Devri

Recherche 'skañv...' : 27 mots trouvés

Page 1 : de skanv (1) à skanvin (27) :
  • skañv
    skañv

    [vbr scam (él. NL), mbr scaff, mcorn schaff, vgall scamnhegint gl. leuant, mgall ysgawn, mirl scam < le br et le corn remontent à *skam-o et le gall à *skamn-o ; cf. skevent qui en représente le plur.]

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A.

    (1) Léger, qui n'est pas lourd.

    (1499) Ca 180b. Scaff. g. legier. non pesant. ●(1633) Nom 114a. Multitia : habillements ou draps subtils & delicats : habillamant soubl, scaf, ha dilicat. ●150a. Liburnica : fuste legere : vr fust scaff ha buhan. ●(1642) CAntiquou 85/5. Ha scaff reuer ez out caffet, tr. «et tu es trouvé trop léger.»

    (1659) SCger 72b. leger, tr. «scân.» ●170b. scâ, tr. «leger.» ●(1732) GReg 567b. Leger, legere, qui ne pese gueres, tr. «Scañ.» ●L'huile est plus legere que l'eau, tr. «Scañvoc'h eo an eol egued an dour.»

    (1888) SBI II 88. eun digeillener scanv, tr. «un chsse-mouches léger.»

    (1903) MBJJ 89. eun tamm sæ skanv ha moan. ●(1911) BUAZperrot 46. En he zreid he devoa eur boutou-skanv glas.

    (2) (en plt du vent) Qui souffle légèrement.

    (1499) Ca 14a. Auel scaff. ga. ligier vent et vault autant comme ce qui faict florir et germer.

    (3) =

    (1877) BSA 287. an trouz skanv euz an avel o vransellat (….) an delliou er guez.

    (4) (en plt de textes, de paroles, etc.) Frivole.

    (1890) ARK 59. Ha lavaret hoc'h euz komzou goloet, re skanv, divodest ?

    (1925) BUAZmadeg 34. lenn kazetennou, levriou, soniou skanv aliez, brein avechou. ●(1928) BFSA 14. biskoaz ne ganas soniou re skanv, soniou dem-lous.

    (5) (en plt de nourriture) Qui n'est pas lourd à digérer.

    (17--) TE 107. Boneahét-omb a uerço doh er bouéd scan e rér demb.

    (1932) FHAB Mae 185. eur pred dinaon ha skanv hag aes labourat diwarnan.

    (6) Volage.

    (1659) SCger 125b. volage, tr. «sçân (lire : scân)

    B. (agriculture)

    (1) Labour skañv : labour léger.

    (1857) CBF 106. Labour skan, tr. «Labour léger.»

    (2) Douar skañv : terre légère.

    (1849) LLB 59. Mar dé doar tuem, doar iein, doar skan, pé doar ponner.

    C. sens fig.

    (1) Facile.

    (1857) LVH 83. ur bénigen scan benag. ●(1889) ISV 403. Ho labour a gavent scanvoc'h evelse.

    (1909) KTLR 9. oa guechall eun abad hag a gave skanv ar vuez.

    II. Attr./Épith. (en plt d'êtres animés)

    A. (en plt de qqn)

    (1) =

    (1642) CAntiquou 85/5. Ha scaff reuer ez out caffet, tr. «et tu es trouvé trop léger.»

    (1857) HTB 148. penoz eo barboellik ha meurbet skanv. ●(1860) BAL 192. ur mab all deza, bete neuze scanv ha dibarfet.

    (2) Penn-skañv : étourdi.

    (1767) ISpour 329. enn amoédet, er penneu scann.

    (1803) MQG 9. Penn scanv, penn avelet, jacqezen, libouden. ●(1855) BDE 145. er penneu scan hag ahuélet. ●(1889) ISV 313. ar pennou scanv-ze a zarempred an tavarniou.

    (1924) FHAB Du 413. ar pennou skanv z'anezo. ●(1928) BFSA 22. Chom da c'hoariellat bepred gant eun toullad pennou skanv ?

