Devri

Recherche 'rous...' : 16 mots trouvés

Page 1 : de rous (1) à rouswenn (16) :
  • roüs
    roüs

    adj. Généreux.

    (1905) BOBL 02 décembre 63/2f. Ker rouz hag hi e vezin, eme rouanez Laz o rei eur ialc'had aour ivez da Gunv.

  • rous
    rous

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A.

    (1) Roux.

    (1499) Ca 177b. Rous. g. roux / roncel. ●(c.1500) Cb. Rous. g. roux / roncel. ●(1521) Cc [rous]. Rous. g. roux. ●(1633) Nom 75a. Panicum, vel frugum : paniz, panis, vn seurt greun roux. ●124a. Rufus : roux : rous. ●Fuinus, mustellinus : roux : liou rous.

    (1659) SCger 106b. roux, tr. «rous.» ●(1732) GReg 832b. Rousseur, couleur rousse, tr. «lyou rouz.» ●833a. Poil roux, tr. «Bléau rouz

    (2) Brun, marron.

    (1870) FHB 303/333a. guisket e mezer rouss.

    (3) (cuisine) Kig rous =

    (1902) PIGO I 71. poac’het d’in eun hanter lur gik euz hennez rouz a welan aze e-pign.

    (4) Basané, hâlé.

    (1732) GReg 82a. Basané, hâlé, brûlé par le soleil, tr. «rous evel eur c’had. rous

    B. (en plt de la robe d’animaux)

    (1) (en plt d’animaux) Fauve, brun.

    (1803) MQG 11. ar c’had a zo rous, bêr a lost, scouarnec.

    (2) Rous-gwenn : alezan.

    (c.1718) CHal.ms I. alezan, tr. «roüs-güen

    (3) Rous-du : alezan brûlé.

    (c.1718) CHal.ms I. alezan-bruslé, tr. «rous-du

    II. Épith.

    (1) Moc’h rous =

    (1957) BLBR 103-104/22. «Moh war vale», moh krenn (...) E Landudeg e vez lavaret «moh rouz».

    (2) Maen-rous =

    (17--) CBet 1886. Entre ma daou vin rous, tr. «entre mes deux pierres grises.»

    (1928) SAKO 16. kribennou ar mein rouz. ●(1955) STBJ 18. Gant mein rous, pe mein-benerez bolzet.

    (3) Loar rous : lune rousse.

    (1866) FHB 67/119a. Al loar rouz e deus roet eun nosvez ien. ●(1870) FHB 274/104a. Loar ebrel, evel ma c’hoar an oll, a zo hanvet al loar rous. ●ibid. Al loar rous gant he reo, / Bleun, deliou, bouillastr a zêo.

    (4) Man rous : mousse des talus.

    (1931) VALL 484a. mousse des talus, tr. «man rous

    (5) Soubenn rous : soupe à l’oignon.

    (1973) LBFR 63. Souben rouz da verenn, soubenn rouz da goant.

    (6) Rae rous : raie étoilée Raja asterias.

    (1977) PBDZ 1038. (Douarnenez) ur rae rous vihan, tr. «une petite raie rousse.» ●(1979) VSDZ 95. (Douarnenez) ar raeed rous, tr. (p. 259) «les raies étoilées.»

    (7) Sac’h-rous : sac de jute.

    (1984) ECDR 147. Ar gwinizh a veze taolet en ur sac’h rous. ●(1988) TIEZ ii 155. un sac de jute (sac’h rouz).

    (8) Selloù rous : regards méchants.

    (1936) DIHU 296/28. Selleu rous e estan get en ol ha gozik é karér dein er fal lojeris !

    III. Adv. Sellout rous : regarder méchamment.

    (1910) DIHU 58/62. Er perhen (propriétaire), Ineg e hanù, e sellas rous doh er sant, meit èl men doé grateit hennen en digol ag er geu e ié d’hobér en é édeg Ineg e laras : « Trohet er péh e hrei plijadur d’oh, jédet ped féchen e droheet hag a p’arriùou en est, hui e zakorou d’ein er péh e za d’ein.

