Recherche 'rekin...' : 13 mots trouvés
Page 1 : de rekin-1 (1) à rekinus (13) :- rekin .1rekin .1
adj., adv. & prép.
I. Attr./Épith.
A. (en plt de qqn)
(1) Revêche.
●(c.1718) CHal.ms iv. C'est un esprit mal fait, il uoit tout de trauers, tr. «un esprit diforch' un esprit requin é, ne üel netra ne meit adrés es en tu a enep, a Inemp.» ●(1732) GReg 787b. Rechin, rechine, rechigné, ée, chagrin, de mauvaise humeur habituellement, tr. «rinqin.» ●(1744) L'Arm 31a. Bizarre, tr. «Requin.»
●(1838) OVD 102. un himur quer requin. ●135. un dinérdæt quer buic e rante hé dén requin. ●(1855) BDE 798. tud requin hag ahurtet.
●(1905) LZBg Genver 18. Ur roué rekin. ●(1907) VBFV.bf 65a. rekin, adj., tr. «d'humeur revêche, de mauvaise grâce.» ●(1921) BUFA 80. Hanen e oé ken diéz, ken rekin ma n'hellé hañni donnet de ben anehon. ●(1931) VALL 658a. Revêche, tr. «rekin V[annetais].» ●(1932) BRTG 160. Rekin é Franséz. ●(1938) DIHU 321/41. Tèr hoér rekin. ●(1939) RIBA 23. diéchevéat me Janton a pe vè rekin.
(2) Bout rekin da ub. : être contre qqn (dans un litige).
●(1855) BDE 144. de zihuen ferm doh er ré ezou requin d'emb én affær-zé.
(3) par ext. Ki rekin : chien hargneux.
●(1928) DIHU 202/49. èl ur hi rekin.
B. (en plt de qqc.)
(1) Tu rekin : envers, revers.
●(c.1718) CHal.ms i. Toutes ses affaires uont a L'enuers, tr. «en ol é afferieu aïa adres, pen euit pen, aïa ol en tu requin.» ●(c.1718) CHal.ms ii. toute medaille a son reuers, tr. «pep medal' endés deu du endes e zu requin.»
(2) Rekin an eil d'egile : diamétralement opposé.
●(c.1718) CHal.ms i. Diametralement opposé, tr. «opposet en eil d'eguilé en ul linen eann' deann', mr queruignac dit requin en eil d'eguilé.»
II. Adv. & prép.
A. A-rekin.
(1) À reculons.
●(c.1718) CHal.ms i. il va a reculon, tr. «èha a requein.» ●(c.1718) CHal.ms iii. L'aile droitte de L'armée a plié, tr. «er c'hoste deheu er c'horn' deheu ac en armé, en des pleguet, oeit é a requin, ar güilet.» ●(1744) L'Arm 337b. Retrograder, tr. «Quêrhein à-requin.»
●(1904) DBFV 10a. arekin, adv., tr. «à reculons.»
(2) À rebours, à l'envers.
●(c.1718) CHal.ms iii. a rebours de bien, tr. «a enep d'en tu mat, a requin.» ●(1744) L'Arm 325a. A-rebours, tr. «A-requin.»
●(1912) BSGU 18. Gobér ar er fetan sin er groéz a rekin. ●(1934) BRUS 95. A rebours, tr. «a rekin.»
(3) sens fig. Contre son gré, à contre cœur, de mauvaise grâce.
●(1767) ISpour 319. ma n'er groeit meit à requeign.
●(1884) MCJ 160. er ré e guemér perpet a requin ou labourieu ! ●(1896) HIS 103. lakeit ind de zonèt genoh a galoñ vad pé a rekin.
●(1904) DBFV 10a. arekin, adv., tr. «à contre-cœur.» ●(1905) LZBg Genver 20. Me huélé reih mat é oé a rekin [en doé vennet hum ziskoein].
B. E-rekin.
(1) Adv. À contre-cœur.
●(1790) MG 10. hui er chervige goal é requin.
(2) Loc. prép. E-rekin da : à l'opposé de.
●(1790) MG 290. hac e eèll ou gobér é rekin d'er péh e gar an hani ne tall de nitra.
●(1831) RDU 4. ur faus greden, tout-a-fæt é requin de gonzeu Doué. ●53. tout-a-fæt é requin d'er péh e lar hag e oulen guenemb er grecheneah. ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 42. Te venn enta larèt é Hué treu é requin aquêrh d'er péh e hès disclæriet dirac omb ?
- rekin .2rekin .2
m.
(1) Contraire.
●(1744) L'Arm 325a. Rebours, tr. «Requin.»
●(1907) VBFV.bf 65a. rekin s., tr. «rebours.»
(2) Ober ar rekin : faire le contraire.
●(c.1718) CHal.ms i. Ecorcher l'anguille par la queüe, tr. «digrohenein digourhenein er silien dre el lost, ober er requin commanç dre el leh ma faut achiu'.» ●(1744) L'Arm 325a. Faire le rebours de ce qu'on demande, tr. «Gobér er requin ag er péh a oulænér guenæmp.»
(3) Klask rekin : chercher noise.
●(1980) LIMO 15 mars. prest de glak rechin eid en distéran digaré.
- rekin .3rekin .3
m. –ed Personne rechignée, de mauvaise humeur.
●(1732) GReg 787b. Rechin, rechine, rechigné, ée, chagrin, de mauvaise humeur habituellement, tr. «rinqin. p. rinqined.»
- rekinaj
- rekinalrekinal
voir rekinat
- rekinat / rekinal / rekiniñrekinat / rekinal / rekiniñ
v. intr.
(1) Rechigner.
●(1732) GReg 787b. Rechigner, être de mauvaise humeur, &c., tr. «rinqinat. pr. rinqinet.»
●(1919) DBFVsup 59a. rekinat, rekinal, rekinein, v. n., tr. «réchigner, contredire, ergoter.» ●(1931) VALL 629a. Rechigner, tr. «rekinat V[annetais].» ●(1932) BRTG 88. Perak sourein de rekinat, de échevéat ? ●(1934) BRUS 79. Rechigner, tr. «rekinat.» ●(1939) RIBA 139. Diùéléein e hra Olier én ur rekinal. ●(1942) VALLsup 67b. Ergoter, contredire malicieusement, tr. «Rekinat.» ●93b. se mettre de mauvaise humeur, tr. «rekinat.»
(2) Rekinat ouzh udb. : rechigner contre qqc.
●(1838) OVD 167. rechinnein doh en diæemanteu ag er beuranté.
(3) Rekinat ouzh ub. : se quereller contre qqn.
●(1974) YABA 08/09. Dré gement-sé e kavè ur pèh rekinat doh en oll. ●(1974) LIMO 07 décembre. Rekinat, tr. «chercher noise.»
- rekiner / rekinourrekiner / rekinour
m. –ion Celui qui rechigne.
●(1942) VALLsup 67b. Ergoteur, tr. «V[annetois] rekinour.»
- rekinerezhrekinerezh
m. Action de rechigner.
●(1744) L'Arm 31b. Bizarrerie, tr. «Requinereah.. requinereaheu. m.»
●(1838) OVD 248. nen dé quet possible coutantein é requinereah.
●(1916) LILH 29 a Ebrel. Hon dareu, hon rekinereh, ne chervijeint de netra. ●(1944) DIHU 391/42. é ma ar en is-ofisour é kouéh er barrad rekinereh-sé.
- rekiniñrekiniñ
voir rekinat
- rekinourrekinour
voir rekiner
- rekintiñ
- rekintus
- rekinus