtonné qu'il n'y manquoit rien, tr. «raouënnet eo bet a-dailh.» ●334a. Raouënna. van[netois] Rohañneiñ. Ces deux mots signifient aussi par metaphore, bien batre quelqu'un.
●(1931) VALL 664b. Rosser, tr. «rahouenna.»
II. V. intr.
(1) Rahouenniñ kuit : filer, décamper.
●(1958) ADBr lxv 4/520. (An Ospital-Kammfroud) Rahouenna, Rahouenni : Verbe dérivé de rahouenn (n. f. : emapn). Signifie décamper, filer à toutes jambes. Ema ar zaout o laerez ; gortoz'ta ma vo grêt deo rahouenni kuit !
(2) sens fig. Radoter.
●(1952) LLMM 34/48. (Douarnenez) Rañhouenniñ : randoniñ.
- rahouennatarahouennata
v. tr. d. Rahouennata bro : courir du pays.
●(1872) GAM 7. tremen va buez o raouennata bro.
- rahouenner / rahouennourrahouenner / rahouennour
m. –ed
I.
(1) Celui qui mesure par empans.
●(1732) GReg 334a. Celui qui mesure par empans, tr. «Raouënner. p. yen. Van[netois] Rohanour.»
(2) Celui qui rosse qqn.
●(1732) GReg 334a. Celui qui bat un autre, tr. «Raouënner. p. yen. Van[netois] Rohanour.»
II. (entomologie)
(1) Charançon.
●(1732) GReg 216a. Cosson, ver qui gâte les blez, les pois, les fèves, tr. «rouëner. p. rouënerien.»
(2) Chenille arpenteuse.
●(1659) SCger 23a. chate-pelouse, tr. «raouenner.» ●170a. rouener, tr. «chate pelouse.»
●(1931) VALL 117a. Chenille arpenteuse, tr. «rahouenner m. pl. ed.»
- rahouenniñrahouenniñ
voir rahouennañ
- rahouennourrahouennour
voir rahouenner