    (3) Bezañ skañv a benn =

    (1861) BSJ 316. rac er ré youanq e zou scannoh a bèn, douguettoh de vout amoédet ha de zispign ou zreu eit n'en dé er ré gouh. ●(1866) FHB 56/29b. Fanch a zo eur paotr chentil ive, nemet eo eun tamic barboellic ha skan a benn.

    (4) Bezañ skañv a droad : rapide, véloce.

    (c.1500) Cb 31b. g. ligier de piez / tost alant. b. squaff a troat.

    (18--) SAQ II 225. Edo o vont : var ar pardaes noz, skanv a droad, tiz varnan.

    (5) =

    (1922) FHAB Gwengolo 262. dre ma oa al lemma e lagad hag ar skanva e c'har. ●(1942) DHKN 14. A bazeu skanù é tostan dehè.

    B. (en plt de chevaux) =

    (1883) MIL 213. Fisians Breizis a ioa en ho bidiji skanv.

    (1920) FHAB C'hwevrer 234. Ar pez zo gwir evit ar c'hezeg pounner, a vefe ken gwir evit ar c'hezeg skanv pe hanter-bouez.

    III. Épith. Facile à déplacer.

    (1744) L'Arm 43a. Camp-volant, tr. «Camp-scan. m.»

    IV. Adv.

    A.

    (1) Rapidement.

    (14--) N 19-20. Ez caffo scaff hep tarda quet / Caro ha ‖ pesquet mat hep nep affer (lire : atfer), tr. «Qu'il trouvera vite sans tarder / Un cerf et de bon poissons, sans doute.» ●323. Rac se duet scaff hep tardaff quet, tr. «Aussi venez vite, sans tarder.» ●(1575) M 1137. Guelet pegen buhan, pan duy tremen an pont, / An holl euffrou dezaff, ret eo scaff rentaff cont, tr. « Ils verront combien promptement, quand viendra le passage du pont, / Il faut vite lui rendre compte de toutes les œuvres.»

    (18--) MIL.ms (d’après BUBR 19/234). ne voe ket red pedi anezan da vont skanv en hent.

    (2) =

    (1903) MBJJ 18. drapoio bihan (…) a c'houe an avel enne. Chom a reont tenn, hag eun dudi eo gwelet 'nê o finval skanv hag o c'hlevet o trouzan seder.

    (3) =

    (1915) MMED 8. Daou zen dournet skanv a reas eur groaz kaer.

    B. Loc. adv.

    (1) Diàr skañv : (faire qqc.) à la légère.

    (1790) MG 389. er-ré en dès groeit ou Hovezion general diar-scan.

    (1905) IMJK 129. eit un distér dra grateit diar skan.

    (2) Àr-skañv : légèrement.

    (1849) LLB 1301-1302. kiri bihan, / (…) karget ar skan.

    (3) A-skañv : légèrement.

    (1921) GRSA 372. Doué ou goask a skanù rak m'é mant koh.

    (4) A-ziwar-skañv, a-ziàr-skañv : (en s'y prenant) légèrement.

    (1849) LLB 965-966. Lod (…) / E feut ou gué goudask én hir a ziar skan. ●2112. Ged lamen hou koutel rahet a ziar skan / Er gloren koer tenaw lidet ar en touleu. ●(1868) FHB 158/15b. trouc'hit a ziwar skan.

    (1905) LZBg Genver 28. tabourineu skoeit a ziar skan.

    V.

    (1) Skañv evel ur gwiñver : voir gwiñver.

    (2) Skañv evel un heizez : voir heizez.

    (3) Skañv evel ur bluñvenn : voir pluñvenn.

    (4) Skañv evel pell : voir pell.

    (5) Skañv evel un evn : voir evn.

    (6) Bezañ skañv e vragoù : voir bragoù.

  • skañvaat
    skañvaat

    [mbr scaffhat, brpm scânaat < skañv + -aat]

    v.

    I. V. intr. S'alléger

    (1659) SCger 170b. scânaat, tr. «deuenir leger.»