    IV.

    (1) Bezañ rous an eil ouzh egile : être fâché l’un envers l’autre.

    (1912) MELU XI 360 (T-Plistin). Bean rous an eil deus egile, tr. E. Ernault «Etre roux l'un envers l'autre (fâché, mécontent). (Plestin.)»

    (2) Sellet rous ouzh ub. : faire figure agressive vis-à-vis de qqun.

    (1910) DIHU 58/62 (G) L. Herrieu. Er perhen, Ineg é hanù, e sellas rous doh er sant. ●(1936) DIHU 300/96 (G) L. Herrieu. Akourset ma oent de vout chervijet doh taol ha doh tuel, er ré-man e sell rous.

    (3) Ober bizaj rous : faire grise mine.

    (1912) MELU XI 360 (T-Plistin). Ober bizach rous, tr. E. Ernault «Faire visage roux (grise mine); (Plestin.)»

    (4) Bezañ fas rous ouzh ub. // rous e vizaj : être de mauvaise humeur, fâché.

    (1912) MELU XI 360 (T-Trevereg). Rouz e vizach, tr. E. Ernault «son visage est roux, il est fâché. (Trév[érec])» ●(1978) PBPP 2.2/475 (T-Plougouskant). Fas rous a oa outañ, tr. J. le Du «il était de mauvaise humeur /lit. il avait une face rousse/»

    (5) Bezañ rous e zaoulagad : voir daoulagad.

    (6) Rous evel ur c'had : voir gad.

    (7) Rous evel ur c'hwil : voir c'hwil.

    (8) Rous evel kroc'hen ur c'hwil : voir c'hwil.

    (9) Ober kof rous : voir kof.

    (10) Kaout marc'h rous : voir marc'h.

    (11) Bezañ ar marc'h rous gant ub. : voir marc'h.

    (12) Kaout ur bided rous : voir bided.

    (13) Bezañ bet un taol ki rous : voir ki.

  • rousaat
    rousaat

    v. intr.

    (1) Roussir, devenir roux.

    (1732) GReg 832b. Roussir, devenir roux, tr. «Rouçzaat. pr. rouçzeët.» ●Les cheveux blonds roussissent avec l'âge, tr. «Rouçzaat a ra ar bléau mèlen gad an amser.»

    (2) (en plt de la nuit) Tomber.

    (1982) PBLS 650. (Sant-Servez-Kallag) roussad, tr. «tomber (crépuscule).» ●(1982) PBLS 650. (Langoned) roussaad ra, tr. «la nuit tombe.»

  • rouset
    rouset

    adj. = (?) Rousselet (?).

    (1850) JAC 86. Per musqet, per rousset, avalou renettàn.

  • rousin
    rousin

    m. & interj.

    I. M.

    (1) Résine.

    (1633) Nom 95b. Arbor conifera, resinifera : d'où degoute la resine : vn guezen pe á hiny ez deu an roussin. ●99a. Resina : resine : roussin. ●Lacryma abiegna, resina oleosa : resine de sapin : roussin á coat sapr.

    (1659) SCger 104b. rosine, tr. «rousin.» ●170a. roussin, tr. «rousine.» ●(c.1718) CHal.ms iii. resine, ou rousine, tr. «Rousin', roussin.» ●(1732) GReg 737a. Poix résine, tr. «Rousin.» ●812a. Resine, tr. «Rouczin.» ●(1744) L'Arm 335b. Resine, tr. «Roussin. m.»

    (1894) BUZmornik 118. e oue great tan braz gant stoup, rousin hag eol.

    (1910) MAKE 75. enaoui al lutigen rousin. ●(1954) VAZA 16. E-pad ar brezel diwezhañ, ne veze du-mañ na tredan, na gouloù, na rousin.

