Devri

Recherche 'seblant...' : 4 mots trouvés

Page 1 : de seblant (1) à seblantus (4) :
  • seblant
    seblant

    m. & adv. –où

    I. M.

    (1) Signe précurseur.

    ●(1849) LLB 421-424. Er seblant e zou braw, neoah n'hum fiet ket, / Mez pedet a galon er mestr a ol er bed / De skuil ar hou parkeu er glaw hag er hloehen, / De zigas amzer kloar, de belat er vrumen.

    ●(1932) DIHU 257/173. seblant a hadereh hag a amzér gaer.

    (2) Trace, signe.

    ●(1787) BI 43. ean ë-ya queü abarh emb cavoüet enn disterran seblantt à zeure.

    ●(1925) SFKH 21. er bosér ne huél seblant erbet ag er lé. ●(1939) RIBA 103. Ne uélè ket forh a seblant de vourusted ar é hent.

    (3) Aspect, apparence.

    ●(1849) LLB 2035. É dan seblant un den.

    ●(1907) AVKA 87. Seblant denved ho deus, deoc'h da welet ; med en gwirione bleizi haloupet nan int ken. ●(1913) AVIE 261. ne sellet ket doh seblant en dud, mes hui e zisk er guir hent e gas de Zoé. ●(1924) SBED 55. Én avalen ne vou ket seblant bleu. ●(1966) BREZ juin 105/8d. ne oa ket warnañ seblant eun den abof ha dister, nann pichoñs.

    (4) Semblant.

    ●(1732) GReg 856b. Semblant, feinte, apparence, tr. «Seblant.» ●(1790) MG 313. a pe uélan ur fal grechén é tiscoein seblandeu a gonversion én é zehuehan clinhuæd. ●335. mar hi dès ur seblandiq a Religion.

    ●(1838) OVD 116. ur seblandicg benac a inour.

    ●(1907) VBFV.bf 68a. seblant, m.pl. eu, tr. «semblant, prétexte, apparence, annonce.»

    (5) Ober seblant a : faire attention à.

    ●(1732) GReg 856b. Il n'en fait aucun semblant, tr. «ne ra seblant e-bed eus a guemeñ-ze.»

    (6) Ober seblant : faire semblant.

    ●(c.1500) Cb 20a. [azr coat] g. cest vng serpent qui se enuolope pour decepuoir. b. azr tortillet agra semblant a bezaff maru eguyt deceff.

    (7) N'ober mui seblant (mat) ebet : ne plus donner signe de vie.

    ●(1839) BSI 168. da lavaret ne ree muy seblant ebet, e voa achu dezan. ●(1849) LLB 249-250. Er person kent en noz en des bet hi nuéet / Ha n'hi des a houdé groeit seblant mat er bet.

    (8) Intersigne.

    ●(1913) AVIE 270-271. bout e vou (...) én nean seblanteu spontus ha burhudeu bras. ●273. é vou seblanteu én hiaul, hag él loér, hag ér stired. ●(1982) PBLS 109. (Sant-Servez-Kallag) seblantou, tr. «intersignes, signes annonciateurs d'une mort prochaine.»

    (9) [Prlt du temps qu’il fait]

    ●(1965) ABKE 73/3-4. Pa vez gwelet al loened, saout, kezeg, deñved o « ouezardiñ » (da lavarout eo, o vont e gouez, o sovajiñ), o taoubenniñ = seblant tempest pe amzer griz.

    II. Loc. adv. Ur seblantig : légèrement.

    ●(17--) VO 139. hi e zigueoras ur seblandiq hé fenestre.

  • seblantiñ
    seblantiñ

    voir seblantout

  • seblantout / seblantiñ
    seblantout / seblantiñ

    v.

    I. V. tr.

    A. V. tr. d.

    (1) Représenter.

    ●(1745) BT 325. ur Pautre de seblantein er Mabic Jésuss, tr. «un garçon pour représenter l'enfant Jésus.»

    (2) Présager, annoncer par signes.

    ●(1849) LLB 515. Perpet er fal amzer e zou bet seblantet. ●562-563. Kent mé saw er brezel, kent mé koeh ur goal daul, / En heol en des ér raug ou seblantet fidél.

    ●(1907) VBFV.bf 68a. seblantein, v. a., tr. «annoncer, présager par des signes.»

    (3) [devant un v.] =

    ●(1859) MMN 122. Seblantout a rear credi penaos goude ar maro n'eus mui netra.

    B. V. tr. i. Être visible, se voir, s'apercevoir.

    ●(1790) MG 253. Couciance er-ré e gousq ér péhet, e zou èl ur péh mihér du ; ur faut mui pe bihannoh ne seblantt quet én-hi.

    II. V. intr.

    (1) Sembler.

    ●(1633) Nom 110a-b. Vestis scutulata : habillement, où semble à voir la toile de l'aragnée : habillamant pe'n læch ez seblantè guelet guyat quinit.

    ●(1732) GReg 856b. Cela semble beau, tr. «Seblanti a ra an dra ze beza caër. caër ez seblant qemen-ze da veza.»

    ●(1849) LLB 1230. Touchand é seblantant bout sawet én amzér. ●(1849) LLBg I 54. Seblant e hrant bout marw !

    (2) Feindre, faire semblant.

    ●(1907) VBFV.bf 68a. seblantein, v. n., tr. «feindre, faire semblant.»

    (3) (en plt de choses abstraites) Être apparent.

    ●(1790) MG 267. n'en dès quet a zroug é quemènt-ce ; meit ne seblantou quet a zianvès.

    ●(1907) VBFV.bf 68a. seblantein, v. n., tr. «paraître, sembler.»

    (4) Seblantout ouzh : ressembler à.

    ●(1849) LLB 795-796. Ur fawen hi hunan, deit é kreiz hou parkeu, / E seblant t'oh ur hoed ged hé fenad bareu.

    III. V. impers. Seblantout da : sembler à.

    ●(1732) GReg 856b. Il me semble que &c., tr. «Seblanti a ra din, penaus.»

    ●(1857) HTB 31. Seblantout a re dean bean en od o tastum eur c'hrizill a berlez.

  • seblantus
    seblantus

    adj.

    (1) Apparent, qui paraît, qui semble.

    ●(1857) HTB 116. gant aouen na zeufe hon finvidigez seblantuz da vean troet en paourentez gwirion.

    (2) (Paroles) apprêtées pour sembler en être d'autres.

    ●(1838) OVD 214. er honzeu studiet ha seblantus.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...