    (1849) LLB 1178. Dré hir rein piligad, er suler e skana. ●(1876) TDE.BF 568b. Skañvaat, v. n., tr. «Devenir plus léger ou moins pesant.»

    II. V. tr. d.

    (1) Alléger (un fardeau).

    (1499) Ca 180b. g. alegier. bri. scaffhat.

    (1923) KTKG 44. e leac'h skanvat ar zamm, an den a greskas anezhan, o lakât keuneud teo er beac'h.

    (2) sens fig. Alléger (au moral, etc.).

    (1838-1866) PRO.tj 177. demeus ar briadelès da scanvât ar chadennou. ●(1857) HTB 149. da skanvaat he spered. ●(1867) FHB 115/81a. scanvat ha difreat he labour. ●(1869) FHB 211/13a. eun dervez a deufe da scanvat pennou an dud. ●(1870) FHB 293/252b. evit skanvaad ar beac'h a bouez varnoc'h. ●(1870) FHB 307/362b. scanvaat ho zorfet. ●(1894) BUZmornik 223. Poania a rea ive da skanvaat ann taillou. ●(18--) SAQ II 172. da skanvaad he labour. ●194. skanvaad ar poaniou.

    (1905) KANngalon Eost 479. An taillou (...) ne vezint ket skanveat begad ebed. ●(1907) PERS 226. skanvad ho foan pe ho glac'har. ●(1907) FHAB Eost 192. evit skanvad ho anken. ●(1908) FHAB Mezheven 173. scanvaat an taillou a gouez var an holl.

  • skañvadenn
    skañvadenn

    [skañv + -adenn]

    f. –Soulagement.

    (1907) AVKA 57. Med evel ur skanvaden ac'h eo evithe ober droug.

  • skañvadurezh
    skañvadurezh

    [brpm scañvadurez, skañv + -adurezh]

    f. –ioù

    (1) Légèreté d'esprit.

    (1732) GReg 567b. Legereté d'esprit, inconstance, tr. «Scañvadurez

    (1847) MDM 31. hac ho deus nebeutoc'h a skanvadurez. ●(1863) GOM 175. da antreteni ar scanvadurez ha da rei lec’h hac occasion da dentationou an droug-spered. ●(1850) MOY 166. excusi dê o scànvadurez.

    (1906) KANngalon Gwengolo 197. Darn dre skanvadurez (…) a zisprij lezen ar zul. ●(1911) BUAZperrot 365. En doare-se e c'hellas tremen oad ar skanvadurez. ●485. n'oa ket evit gouzanv e skanvadurez. ●(1925) FHAB Mae 188. sperejou ar yaouankizou, zo siouas krog enno klenved ar skanvadurez. ●(1928) FHAB Mezheven 226. Ma 'z eus kement a skanvadurez e pennou merc'hed hag a zo.

    (2) Acte dont la portée n'est pas mesurée.

    (1889) SFA 10. e kreiz ar skanvadurezou-ze.

  • skañvaenn
    skañvaenn

    [skañv + -aenn]

    f. –où Allègement.

    (1931) VALL 19a. Allègement, tr. «skañvaënn f.»

  • skañvbenn .1
    skañvbenn .1

    [brpm scañben < skañv + penn]

    adj.

    (1) Écervelé.

    (1732) GReg 74a. Badin, folâtre, tr. «scañben

    (1859) MMN 90. tud yaouanc volach a scanben. ●(18--) SAQ I 187. iaouank eo, skanv 'benn.

    (1904) SKRS I 23. skambenn ha dibarfet en iliz. ●(1911) BUAZperrot 101. n'eo ket souez a oue skanv-benn an tamm anezan, en e yaouankiz. ●364. Tec'het a rea diouz an dud yaouank skanv-benn. ●783. eun tamm skanv-benn a bôtr. ●(1921) PGAZ 52. o tarempred kamaradezed skanv-benn.

    (2) Frivole.

