Devri

Recherche 'rouf...' : 8 mots trouvés

Page 1 : de rouf-1 (1) à rouflus (8) :
  • rouf .1
    rouf .1

    interj. =

    (1941) ARVR 24/4d. Digoret eo ar sac'h... ha kerkent, rouf !... ar giez a zo lammet er-maez.

  • rouf .2
    rouf .2

    m.

    (1) (marine) Rouf.

    (1925) BILZ 169. Ar c'habiten a oa azeet war ar rouf.

    (2) =

    (1924) NFLO. bateau. trou dans le b[ateau] pour chargement intérieur, tr. «rouf

  • roufenn
    roufenn

    f. –où Ride.

    (1659) SCger 105b. rides, tr. «roufenn.» ●169b. rouffenn, tr. «ride.» ●(1732) GReg 822b. Ride, tr. «Rouffyenn. p. rouffyennou. rouffenn. p. rouffennou

    (1893) IAI 266. na kleizen na roufen.

  • roufennañ
    roufennañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Plisser.

    (1921) FHAB Meurzh 52. Tad-koz (…) o roufenna e dal.

    (2) Chiffonner, froisser.

    (1872) GAM 10. hag ouspenn, en deuz he roufennet [mezer he amezok], goasa ma c'hell, evid rei dezhàn doare fall.

    II. V. intr. Se rider.

    (1732) GReg 822b. Rider, parlant de la peau, de l'etoffe, de la toille, tr. «Rouffyenna. pr. rouffyennet. rouffenna. pr. pr. et

    (1934) KANNkerzevod 87/8. O roufenna pa velan va c'hroc'hen, / Me 'dol warnan eur pastellad dien…

  • roufennet
    roufennet

    adj. Ridé, plissé.

    (1854) MMM 95. cos dijà ha roufennet oll. ●(1878) EKG II 265. he ziouvoc'h roufennet gand ar gozni.

    (1909) NOAR 61. e dal roufennet. ●(1910) FHAB C'hwevrer 54. He zal hag he divoc'h oa roufennet doun. ●(1926) FHAB Mae 188. roufennet e dal gant an anken. ●(1940) SAV 18/23. distruj ha roufennet e zremm gant an anken.

  • roufl
    roufl

    m.

    (1) Faste.

    (1744) L'Arm 261a. Orgueil, tr. «Rouffle.» ●262a. Ostentation, tr. «Randon : Rouffle. m. (sont par-tout sinonimes).» ●443b. Fastueusement, tr. «Guett-randon : Guett roufle

    (1934) BRUS 208. De la forfanterie, tr. «roufl, m.» ●(1935) DIHU 284/213. muioh a zigoraj, muioh a roufl e oè é Pariz. ●(1942) DHKN 57. en neb e garè er roufl hag er foèuaj. ●58. abeg de roufl ha de vrazoni. ●73. Digoraj ha rouffl e blijè d’en dud.

    (2) Dougen roufl =

    (1744) L'Arm 193b. Impérieux, tr. «A zoug randon ou rouffle

  • rouflet
    rouflet

    adj. Gourmé.

    (1744) L'Arm 448a. Gourmé, tr. «Rouflétt : Ambrindétt.»

  • rouflus
    rouflus

    adj. Ronflant, somptueux.

    (1744) L'Arm 193b. Impérieux, tr. «Rouffluss.» ●261a. Orgueilleux, tr. «Rouffluss

    (c.1802-1825) APS 106. en ol hanhueu cair ha rouflus a Noblance.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...