    (2) Bazh-rousin : lumignon de résine.

    (1902) PIGO I 174. ar vaz rousin en e zorn. ●176. eun nor sklerijennet gant eur vaz rousin.

    (3) Gouloù-rousin : chandelle de résine.

    (1732) GReg 150a. Chandelles de resine, tr. «Goulou rouçzin

    (1878) EKG II 267. eur pennad goulou rousin.

    (1973) KOBL 190. (Plougerne) Ha gouloù rouchin !

    II. Loc. interj. Rousin dezhi ! =

    (1965) KATR 14. lark-kêr, ha rouzin dezi !

  • rousinat
    rousinat

    v. intr. Stagner, végéter.

    (1982) PBLS 57. (Langoned) rousinat, tr. «stagner, végéter.»

  • rousinek
    rousinek

    adj. Résineux.

    (1732) GReg 812a. Resineux, euse, bois resineux, tr. «Rouczinecq. coad rouczinecq. guëz rouczinecq

    (1914) DFBP 286b. résineux, tr. «Rousinek.» ●(1944) DGBD 180. ur c'hoad rousinek eo.

  • rousinet
    rousinet

    adj. Enduit de résine.

    (1847) GBI I 220. Gwisket d'ei inviz rousinet, tr. «Et on lui revêtit une chemise enduite de rousine.» ●(1864) GBI I 280. Gwisket a oé d'ez-he peb a rochet rousinet, tr. «On leur revêtit à chacun une chemise enduite de résine.»

  • rousken
    rousken

    m. Résine.

    (1857) CBF 29. goulou rousken, tr. «de la chandelle de résine.»

  • roustad
    roustad

    m. –où

    (1) Rouste, raclée.

    (1867) FHB 141/292b. lammat gant-hân ha reï d'heân roustadou druz. ●(1872) ROU 101b. Rouer, tr. «Rei ur roustad da.»

    (1911) BUAZperrot 163. bep wech e reomp eur roustad d'an drouk-spered. ●(1920) FHAB Mae 323. ar C'hallaoued a roe ar roustad diveza da bôtred Bro-Zaoz. ●(1943) FATI 44. a dapas adarre eur roustad eus ar c'henta.

    (2) Roustad bazhadoù : volée de coups de bâton.

    (1889) SFA 248. rei d'eomp bep a roustad bac'hadou.

    (1929) FHAB Genver 33. rei d'ezho eur roustad bazadou.

  • roustadenn
    roustadenn

    f. –où Rouste, raclée.

    (1910) BUJA 10. reï dezhan eur roustaden. ●(1924) BILZbubr 46/1092. n'an eus ket bet eur roustadenn digant e vamm. ●(1982) HYZH 147/9. (Treboull) paneve-se pie paket ur roustadenn !...

  • roustañ
    roustañ

    v.

    (1) V. tr. d. Donner une rouste à.

    (1872) ROU 101b. Rouer, tr. «Rousta

    (2) V. intr. Filer.

    (1924) ZAMA 12. ha roust, en em denn ac'halen da glask va gwezenn.

  • rousted
    rousted

    f. Hâle du visage.

    (1732) GReg 485a. Hale du visage, tr. «rousded

  • rouster
    rouster

    m.

    (1) Couleur rousse.

    (1732) GReg 832b. Rousseur, couleur rousse, tr. «Rouzder

    (2) Hâle du visage.

    (1732) GReg 485a. Hale du visage, tr. «rousder

  • rousvezv
    rousvezv

    adj. Gris, éméché.

    (1938) SAV 11/17. Bez' e c'hell beza bistreñket, badaouet, tommet-mat, rous-vezo, mezo pe mezo-dall.

  • rouswenn
    rouswenn

    m. Roux clair.

    (1803) MQG 12. Margot a voa güisqet simplamant en rous-venn.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...