    (1911) BUAZperrot 178. ren eur vuez skanv-benn ha dibreder.

  • skañvbenn .2
    skañvbenn .2

    [brpm scañben, scañbenn < skañv + penn]

    m. –où, –eion Personne écervelée.

    (1732) GReg 74b. Badine, peu serieuse, folâtre ; ridicule, tr. «scañbeñ. p. scañbennou.» ●314a. Écervelé, ée, sans cervelle, étourdi, fou, imprudent, tr. «scañbenn. p. scanbennéyen.» ●567a. Leger, inconstant, tr. «Scañbenn. p. scañbennou

    (1913) FHAB C'hwevrer 35. var zigarez ne reont ket eur c'hiz, giz ar skanbennou.

  • skañvbennadurezh
    skañvbennadurezh

    [skañv + penn + -adurezh ; pennadurezh]

    f. Étourderie.

    (1931) VALL 277b. Étourderie ; état d'esprit, tr. «skañbennadurez f.»

  • skañvbennañ / skañvbenniñ
    skañvbennañ / skañvbenniñ

    [brpm scambeñi < skañv + penn + -añ/-iñ ; cf. pennañ / penniñ .2]

    v. intr. Perdre la raison de colère, devenir fou de rage.

    (17--) FG II 11. va laquaât dâ scambeñi. ●70. Piou an diaoul ne scambenfé ket ? o clevet ravassall evel zé.

    (1872) ROU 86a. Devenir fou de dépit, tr. «scanbenni gant an dipit.» ●(1890) MOA 139a. Enrager de colère, de dépit, tr. «skambenni.» ●(18--) CST 75. diwallit da skanvbenni.

    (1909) KTLR 185. Hag e skanbenne hag e hirvoude : mennout a rea mond sot. ●(1924) NFLO. aller en grande colère, tr. «skanbenna

  • skañvbenneg
    skañvbenneg

    [brpm sañbennecq < skañv + penn + -eg ; cf. penneg]

    m. skañbenneion Personne écervelée.

    (1732) GReg 567a. Leger, inconstant, tr. «Scañbennecq. p. scañbennéyen

  • skañvbennegezh
    skañvbennegezh

    [skañv + penn + -egezh ; cf. pennegezh]

    f. Étourderie.

    (1931) VALL 277b. Étourderie ; état d'esprit, tr. «skañbennegez f.»

  • skañvbennek
    skañvbennek

    [brpm scañbennec, scañbenec, scañbennecq < skañv + penn + -ek ; cf. pennek]

    adj. Variant, inconstant.

    (1659) SCger 69a. inconstant, tr. «scânbennec.» ●122b. varier, tr. «beza scânbenec.» ●170b. scânbennec, tr. «volage.» ●(c.1718) CHal.ms iv. Variant, tr. «scan a ben scanbenec, valiquant.» ●(1732) GReg 567a. Leger, inconstant, tr. «Scañbennecq

  • skañvbennet
    skañvbennet

    [skañv + penn + -et .1 ; cf. pennet]

    adj. Étourdi.

    (1868) FHB 160/28b. da heul goazed skanbennet.

    (1912) MMPM 38. evel eur bugel skanbennet. ●51. Skanbennet gant ar c'hlenved ne helle ket reseo ar zakramanchou.

  • skañvbennidigezh
    skañvbennidigezh

    [brpm scañbénnidiguez < skañv + penn + -idigezh / -edigezh]

    f.

    (1) Badinage.

    (1732) GReg 74b. Badinage, divertissement peu serieux, tr. «Scañbénnidiguez. p. scañbénnidiguezou

    (2) Étourderie.

    (1931) VALL 277b. Étourderie ; état d'esprit, tr. «skañbennidigez f.»

  • skañvbenniñ
    skañvbenniñ

    voir skañvbennañ

  • skañvboellik
    skañvboellik

    [skañv + poell + -ik]

    adj. Volage, frivole.

    (1934) BRUS 177. Volage, tr. «skanboellik

  • skañvbouez
    skañvbouez

    [skañv + pouez]

    m. Équilibre d'une charrette.

    (1983) LLMM 219-220/267. ha n'en defe ar c'harr (...) kollet (...) e skañvbouez, n'eus forzh pegen tintet mat e vije bet !

  • skañvded
    skañvded

    [brpm scañded, sandaitt < skañv + -ded]

    f.

    (1) Légèreté.

    (1732) GReg 567b. Legereté, qualité de ce qui est peu pesant, tr. «Scañvded

    (2) Agilité.

    (1744) L'Arm 9a. Agilité, tr. «Scandaitt

  • skañvder
    skañvder

    [brpm scañvder < skañv + -der]

    m.

    (1) Légèreté.

    (1732) GReg 567b. Legereté, qualité de ce qui est peu pesant, tr. «Scañvder

    (2) Agilité.

    (1732) GReg 567b. Legereté, agilité, tr. «Scañvder

  • skañvec'h
    skañvec'h

    [skañv + bec'h]

    m. Chargement sur le cul de la charrette pour soulager le devant.

    (1982) MABL I 148. (Lesneven) Skañvec'h veze, kuit d'ar c'harr da vouj. Laosket e veze an doser evit reiñ skañvec'h. ●149. p'otred Landeda, 'veze lost a' c'harr, tont 'n-dro, ablomour da gaout skañvec'h. ●(1982) MABL II 85. (Lesneven) lakaat skañvec'h er c'harr : lakaat nebeutoc'hik a bouez war gein al loen kuit d'ar c'harr da vouj kement ; lakaat muioc'hik a bouez e lost ar c'harr.

  • skañvelard
    skañvelard

    [brpm scañvelard < skañv + -elard]

    m. –ed Personne écervelée.

    (1732) GReg 567a. Leger, inconstant, tr. «scañvelard. p. scañvelarded

    (1876) TDE.BF 568b. Skañvelard, s. m., tr. «Etourdi, brou

    illon.»

  • skañvelart
    skañvelart

    [brpm skanvelard < skañv + -elart]

    adj. (en plt d'une action, d'un geste) Inconvenant, ôsé, impudique.

    (17--) ST 436. Da ober me d'ezhi, gant jestrou skanvelard, tr. «pour la couvrir de honte, par des gestes honteux.»

  • skañvelezh
    skañvelezh

    [mbr scaffelez, scaffelæz < skañv + -elezh]

    f. Agilité, légèreté.

    (1499) Ca 28a. [buan] Jtem hec velocitas / tis. g. ligerete. b. scaffelez. ●(1575) M 1209. Scaffelæz ha quenet ha nerz merzet net scler, tr. «Agilité et beauté, et force aperçue bien nettement.» ●1212. Dre ma en deues rez, scaffelez á dezrou, tr. «Parce qu'elle a une grande agilité, depuis le commencement.»

  • skañventez
    skañventez

    [skañv + -entez]

    f. Légèreté morale.

    (1877) FHB (3e série) 40/311b. hag en devoa aon ne vize deut dre skanvente da n' em daoler re vuhan er briadelez.

  • skañvidigezh
    skañvidigezh

    [mbr squaffidiguez < skañv + -edigezh / -idigezh]

    f. Légèreté.

    (c.1500) Cb 69b. [doen] g. faiz / ou agitacion de corps. bri. squaffidiguez a corff.

  • skañvijenn
    skañvijenn

    [skañv + -ijenn]

    f. Légèreté morale.

    (1839) BSI 248. diouallit da goll, dre ar pec'het, pe dre re a scanvigen, ar santimanchou mad en devo Doue inspiret deoc'h.

  • skañviñ
    skañviñ

    [brpm scânvi, scanüein < skañv + -iñ]

    v. intr.

    (1) Être volage.

    (1659) SCger 170b. scânvi, tr. «estre volage.»

    (2) Perdre la tête, l'esprit.

    (c.1718) CHal.ms ii. foiblir d'esprit, tr. «scanüein.» ●deuenir fou, tr. «scanüein

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...